in-service teachers

While research into inclusivity and dyslexia, a neurodevelopmental condition affecting language learning, has gained greater attention, multilevel stakeholders’ perspectives across both public schools and teacher education programs remain underexplored. Addressing this gap, this study adapts the broader UNESCO Policy Review Framework as a lens for investigating dyslexia-friendly inclusive practices among ELT stakeholders, including in-service teachers, school administrators, teacher educators, and university administrators in the Riau Islands, Indonesia. Utilizing a mixed-methods research design, this study gathered data through questionnaires, classroom observations, and semi-structured interviews. Subsequently, data were analyzed via descriptive statistics and thematic analysis. Results revealed limited awareness of dyslexia and inclusive education, alongside misconceptions and reliance on special schools. Although inclusive practices were evident (mainly differentiated instruction), specific support for students with dyslexia remained unaddressed. Despite inclusion being viewed positively and mandated within the education system, its implementation remained weak. The study offers implications for systemic reform, suggesting that ELT stakeholders enhance their inclusive practices through training and developing inclusive institutional management. Additionally, teacher education institutions should pursue curricular adjustments to incorporate dyslexia-friendly inclusive practices.

Introduction The rapid integration of artificial intelligence (AI) into education requires teachers to develop new competencies and manage their own learning. While research has examined teachers’ AI attitudes, acceptance, and literacy, less is known about how they regulate their learning in AI contexts. This study examined teachers’ self-regulated learning (SRL) profiles and their associations with demographic characteristics and AI-related experience. Methods In a descriptive survey, 213 in-service teachers completed the Artificial Intelligence Self-Regulated Learning Scale for Teachers (AI-SRLS). Two-Step Cluster Analysis was conducted using five dimensions: task planning, self-monitoring, help seeking, institutional support, and self-evaluation. Results Two profiles emerged: High Strategic Learners, who scored consistently higher across all five dimensions, and Limited Strategy Users, who reported comparatively lower strategy use. Profile membership was significantly associated with prior AI experience and AI-related training. Gender, age, and professional experience did not significantly differentiate the profiles. Discussion Teachers’ AI-related SRL strategies co-occur in distinct profiles, supporting a differentiated approach to professional development. Teachers with limited strategy use may benefit from structured guidance, scaffolded AI learning opportunities, and stronger institutional support, while highly strategic learners may benefit from more autonomous and advanced learning opportunities.

مقدمه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در آموزش و پرورش، معلمان را ملزم می‌کند تا شایستگی‌های جدیدی را توسعه دهند و یادگیری خود را مدیریت کنند. در حالی که پژوهش‌ها نگرش‌ها، پذیرش و سواد هوش مصنوعی معلمان را بررسی کرده‌اند، اطلاعات کمتری درباره نحوه تنظیم یادگیری آن‌ها در زمینه‌های هوش مصنوعی وجود دارد. این مطالعه به بررسی نمایه‌های یادگیری خودتنظیمی (SRL) معلمان و ارتباط آن‌ها با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و تجربه مرتبط با هوش مصنوعی پرداخت. روش‌ها: در یک پژوهش توصیفی-پیمایشی، 213 معلم شاغل مقیاس یادگیری خودتنظیمی هوش مصنوعی برای معلمان (AI-SRLS) را تکمیل کردند. تحلیل خوشه‌ای دو مرحله‌ای با استفاده از پنج بُعد شامل برنامه‌ریزی وظیفه، خودنظارتی، کمک‌خواهی، حمایت نهادی و خودارزیابی انجام شد. یافته‌ها: دو نمایه شناسایی شد: یادگیرندگان راهبردی بالا که در تمامی ابعاد پنج‌گانه به طور مداوم امتیاز بالاتری کسب کردند و کاربران راهبرد محدود که استفاده نسبتاً کمتری از راهبردها را گزارش دادند. عضویت در نمایه به طور معناداری با تجربه قبلی هوش مصنوعی و آموزش مرتبط با هوش مصنوعی ارتباط داشت. جنسیت، سن و سابقه حرفه‌ای تفاوت معناداری میان نمایه‌ها ایجاد نکرد. بحث: راهبردهای یادگیری خودتنظیمی معلمان مرتبط با هوش مصنوعی در نمایه‌های متمایز همزمان رخ می‌دهد و از رویکرد تفکیک‌شده در توسعه حرفه‌ای حمایت می‌کند. معلمانی که استفاده محدودی از راهبردها دارند، ممکن است از راهنمایی ساختاریافته، فرصت‌های یادگیری هوش مصنوعی با پشتیبانی و حمایت نهادی قوی‌تر بهره‌مند شوند، در حالی که یادگیرندگان بسیار راهبردی می‌توانند از فرصت‌های یادگیری خودگردان و پیشرفته‌تر سود ببرند.

