Introduction Research has consistently highlighted key pedagogical dynamics that shape children's engagement, exploration, and learning. Crucial elements include the flow of daily routines, opportunities for child agency and participation, and the intentional integration of indoor and outdoor learning contexts. The aim of this study was to use a person-centered approach to identify profiles of pedagogical dynamics in Portuguese ECEC contexts and to examine how these profiles relate to professionals’ perceived quality of the organization of the educational environment. Method We used the EduIn&Out Organization of ECEC Environments Questionnaire to explore educators’ characterization of their pedagogical dynamics (routine flow, children's agency, and the use of indoor and outdoor contexts) and explored educators’ perceptions of various aspects of the quality of ECEC environment, including the organization of the space, materials and equipment (both indoor and outdoor), time management and daily routines, family and child participation, coordination with the educational team and with the center's leadership. The questionnaire was completed by 757 Portuguese educators with experience in preschool education (ages 3 to 6). Latent profile analysis was used to identify profiles of pedagogical dynamics:. Results Four distinct profiles were identified, characterized by different combinations of pedagogical dynamics: (1) Constrained-Fragmented – unstable routines, predominantly adult-led activities, and indoor-centered practices; (2) Balanced-Neutral – moderately structured routines, balanced agency and balanced use of indoor and outdoor spaces; (3) Collaborative-Integrated – highly structured routines, collaborative agency and integrated indoor-outdoor practices; and (4) Participatory-Dynamic – dynamic routines, child-led agency and outdoor-oriented practices. Discussion Profiles characterized by more structured routines, collaborative or child-led agency, and greater integration of indoor and outdoor contexts were associated with higher perceived educational environment quality, highlighting the importance of coherent pedagogical dynamics for high-quality ECEC settings.
مقدمه پژوهش‌ها به طور مستمر بر پویایی‌های کلیدی آموزشی که بر درگیری، کاوش و یادگیری کودکان تأثیر می‌گذارند، تأکید داشته‌اند. عناصر اساسی شامل جریان روال‌های روزانه، فرصت‌هایی برای عاملیت و مشارکت کودک، و ادغام هدفمند زمینه‌های یادگیری درونی و بیرونی است. هدف این مطالعه استفاده از رویکرد فردمحور برای شناسایی پروفایل‌های پویایی‌های آموزشی در زمینه‌های ECEC پرتغال و بررسی نحوه ارتباط این پروفایل‌ها با کیفیت ادراک‌شده توسط متخصصان از سازماندهی محیط آموزشی بود. روش از پرسشنامه EduIn&Out Organization of ECEC Environments برای بررسی توصیف مربیان از پویایی‌های آموزشی خود (جریان روال، عاملیت کودکان و استفاده از زمینه‌های درونی و بیرونی) استفاده شد و ادراک مربیان از جنبه‌های مختلف کیفیت محیط ECEC، از جمله سازماندهی فضا، مواد و تجهیزات (درونی و بیرونی)، مدیریت زمان و روال‌های روزانه، مشارکت خانواده و کودک، هماهنگی با تیم آموزشی و رهبری مرکز مورد بررسی قرار گرفت. پرسشنامه توسط ۷۵۷ مربی پرتغالی با تجربه در آموزش پیش‌دبستانی (۳ تا ۶ سال) تکمیل شد. برای شناسایی پروفایل‌های پویایی‌های آموزشی از تحلیل پروفایل نهفته استفاده شد. یافته‌ها چهار پروفایل متمایز شناسایی شد که با ترکیب‌های متفاوتی از پویایی‌های آموزشی مشخص می‌شوند: (۱) محدود-گسسته – روال‌های ناپایدار، فعالیت‌های عمدتاً هدایت‌شده توسط بزرگسالان و شیوه‌های متمرکز بر فضای داخلی؛ (۲) متعادل-خنثی – روال‌های نسبتاً ساختاریافته، عاملیت متعادل و استفاده متعادل از فضاهای داخلی و بیرونی؛ (۳) مشارکتی-یکپارچه – روال‌های بسیار ساختاریافته، عاملیت مشارکتی و شیوه‌های یکپارچه داخلی-بیرونی؛ و (۴) مشارکتی-پویا – روال‌های پویا، عاملیت هدایت‌شده توسط کودک و شیوه‌های متمرکز بر فضای بیرونی. بحث پروفایل‌هایی که با روال‌های ساختاریافته‌تر، عاملیت مشارکتی یا هدایت‌شده توسط کودک و ادغام بیشتر زمینه‌های داخلی و بیرونی مشخص می‌شوند، با کیفیت بالاتر ادراک‌شده محیط آموزشی همراه بودند و اهمیت پویایی‌های آموزشی منسجم را برای محیط‌های ECEC با کیفیت بالا برجسته می‌کنند.
