Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.
تحول صرفی یکی از مؤلفه‌های اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیش‌دبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آن‌ها را بررسی کرد. استفاده از تصریف‌ها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد می‌کند و این امر نشان‌دهنده اهمیت سال‌های پیش‌دبستانی در شکل‌گیری نظام‌های تصریفی در زبان کانادا به‌عنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریف‌های والدین در گروه‌های سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریف‌های والدین به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید می‌کند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکل‌های اختیاری یا بی‌قاعده تولید کردند. به طور کلی، یافته‌ها نظریه‌های مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید می‌کند. با این حال، این یافته‌ها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعی‌گرایانه دیگر هستند.
The present study aimed to fill the gap in the limited evidence concerning the integration of concept-based instruction, self-directed learning, and project-based learning in a holistic framework to develop 4Cs among Cambodian student teachers. This paper employs an integrative, multiobjective approach to synthesize data from five empirical studies on 300 student teachers at Battambang Teacher Education College. The study adopts a mixed-methods approach to triangulate data using validated 4Cs rubrics, self-directed learning, questionnaires (α = 0.94), and thematic analysis of reflection journals. The results show that compared with separate teaching methods, the integrated framework yields better synergistic effects. Pilot implementation revealed that critical thinking improved by 20%, teamwork by 18%, and self-directed learning by 22%. The data support a four-step, scalable model that includes identifying the concept, planning the SDL, developing the project, and conducting structured reflection. Policy implications include ensuring that national standards for teacher education specify consistent teaching methods and promote 21st-century skills. This study offers practical guidance for ensuring that teacher training meets both global educational standards and the needs of the local community. A variety of mixed methods should be employed rather than the sole use of a method.
پژوهش حاضر با هدف پر کردن خلأ شواهد محدود پیرامون ادغام آموزش مبتنی بر مفهوم، یادگیری خودراهبر و یادگیری مبتنی بر پروژه در یک چارچوب کل‌نگر به منظور توسعه چهار مهارت کلیدی (4Cs) در میان دانشجومعلمان کامبوجی انجام شده است. این مقاله با رویکردی تلفیقی و چندهدفه به ترکیب داده‌های پنج مطالعه تجربی بر روی ۳۰۰ دانشجومعلم در کالج آموزش معلمان باتمبنگ می‌پردازد. این پژوهش از روش ترکیبی برای مثلث‌سازی داده‌ها با استفاده از روبریک‌های معتبر 4Cs، یادگیری خودراهبر، پرسشنامه‌ها (α = ۰/۹۴) و تحلیل تماتیک ژورنال‌های بازتابی بهره گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که در مقایسه با روش‌های تدریس مجزا، چارچوب ادغام‌شده اثرات هم‌افزای بهتری ایجاد می‌کند. اجرای آزمایشی نشان داد که تفکر انتقادی ۲۰٪، کار گروهی ۱۸٪ و یادگیری خودراهبر ۲۲٪ بهبود یافته است. داده‌ها از یک مدل چهارمرحله‌ای و مقیاس‌پذیر شامل شناسایی مفهوم، برنامه‌ریزی یادگیری خودراهبر، توسعه پروژه و انجام بازتاب ساختاریافته حمایت می‌کنند. پیامدهای سیاستی شامل اطمینان از این است که استانداردهای ملی آموزش معلمان، روش‌های تدریس منسجم را مشخص کرده و مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را ترویج دهند. این مطالعه راهنمای عملی برای اطمینان از انطباق آموزش معلمان با استانداردهای آموزشی جهانی و نیازهای جامعه محلی ارائه می‌دهد. توصیه می‌شود از روش‌های ترکیبی متنوع به جای استفاده صرف از یک روش بهره گرفته شود.
Abstract The rise of the BE V ing progressive has been argued to reflect a broader shift in the typological profile of English from a bounded to an unbounded language, leading to changing preferences in aspectual construal and narrative organization. However, it remains unclear whether BE V ing directly replaced a dominant pattern of bounded event construal or superseded alternative strategies that were already available to express progressive(-like) meaning before. The idea of a typological shift suggests that many more strategies may have been involved. This article investigates diachronic change in the expression of progressive(-like) meaning. To this end, use is made of a historical parallel translation corpus consisting of eight successive English translations of Cervantes’ Don Quijote , giving insight into how the same meanings were expressed over time. The results suggest that the expression of progressive(-like) meaning in English went through a pragmatic stage, in which progressive meaning was mainly expressed through invited inference, followed by an experimentation stage, during which speakers of English resorted to a variety of lexical and (semi-)grammatical options to express these meanings semantically, and resulting in the current situation with the emergence of the grammaticalized marker BE V ing as an uncontested default coding option.