Teacher attrition remains a persistent challenge, particularly among early-career educators, with language teachers facing distinct systemic barriers such as job insecurity, undervaluation, and emotional labour. While existing studies predominantly focus on in-service teachers, pre-service teacher attrition remains underexplored, limiting the development of effective interventions to support student-teachers. This study addresses this gap by examining the case of a pre-service teacher from China, who was enroled in a Teaching English to Speakers of Other Languages programme at a Malaysian university and later left teacher education for business studies. Adopting a longitudinal qualitative approach, we thematically and temporally analysed 13 semi-structured interviews conducted over nearly two years. The findings reveal that the participant’s departure was driven by a mismatch between teaching realities and initial aspirations, psychological strain and burnout, inadequate skill development and support, concerns over the recognition and transferability of the degree, and the relocation of career identity. These factors were contextualised through the interplay of human, social, structural, and psychological capital constraints, alongside relational, comparative, and agentic capital influences, manifesting through contradictory, socialising, dislocating, and evolutionary routines in careership. The study has significant implications for teacher education programmes and the broader educational community in fostering teacher retention and promoting a more sustainable teaching profession.

ترک شغل معلمی همچنان یک چالش پایدار است، به‌ویژه در میان معلمان اوایل دوران حرفه‌ای، و معلمان زبان با موانع نظام‌مند خاصی مانند ناامنی شغلی، کم‌ارزشی و کار عاطفی مواجه هستند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر معلمان شاغل تمرکز دارند، ترک شغل معلمان پیش‌خدمت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است که این امر توسعه مداخلات مؤثر برای حمایت از دانشجویان معلم را محدود می‌کند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و مورد یک معلم پیش‌خدمت از چین را بررسی می‌کند که در برنامه آموزش زبان انگلیسی به سخنگویان زبان‌های دیگر (TESOL) در یک دانشگاه مالزی ثبت‌نام کرده بود و بعدها آموزش معلمی را به نفع مطالعات کسب‌وکار ترک کرد. با اتخاذ رویکرد کیفی طولی، سیزده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که طی تقریباً دو سال انجام شده بود، به‌صورت موضوعی و زمانی تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترک آموزش معلمی توسط شرکت‌کننده ناشی از عدم تطابق میان واقعیت‌های تدریس و آرمان‌های اولیه، فشار روانی و فرسودگی شغلی، توسعه ناکافی مهارت و حمایت، نگرانی درباره اعتبار و قابلیت انتقال مدرک، و جابه‌جایی هویت شغلی بوده است. این عوامل از طریق تعامل محدودیت‌های سرمایه انسانی، اجتماعی، ساختاری و روان‌شناختی، در کنار تأثیرات سرمایه رابطه‌ای، مقایسه‌ای و عاملیت، و بروز آن‌ها در روال‌های متناقض، اجتماعی‌کننده، جابه‌جا‌کننده و تکاملی در مسیر شغلی، زمینه‌مند شده‌اند. این مطالعه پیامدهای مهمی برای برنامه‌های آموزش معلمی و جامعه آموزشی گسترده‌تر در جهت تقویت نگهداشت معلمان و ترویج حرفه‌ای پایدارتر برای تدریس دارد.

ABSTRACT This study addresses the need to support elementary teachers in preparing integrated science and literacy instruction to navigate the limited time they have in the day to teach science. We designed and implemented a Collaborative Unit Design Professional Development (CUD‐PD) model, bringing together two in‐service teachers (ISTs), two preservice teachers (PSTs), and two science teacher educators (STEs) to collaboratively design an 8‐day integrated science and English language arts (ELA) unit for second grade. We qualitatively analyzed interviews, reflections, and planning artifacts to investigate the affordances of this model. Results identified three primary themes: dedicated space for collaboration, expanded ideas for science integration, and increased enthusiasm for integrated science instruction. The affordances of space for collaboration and expanded ideas of integrated science instruction were tied to designed aspects of the CUD‐PD structure and effective components of teacher professional development: active learning tasks, collaboration, and alignment with school context. These features and how we structured them within the CUD‐PD model enabled the participants to create an integrated unit that addressed key challenges in their practice.