Inclusive pedagogy, a framework for designing learning for all learners, remains under-examined in Tanzanian pre-primary contexts . This qualitative study investigates teachers’ perceptions of inclusive pedagogy implementation for literacy acquisition and challenges they encounter in urban and peri-urban schools. Semi-structured interviews were conducted with 30 teachers across 16 schools . Thematic analysis revealed four key themes: teaching experience, understanding of inclusive pedagogy, identifying children with diverse needs, and adapting literacy lessons. Five significant challenges emerged: curriculum constraints, environmental limitations, resource scarcity, professional development gaps, and inadequate institutional support . Although teachers expressed positive perceptions of inclusion, they lacked the pedagogical skills and training required for effective implementation of inclusive pedagogy. Structural and contextual challenges affected the translation of policy into classroom practice. These findings highlight the urgent need for targeted in-service training, curriculum adjustments, and stronger institutional support, underscoring a persistent gap between inclusive education policy and the pedagogical capacity to enact it.
پداگوژی فراگیر، که چارچوبی برای طراحی یادگیری برای همه فراگیران است، در زمینه‌های پیش‌دبستانی تانزانیا کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌است. این مطالعه کیفی به بررسی ادراک معلمان از اجرای پداگوژی فراگیر برای کسب سواد و چالش‌هایی که در مدارس شهری و حاشیه‌شهری با آن مواجه هستند، می‌پردازد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۰ معلم در ۱۶ مدرسه انجام شد. تحلیل تماتیک چهار مضمون کلیدی را آشکار ساخت: تجربه تدریس، درک پداگوژی فراگیر، شناسایی کودکان با نیازهای متنوع، و سازگار کردن درس‌های سوادآموزی. پنج چالش مهم شناسایی شد: محدودیت‌های برنامه درسی، محدودیت‌های محیطی، کمبود منابع، خلأهای توسعه حرفه‌ای، و حمایت نهادی ناکافی. اگرچه معلمان نگرش مثبتی نسبت به فراگیر بودن ابراز کردند، اما مهارت‌های پداگوژیک و آموزش لازم برای اجرای مؤثر پداگوژی فراگیر را نداشتند. چالش‌های ساختاری و زمینه‌ای بر ترجمه سیاست به عمل کلاسی تأثیر گذاشت. این یافته‌ها بر نیاز فوری به آموزش ضمن خدمت هدفمند، تعدیل برنامه درسی و تقویت حمایت نهادی تأکید می‌کند و شکاف مداوم میان سیاست آموزش فراگیر و ظرفیت پداگوژیک برای اجرای آن را برجسته می‌سازد.
ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.
چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.
Amid increasing societal expectations to improve the quality of childcare professionals in Japan, this study examined whether participation in recurrent education programs offered by a local university is associated with changes in childcare workers' interactions with children and the content of their practices.The analysis focused on changes in scores within the "Understanding" and "Conviction" domains of the CRAYON BOOK assessment (for children aged 1-2 years), particularly total scores and the frequency of the frequency of selecting the midpoint score (3 points).Longitudinal changes were analyzed using the recurrent education participation rate, total scores, and the frequency of 3-point responses.At Nursery School B (formerly Nursery School A), four-year trends revealed significant differences across all indicators: total scores and 3-point frequencies in both the "Understanding" and "Conviction" domains.In both domains, total scores declined from the first to the second year but subsequently showed an increasing trend.The frequency of 3-point responses peaked in 2020 in both domains, declined thereafter, and later increased again.Similarly, at Nursery School M, significant differences across the three-year period were observed for all indicators in both domains.
