student anxiety

This study aimed to determine the level of anxiety experienced by eleventh-grade students of SMA Ittihad Makassar in digital-based physics learning. The study employed a survey method with a descriptive qualitative approach involving 17 students as research subjects. Data were collected using a closed-ended questionnaire consisting of 42 statements and a four-point Likert scale. The questionnaire focused on four aspects: anxiety toward digital-based physics lessons, anxiety in using virtual laboratories, self-related digitalisation anxiety, and implementation-related digitalisation anxiety. Data were analyzed by scoring the responses, classifying students into five anxiety categories, and calculating frequencies and percentages. The findings showed that the overall anxiety level was predominantly very low and low. Eleven students (64.71%) were categorized as very low, four students (23.53%) as low, and two students (11.76%) as moderate; no students were categorized as high or very high. By aspect, very-low anxiety was found in 70.59% of students for digital-based physics lessons, 52.94% for virtual laboratories, 64.70% for self-related digitalisation, and 82.35% for implementation-related digitalisation. The results indicate that, within the observed class, digital-based physics learning was generally accompanied by low levels of anxiety, although a small number of students still showed moderate or high responses on particular aspects.

این پژوهش با هدف تعیین سطح اضطراب دانش‌آموزان پایه یازدهم دبیرستان اتحاد ماکاسار در یادگیری فیزیک مبتنی بر دیجیتال انجام شد. روش پژوهش، پیمایشی با رویکرد توصیفی-کیفی بود و ۱۷ دانش‌آموز به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بسته با ۴۲ گزاره و مقیاس لیکرت چهار درجه‌ای گردآوری شد. پرسشنامه بر چهار جنبه تمرکز داشت: اضطراب نسبت به درس فیزیک مبتنی بر دیجیتال، اضطراب در استفاده از آزمایشگاه‌های مجازی، اضطراب دیجیتالی مرتبط با خود، و اضطراب دیجیتالی مرتبط با اجرا. داده‌ها با امتیازدهی به پاسخ‌ها، طبقه‌بندی دانش‌آموزان در پنج دسته اضطراب، و محاسبه فراوانی و درصدها تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که سطح کلی اضطراب عمدتاً بسیار پایین و پایین بود. یازده دانش‌آموز (۶۴٫۷۱٪) در دسته بسیار پایین، چهار دانش‌آموز (۲۳٫۵۳٪) در دسته پایین، و دو دانش‌آموز (۱۱٫۷۶٪) در دسته متوسط قرار گرفتند؛ هیچ دانش‌آموزی در دسته‌های بالا یا بسیار بالا قرار نگرفت. به تفکیک جنبه‌ها، اضطراب بسیار پایین در ۷۰٫۵۹٪ دانش‌آموزان برای درس فیزیک مبتنی بر دیجیتال، ۵۲٫۹۴٪ برای آزمایشگاه‌های مجازی، ۶۴٫۷۰٪ برای دیجیتالی شدن مرتبط با خود، و ۸۲٫۳۵٪ برای دیجیتالی شدن مرتبط با اجرا مشاهده شد. نتایج نشان می‌دهد که در کلاس مورد بررسی، یادگیری فیزیک مبتنی بر دیجیتال عموماً با سطوح پایین اضطراب همراه بوده است، اگرچه تعداد کمی از دانش‌آموزان همچنان در برخی جنبه‌ها پاسخ‌های متوسط یا بالا نشان دادند.

Student loan debt held by borrowers in the United States, now exceeding $1.83 trillion, has reshaped higher education access and affordability, yet little is known about how practitioners who advise students make sense of this system while navigating their own borrowing experiences. Guided by Weick’s (1995) sensemaking framework, this qualitative study examines the introspective and extrospective perspectives of 30 higher education practitioners across diverse institutional contexts. Through semi-structured interviews, we explore how practitioners reconcile personal debt with professional responsibilities and interpret shifting student attitudes toward borrowing. Findings reveal pervasive ambivalence: loans are framed as a “necessary burden”—essential for educational and career mobility yet emotionally and financially constraining. Practitioners report growing student anxiety, early skepticism about loan value, and widespread financial literacy gaps. These insights underscore the ethical and emotional labor embedded in advising and highlight implications for policy, institutional practice, and professional development aimed at improving affordability and informed decision-making.

بدهی وام دانشجویی در میان وام‌گیرندگان ایالات متحده که اکنون از ۱.۸۳ تریلیون دلار فراتر رفته است، دسترسی و مقرون‌به‌صرفه بودن آموزش عالی را دگرگون کرده است، اما اطلاعات اندکی درباره چگونگی درک کنشگرانی که به دانشجویان مشاوره می‌دهند و همزمان با تجربه‌های وام‌گیری خود نیز مواجه‌اند، وجود دارد. این مطالعه کیفی با راهنمایی چارچوب معنا‌سازی Weick (1995)، به بررسی دیدگاه‌های درون‌نگر و برون‌نگر ۳۰ کنشگر آموزش عالی در زمینه‌های نهادی متنوع می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، بررسی می‌شود که این کنشگران چگونه بدهی شخصی خود را با مسئولیت‌های حرفه‌ای آشتی می‌دهند و نگرش‌های متغیر دانشجویان نسبت به وام‌گیری را تفسیر می‌کنند. یافته‌ها نشان‌دهنده ابهام فراگیر است: وام‌ها به عنوان «باری ضروری» چارچوب‌بندی می‌شوند—ضروری برای تحرک آموزشی و شغلی، اما از نظر عاطفی و مالی محدودکننده. کنشگران از افزایش اضطراب دانشجویان، تردیدهای اولیه نسبت به ارزش وام و شکاف‌های گسترده در سواد مالی گزارش می‌دهند. این بینش‌ها بر کار عاطفی و اخلاقی نهفته در مشاوره تأکید می‌کند و پیامدهایی برای سیاست‌گذاری، عمل نهادی و توسعه حرفه‌ای با هدف بهبود مقرون‌به‌صرفگی و تصمیم‌گیری آگاهانه دارد.