چکیده: رشد ساختار BE V ing استمراری به عنوان بازتابی از یک تغییر گسترده‌تر در نمایه نوع‌شناختی زبان انگلیسی از یک زبان محدود به زبان نامحدود مطرح شده است که منجر به تغییر ترجیحات در برداشت وجهی و سازماندهی روایی می‌شود. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا BE V ing مستقیماً جایگزین الگوی غالب برداشت رویداد محدود شده است یا بر استراتژی‌های جایگزینی که پیش‌تر برای بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در دسترس بودند، برتری یافته است. ایده تغییر نوع‌شناختی نشان می‌دهد که استراتژی‌های بسیار بیشتری ممکن است درگیر بوده باشند. این مقاله به بررسی تغییرات تاریخی در بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) می‌پردازد. بدین منظور، از یک پیکره موازی ترجمه تاریخی شامل هشت ترجمه متوالی انگلیسی از «دون کیشوت» اثر سروانتس استفاده شده است که بینشی درباره چگونگی بیان همان معانی در طول زمان ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در زبان انگلیسی از یک مرحله کاربردشناختی عبور کرده است که در آن معنای استمراری عمدتاً از طریق استنتاج دعوت‌شده بیان می‌شد، و پس از آن مرحله‌ای از آزمایش‌گری رخ داده است که در آن گویشوران انگلیسی برای بیان این معانی به گزینه‌های واژگانی و (نیمه)دستوری متعددی متوسل شدند، و در نهایت به وضعیت کنونی با ظهور نشانگر دستوری‌شده BE V ing به عنوان گزینه پیش‌فرض و بی‌رقیب رمزگذاری رسیده است.
Anglicare Southern Queensland (Anglicare) is a not-for-profit organisation that delivers community and human services. With a long history of hosting applied student placements in aged care, social work and community services, mental health and wellbeing, youth support, and nursing and allied health, Anglicare has in recent times begun to expand our hosting of work-integrated learning (WIL) relating to research and evaluation, advocacy, and community outreach. Proceeding from the principle that different types of WIL are advantageous to social science and humanities students at all levels, we currently host a variety of industry research projects, student placements, and internships. These arrangements encompass everything from formal assessment to projects that are co-designed between student/s and supervisor/s. The benefits of hosting WIL include supporting the future careers of emerging professionals while simultaneously expanding our capacity in research, evaluation, and advocacy. As working with students who are new to a corporate workplace can also be time intensive, WIL programs need adequate university staffing to support students’ engagement with industry hosts and moderated timelines for assessment and reporting requirements. In this practitioner reflection, we discuss how Anglicare’s Centre for Research and Social Change establishes and manages community engaged WIL partnerships, welcoming undergraduate and postgraduate students in all areas of the social sciences and humanities.