در میان افزایش انتظارات اجتماعی برای ارتقای کیفیت حرفه‌ای کارکنان مراقبت از کودک در ژاپن، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در برنامه‌های آموزش بازآموزی ارائه‌شده توسط یک دانشگاه محلی با تغییرات در تعاملات کارکنان مراقبت از کودک با کودکان و محتوای عملکردهای آنان مرتبط است یا خیر. تحلیل بر تغییرات نمرات در حوزه‌های «درک» و «اعتقاد» ارزیابی CRAYON BOOK (برای کودکان ۱ تا ۲ ساله) متمرکز بود، به‌ویژه نمرات کل و فراوانی انتخاب نمره میانی (۳ امتیاز). تغییرات طولی با استفاده از نرخ مشارکت در آموزش بازآموزی، نمرات کل و فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی تحلیل شد. در مهدکودک B (که قبلاً مهدکودک A بود)، روندهای چهار ساله تفاوت‌های معناداری را در تمام شاخص‌ها نشان داد: نمرات کل و فراوانی ۳ امتیازی در هر دو حوزه «درک» و «اعتقاد». در هر دو حوزه، نمرات کل از سال اول تا دوم کاهش یافت اما پس از آن روند افزایشی نشان داد. فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی در سال ۲۰۲۰ در هر دو حوزه به اوج رسید، سپس کاهش یافت و بعداً دوباره افزایش یافت. به طور مشابه، در مهدکودک M نیز تفاوت‌های معناداری در طول سه سال برای تمام شاخص‌ها در هر دو حوزه مشاهده شد.
This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.
این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.
Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.
در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره اینکه چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.
As technology-enhanced learning environments increasingly promote active and situated engagement, assessment must move beyond isolated tests of knowledge and skills to capture learners' performance in authentic contexts. In technology and engineering education, systems thinking is often embedded in product-based learning, yet technical product quality alone may not show how pre-service preschool teachers organise, connect, and justify systems-related ideas. The aim of this study was to examine systems-oriented reasoning as part of complex technology and engineering learning outcomes by combining the Distinctions, Systems, Relationships, and Perspectives (DSRP) framework with Epistemic Network Analysis (ENA). Students' written reflections on the “Product as a System” were coded across the four DSRP dimensions and re-encoded as binary indicators of DSRP achievement levels for ENA. Using ENA, we identified differences in the prominence and co-occurrence of DSRP-related reasoning elements between students taught through the technology-enhanced systems-thinking approach (STICT) and those taught through a traditional approach. The findings revealed distinguishable DSRP epistemic network structures between the two groups, with the STICT group displaying a more heterogeneous structure and the traditional group showing a more concentrated network around system organisation, functional relationships, and multiple perspectives. The ENA indicators were more clearly associated with written report quality than with technical product quality. This study contributes to the assessment of systems-oriented reasoning. It suggests that integrating DSRP-based coding and ENA provides complementary evidence about systems-oriented reasoning beyond that captured by product quality alone, thereby contributing to a broader assessment of technology and engineering learning outcomes in authentic higher education assessment tasks.
با توجه به اینکه محیط‌های یادگیری مبتنی بر فناوری به طور فزاینده‌ای مشارکت فعال و موقعیتی را ترویج می‌کنند، ارزیابی باید فراتر از آزمون‌های مجزای دانش و مهارت‌ها رفته و عملکرد یادگیرندگان را در زمینه‌های اصیل ثبت کند. در آموزش فناوری و مهندسی، تفکر سیستمی اغلب در یادگیری مبتنی بر محصول جای گرفته است، اما کیفیت فنی محصول به تنهایی ممکن است نشان ندهد که دانشجومعلمان پیش‌دبستانی چگونه ایده‌های مرتبط با سیستم را سازماندهی، ارتباط‌دهی و توجیه می‌کنند. هدف این مطالعه بررسی استدلال مبتنی بر سیستم به عنوان بخشی از پیامدهای پیچیده یادگیری فناوری و مهندسی از طریق ترکیب چارچوب تمایزات، سیستم‌ها، روابط و دیدگاه‌ها (DSRP) با تحلیل شبکه معرفتی (ENA) بود. بازتاب‌های مکتوب دانشجویان درباره «محصول به عنوان یک سیستم» بر اساس چهار بُعد DSRP کدگذاری شد و به عنوان شاخص‌های دودویی سطوح دستیابی به DSRP برای ENA بازکدگذاری گردید. با استفاده از ENA، تفاوت‌هایی در برجستگی و هم‌رخدادی عناصر استدلال مرتبط با DSRP بین دانشجویانی که با رویکرد تفکر