چکیده: این مطالعه به نیاز حمایت از معلمان ابتدایی در آماده‌سازی آموزش تلفیقی علوم و سوادآموزی برای مدیریت زمان محدود آن‌ها در تدریس علوم می‌پردازد. ما یک مدل توسعه حرفه‌ای طراحی واحد درسی مشارکتی (CUD‐PD) را طراحی و اجرا کردیم که در آن دو معلم شاغل (ISTs)، دو معلم پیش‌خدمت (PSTs) و دو مربی معلم علوم (STEs) برای طراحی مشترک یک واحد ۸ روزه تلفیقی علوم و هنرهای زبان انگلیسی (ELA) برای پایه دوم گرد هم آمدند. ما با تحلیل کیفی مصاحبه‌ها، تأملات و آثار برنامه‌ریزی، به بررسی قابلیت‌های این مدل پرداختیم. نتایج سه مضمون اصلی را شناسایی کرد: فضای اختصاصی برای همکاری، گسترش ایده‌ها برای تلفیق علوم و افزایش اشتیاق برای آموزش تلفیقی علوم. قابلیت‌های فضای همکاری و گسترش ایده‌های آموزش تلفیقی علوم با جنبه‌های طراحی‌شده ساختار CUD‐PD و مؤلفه‌های مؤثر توسعه حرفه‌ای معلمان یعنی وظایف یادگیری فعال، همکاری و همسویی با زمینه مدرسه مرتبط بود. این ویژگی‌ها و نحوه ساختاربندی آن‌ها در مدل CUD‐PD به شرکت‌کنندگان امکان داد تا واحدی تلفیقی ایجاد کنند که به چالش‌های کلیدی در عمل آن‌ها پاسخ دهد.

Large class sizes pose significant challenges to the quality of teaching and learning, although previous studies have examined the effects of large class sizes on teaching and learning outcomes, relatively few studies have been given to the pedagogical strategies that can mitigate these challenges and enhance educational quality. This study therefore investigated the effects of large class sizes on the quality of teaching and learning and explored pedagogical strategies that can be employed to improve instructional effectiveness in such contexts. Two research questions were formulated to guide the study:(1) What are the challenges faced by teachers in handling large class sizes and their effects? (2) What pedagogies could be employed to improve the quality of teaching and learning in large classes? A qualitative research method was employed, and a purposive sampling approach was used to arrive at 38 respondents. Primary data were gathered through focus group discussions and personal interviews. The findings highlighted significant issues faced by teachers, such as difficulties in providing individualised attention, proper assessments, several assignments, timely feedback, and good classroom control and management. These challenges hinder academic progress and contribute to poor student performance. To address these issues and enhance the quality of teaching and learning, the findings further revealed several strategies, including peer teaching and marking, group studies, collaborative teaching, field trips, and the use of projectors. The study also emphasises the importance of professional development training programs for in-service teachers to improve their teaching methodologies and confidence in managing large classes. The study concludes that these methods reduce teacher workload and improve the overall learning experience. The study recommends that the Ghana Education Service should encourage teachers to employ these teaching strategies in large classes to improve the quality of teaching and learning.