انگلیکِر جنوب کوئینزلند (Anglicare) یک سازمان غیرانتفاعی است که خدمات اجتماعی و انسانی ارائه می‌دهد. این سازمان با سابقه‌ای طولانی در میزبانی کارورزی‌های دانشجویی در حوزه‌های مراقبت از سالمندان، مددکاری اجتماعی و خدمات اجتماعی، سلامت روان و بهزیستی، حمایت از جوانان و پرستاری و علوم وابسته به سلامت، در سال‌های اخیر میزبانی یادگیری تلفیقی با کار (WIL) در زمینه‌های پژوهش و ارزیابی، حمایت‌گری و ارتباط با جامعه را نیز گسترش داده است. با تکیه بر این اصل که انواع مختلف WIL برای دانشجویان علوم اجتماعی و علوم انسانی در همه سطوح سودمند است، در حال حاضر میزبان انواع پروژه‌های پژوهشی صنعتی، کارورزی‌های دانشجویی و دوره‌های کارآموزی هستیم. این ترتیبات همه چیز از ارزیابی رسمی تا پروژه‌هایی که به صورت مشترک بین دانشجو/دانشجویان و سرپرست/سرپرستان طراحی می‌شوند را در بر می‌گیرد. مزایای میزبانی WIL شامل حمایت از مسیر شغلی آینده متخصصان نوظهور و در عین حال افزایش ظرفیت ما در پژوهش، ارزیابی و حمایت‌گری است. از آنجا که کار با دانشجویانی که برای نخستین بار وارد محیط کاری سازمانی می‌شوند می‌تواند زمان‌بر باشد، برنامه‌های WIL نیازمند نیروی انسانی کافی از سوی دانشگاه برای حمایت از مشارکت دانشجویان با میزبانان صنعتی و زمان‌بندی‌های تعدیل‌شده برای الزامات ارزیابی و گزارش‌دهی هستند. در این تأمل حرفه‌ای، نحوه ایجاد و مدیریت مشارکت‌های WIL مبتنی بر جامعه توسط مرکز پژوهش و تغییر اجتماعی انگلیکِر را مورد بحث قرار می‌دهیم و از دانشجویان کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در تمامی حوزه‌های علوم اجتماعی و انسانی استقبال می‌کنیم.
Introduction: Coding is a central step in many qualitative data analyses (QDA). Artificial intelligence (AI) has made inroads into the field with performance dependent on the prompting strategy used. This work examines the effectiveness of different prompting strategies on AI performance. Methods: Coding and theme analyses were performed on abstracts from a 16-study meta-analysis examining the association between air pollution and preeclampsia incidence. These were also performed in a second related corpus containing fewer formal sources. Coding was performed with R, NVivo 14, and ChatGPT 4.1. Several prompting strategies in increasing degree of complexity (zero-shot, few-shots, and chain-of-thought – CoT) were evaluated regarding their accuracy against manual coding. Direct thematic coding with AI was also examined. Results: Zero-shot prompting (with or without CoT) provided the best results for structured text. Requesting a full word-by-abstract matrix increases sensitivity. Supplementing CoT with general topic information and role playing made it the best strategy for more colloquial text. Directly inquiring thematic coding within AI showed good performance. Some prompting strategies are more prone to hallucinations. The latter are associated with errors in the frequency counting process while coding. Discussion: This work offers performance assessment of an AI tool for coding and theme extraction through a variety of prompting strategies combined with head-to-head comparison with popular QDA tools using readily available data. During user interaction, AI chatbots provide suggestions regarding potential next steps which may enhance results during coding. AI tools may require replication to ensure consistent findings and mitigate their probabilistic nature. Integrating results from at least two tools (AI and traditional) provides more comprehensive and accessible results for QDA.