سیستمی مبتنی بر فناوری (STICT) آموزش دیده بودند و آن‌هایی که با رویکرد سنتی آموزش دیده بودند، شناسایی شد. یافته‌ها ساختارهای متمایز شبکه معرفتی DSRP را بین دو گروه نشان داد، به طوری که گروه STICT ساختاری ناهمگن‌تر و گروه سنتی شبکه‌ای متمرکزتر حول سازماندهی سیستم، روابط عملکردی و دیدگاه‌های چندگانه داشت. شاخص‌های ENA ارتباط واضح‌تری با کیفیت گزارش مکتوب نسبت به کیفیت فنی محصول داشتند. این مطالعه به ارزیابی استدلال مبتنی بر سیستم کمک می‌کند و نشان می‌دهد که ادغام کدگذاری مبتنی بر DSRP و ENA شواهد مکملی درباره استدلال سیستمی فراتر از آنچه کیفیت محصول به تنهایی ثبت می‌کند، ارائه می‌دهد و بدین ترتیب به ارزیابی گسترده‌تر پیامدهای یادگیری فناوری و مهندسی در وظایف اصیل ارزیابی آموزش عالی کمک می‌کند.
Introduction The occupational well-being of rural preschool teachers is important for their professional development, mental health, and the quality of preschool education. However, persistent resource constraints in rural education may pose challenges to teachers’ occupational well-being. This study examined the association between occupational stress and occupational well-being among rural preschool teachers, focusing on the indirect role of job burnout and the moderating role of professional identity. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 3,228 rural preschool teachers in Zhejiang Province, China, of whom 98.8% were women. Participants completed validated measures of occupational stress, job burnout, professional identity, and occupational well-being. The hypothesized associations were examined using a moderated mediation model. Results Occupational stress was significantly and negatively associated with occupational well-being. A significant indirect association between occupational stress and occupational well-being was observed through job burnout, while the direct association remained significant. Professional identity moderated the association between occupational stress and job burnout: this positive association was weaker, but remained statistically significant, at higher levels of professional identity. However, professional identity did not moderate the direct association between occupational stress and occupational well-being. Discussion The findings suggest that professional identity may serve as a modest personal resource that attenuates the association between occupational stress and job burnout. They also highlight the importance of reducing job demands and strengthening organizational resources to support the occupational well-being of rural preschool teachers.
مقدمه: بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی برای توسعه حرفه‌ای، سلامت روان و کیفیت آموزش پیش‌دبستانی آنان اهمیت دارد. با این حال، محدودیت‌های مداوم منابع در آموزش روستایی ممکن است چالش‌هایی برای بهزیستی شغلی معلمان ایجاد کند. این پژوهش به بررسی ارتباط بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی در میان معلمان پیش‌دبستانی روستایی پرداخت و نقش غیرمستقیم فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر هویت حرفه‌ای را مورد توجه قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی با پرسشنامه در میان ۳٬۲۲۸ معلم پیش‌دبستانی روستایی در استان ژجیانگ چین انجام شد که ۹۸٫۸٪ آنان زن بودند. شرکت‌کنندگان ابزارهای معتبر سنجش استرس شغلی، فرسودگی شغلی، هویت حرفه‌ای و بهزیستی شغلی را تکمیل کردند. ارتباطات فرض‌شده با استفاده از مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: استرس شغلی با بهزیستی شغلی رابطه منفی و معناداری داشت. یک ارتباط غیرمستقیم معنادار بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی از طریق فرسودگی شغلی مشاهده شد، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند. هویت حرفه‌ای ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تعدیل کرد: این ارتباط مثبت در سطوح بالاتر هویت حرفه‌ای ضعیف‌تر، اما همچنان از نظر آماری معنادار بود. با این حال، هویت حرفه‌ای ارتباط مستقیم بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی را تعدیل نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت حرفه‌ای می‌تواند به عنوان یک منبع شخصی محدود، ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تضعیف کند. همچنین اهمیت کاهش تقاضاهای شغلی و تقویت منابع سازمانی برای حمایت از بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی را برجسته می‌کند.
Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.
توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.