کلاس‌های پرجمعیت چالش‌های قابل توجهی برای کیفیت آموزش و یادگیری ایجاد می‌کنند. اگرچه پژوهش‌های پیشین به بررسی اثرات کلاس‌های پرجمعیت بر پیامدهای آموزش و یادگیری پرداخته‌اند، اما مطالعات نسبتاً اندکی به راهبردهای آموزشی که می‌توانند این چالش‌ها را کاهش داده و کیفیت آموزشی را ارتقا دهند، اختصاص یافته است. بنابراین، این پژوهش به بررسی اثرات کلاس‌های پرجمعیت بر کیفیت آموزش و یادگیری پرداخته و راهبردهای آموزشی قابل استفاده برای بهبود اثربخشی تدریس در چنین زمینه‌هایی را مورد بررسی قرار داده است. دو سؤال پژوهشی برای هدایت مطالعه تدوین شد: (۱) چالش‌هایی که معلمان در مدیریت کلاس‌های پرجمعیت با آن مواجه هستند و اثرات آن‌ها چیست؟ (۲) چه روش‌های آموزشی می‌توانند برای بهبود کیفیت آموزش و یادگیری در کلاس‌های پرجمعیت به کار گرفته شوند؟ این پژوهش از روش کیفی بهره برد و با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، ۳۸ نفر به عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند. داده‌های اولیه از طریق بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های فردی گردآوری شد. یافته‌ها مسائل مهمی را که معلمان با آن مواجه هستند، از جمله دشواری در ارائه توجه فردی، ارزیابی مناسب، تکالیف متعدد، بازخورد به موقع و کنترل و مدیریت مطلوب کلاس را برجسته ساخت. این چالش‌ها پیشرفت تحصیلی را مختل کرده و به عملکرد ضعیف دانش‌آموزان منجر می‌شوند. برای رفع این مسائل و ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری، یافته‌ها راهبردهای متعددی از جمله آموزش و تصحیح همتایان، مطالعات گروهی، تدریس مشارکتی، بازدیدهای میدانی و استفاده از پروژکتور را نشان دادند. همچنین پژوهش بر اهمیت برنامه‌های آموزش حرفه‌ای برای معلمان شاغل جهت بهبود روش‌های تدریس و افزایش اعتماد به نفس در مدیریت کلاس‌های پرجمعیت تأکید می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که این روش‌ها بار کاری معلمان را کاهش داده و تجربه کلی یادگیری را بهبود می‌بخشند. پژوهش توصیه می‌کند که سرویس آموزش غنا معلمان را به استفاده از این راهبردهای تدریس در کلاس‌های پرجمعیت برای ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری تشویق کند.

Mathematics education is an area of concern across multiple countries, and, while reflective practice is a recommended skill for improved teaching, research has found it a rare and difficult skill to develop. This has resulted in increased research into ways for developing both pre- and in-service teachers’ reflective practice skills. Using a four-level reflection model, our interpretive case study analysed the initial reflections of 18 pre-service teachers at the start of their journey towards becoming reflective practitioners. These student teachers were in the third year of their 4 year Bachelor of Education degree at a South African university. As part of their Mathematics Education Methods course, they participated in three lectures designed for developing both reflective practice and mathematical knowledge for teaching. Our analysis of the students’ written reflections from each lecture session indicated that reflections were predominantly general rather than mathematical, and at the first (descriptive) level of the model with only minor movement towards higher levels of reflectivity across sessions. The article contributes South African data on pre-service teacher reflections when using frameworks that focus reflections of various aspects of mathematics lessons.

آموزش ریاضی یکی از حوزه‌های مورد توجه در کشورهای مختلف است و اگرچه تمرین بازتابی به عنوان مهارتی توصیه‌شده برای بهبود تدریس مطرح می‌شود، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این مهارت نادر و دشوار برای توسعه است. این امر منجر به افزایش پژوهش‌ها در زمینه‌ی روش‌های توسعه‌ی مهارت‌های تمرین بازتابی معلمان پیش‌خدمت و در خدمت شده است. در این مطالعه‌ی موردی تفسیری، با استفاده از مدل بازتاب چهارسطحی، بازتاب‌های اولیه‌ی ۱۸ معلم پیش‌خدمت در آغاز مسیرشان به سوی تبدیل شدن به کنشگران بازتابی تحلیل شد. این دانشجویان معلم در سال سوم دوره‌ی کارشناسی آموزش چهار ساله در یکی از دانشگاه‌های آفریقای جنوبی بودند. به عنوان بخشی از درس روش‌های آموزش ریاضی، آن‌ها در سه جلسه‌ی سخنرانی که با هدف توسعه‌ی هر دو مهارت تمرین بازتابی و دانش ریاضی برای تدریس طراحی شده بود، شرکت کردند. تحلیل بازتاب‌های مکتوب دانشجویان از هر جلسه نشان داد که بازتاب‌ها عمدتاً کلی و نه ریاضیاتی بوده و در سطح اول (توصیفی) مدل قرار داشته‌اند و تنها حرکت اندکی به سوی سطوح بالاتر بازتابی در طول جلسات مشاهده شد. این مقاله داده‌های آفریقای جنوبی درباره‌ی بازتاب‌های معلمان پیش‌خدمت هنگام استفاده از چارچوب‌هایی که بر بازتاب جنبه‌های مختلف درس‌های ریاضی تمرکز دارند، ارائه می‌دهد.