مقدمه: کدگذاری یکی از مراحل اساسی در بسیاری از تحلیل‌های داده‌های کیفی (QDA) است. هوش مصنوعی (AI) به این حوزه وارد شده است و عملکرد آن وابسته به راهبرد پرامپت‌دهی مورد استفاده می‌باشد. این پژوهش اثربخشی راهبردهای مختلف پرامپت‌دهی بر عملکرد هوش مصنوعی را بررسی می‌کند. روش‌ها: کدگذاری و تحلیل مضامین بر روی چکیده‌های یک فراتحلیل ۱۶مطالعه‌ای که به بررسی ارتباط بین آلودگی هوا و بروز پره‌اکلامپسی می‌پرداخت، انجام شد. این تحلیل‌ها همچنین بر روی یک پیکره مرتبط دوم که منابع رسمی کمتری داشت، صورت گرفت. کدگذاری با استفاده از R، NVivo 14 و ChatGPT 4.1 انجام شد. چندین راهبرد پرامپت‌دهی با درجات مختلف پیچیدگی (zero-shot، few-shots و chain-of-thought – CoT) از نظر دقت نسبت به کدگذاری دستی ارزیابی شدند. کدگذاری مستقیم مضامین با هوش مصنوعی نیز بررسی شد. نتایج: پرامپت‌دهی zero-shot (با یا بدون CoT) بهترین نتایج را برای متون ساختاریافته ارائه داد. درخواست ماتریس کامل واژه-بر-چکیده حساسیت را افزایش می‌دهد. تکمیل CoT با اطلاعات کلی موضوع و ایفای نقش، آن را به بهترین راهبرد برای متون محاوره‌ای‌تر تبدیل کرد. استعلام مستقیم کدگذاری مضامین در هوش مصنوعی عملکرد خوبی نشان داد. برخی راهبردهای پرامپت‌دهی مستعد هالوسینیشن بیشتری هستند. این مورد با خطا در فرایند شمارش فراوانی هنگام کدگذاری همراه است. بحث: این پژوهش ارزیابی عملکرد یک ابزار هوش مصنوعی برای کدگذاری و استخراج مضامین را از طریق راهبردهای مختلف پرامپت‌دهی و مقایسه مستقیم با ابزارهای رایج QDA با استفاده از داده‌های در دسترس ارائه می‌دهد. در طول تعامل کاربر، چت‌بات‌های هوش مصنوعی پیشنهادهایی درباره گام‌های بعدی احتمالی ارائه می‌کنند که ممکن است نتایج را در حین کدگذاری بهبود بخشد. ابزارهای هوش مصنوعی ممکن است نیازمند تکرار برای اطمینان از یافته‌های پایدار و کاهش ماهیت احتمالی آن‌ها باشند. ادغام نتایج حداقل دو ابزار (هوش مصنوعی و سنتی) نتایج جامع‌تر و قابل دسترس‌تری برای QDA فراهم می‌کند.
In mathematics, counterexamples play a central role in sharpening conjectures and refuting false statements. At the same time, there is an educational dimension, for example, when counterexamples are used to stimulate processes of conceptual change in secondary students. In practice, the answer to the question of whether a specific counterexample will succeed in convincing students of the incorrectness of a statement or the inadequacy of an idea will depend on a variety of factors. We collected criteria which can be used to compare counterexamples in educational settings through an analysis of existing literature, to which we added further, original criteria. In an empirical part, we investigated which criteria preservice teachers (PSTs) would use to compare counterexamples, and whether and how they could make use of criteria introduced by us. We found that across the PST discussions, all previously identified criteria prompted fruitful reflections upon counterexamples, and that comparing counterexamples in this way naturally led to in-depth discussions of the subject matter side of teaching decisions. PSTs discussed multiple criteria which we had not considered, seeming especially interested in context- and learner-dependent aspects of teaching. Thinking in terms of criteria showed potential as a theoretical lens, and for teacher training.
در ریاضیات، مثال‌های نقض نقش محوری در دقیق‌تر کردن حدسیات و رد گزاره‌های نادرست ایفا می‌کنند. همزمان، این موضوع بعد آموزشی نیز دارد؛ برای مثال، زمانی که از مثال‌های نقض برای تحریک فرایندهای تغییر مفهومی در دانش‌آموزان متوسطه استفاده می‌شود. در عمل، پاسخ به این پرسش که آیا یک مثال نقض خاص می‌تواند دانش‌آموزان را به نادرستی یک گزاره یا ناکافی بودن یک ایده قانع کند، به عوامل متعددی بستگی دارد. ما معیارهایی را که می‌توان برای مقایسه مثال‌های نقض در محیط‌های آموزشی به کار برد، از طریق تحلیل ادبیات موجود گردآوری کردیم و معیارهای اصیل دیگری نیز به آن افزودیم. در بخش تجربی، بررسی کردیم که معلمان پیش‌خدمت (PSTs) از چه معیارهایی برای مقایسه مثال‌های نقض استفاده می‌کنند و آیا و چگونه می‌توانند از معیارهای معرفی‌شده توسط ما بهره ببرند. دریافتیم که در سراسر بحث‌های PST، همه معیارهای شناسایی‌شده قبلی موجب تأملات ثمربخش درباره مثال‌های نقض شدند و مقایسه مثال‌های نقض به این شیوه، به طور طبیعی به بحث‌های عمیق درباره جنبه موضوعی تصمیمات آموزشی انجامید. PSTها معیارهای متعددی را که ما در نظر نگرفته بودیم، مورد بحث قرار دادند و به نظر می‌رسید به جنبه‌های وابسته به زمینه و یادگیرنده در آموزش علاقه ویژه‌ای دارند. اندیشیدن بر اساس معیارها، پتانسیل قابل توجهی به عنوان یک عدسی نظری و برای آموزش معلمان نشان داد.
