institutional framework

This study aims to develop an integrative conceptual model that connects student development management and Islamic Guidance and Counseling (Bimbingan dan Konseling Islam/BKI) within the framework of holistic student development in Islamic education. The study employs an integrative conceptual literature review to identify, examine, and synthesize relevant theoretical and conceptual perspectives. Literature was searched through Google Scholar, Garuda, and the Directory of Open Access Journals (DOAJ) during January–July 2026. From an initial 312 records, successive stages of duplicate removal, relevance screening, and full-text assessment resulted in a final corpus of 58 sources. The literature was analyzed through data extraction, initial coding, thematic categorization, cross-source comparison, and conceptual synthesis. The literature synthesis indicates conceptual convergence around the importance of integrating students’ spiritual, moral, psychological, and personal development within Islamic education. Based on this synthesis, the study proposes an integrative conceptual model comprising four interconnected components: fitrah as the philosophical and anthropological foundation of human potential; holistic Islamic education as the overarching developmental orientation; student development management as the institutional framework for planning, coordinating, and evaluating student development; and Islamic Guidance and Counseling as the professional support mechanism for identifying students’ needs and facilitating preventive, responsive, and developmental interventions. Functionally, fitrah establishes the foundational understanding of human potential, holistic Islamic education defines the developmental direction, student development management translates this orientation into coordinated institutional practices, and Islamic Guidance and Counseling provides individualized and group-based support within appropriate professional boundaries. These components operate as a mutually reinforcing framework for integrating educational planning, student support, and holistic development. The study concludes that this model offers a coherent conceptual basis for understanding student development in Islamic education, while its practical applicability and effectiveness require further empirical examination.

The persistent shortage of skilled labour and high youth unemployment have rendered learnership programmes a crucial policy instrument for workforce development and socio-economic inclusion in South Africa. Notwithstanding an extensive legislative and institutional framework, concerns persist regarding the limited effectiveness of these programmes in meeting industry skills demands. This study investigates the systemic constraints that undermine the implementation and effectiveness of construction learnership programmes in the Eastern Cape Province of South Africa, with a focus on the gap between policy intent and practice. A descriptive, cross-sectional design was employed, utilising a structured questionnaire administered to 149 stakeholders, including employers, accredited training providers, and construction industry practitioners occupying roles such as project managers, administrative officers, supervisors, facilitators, and coordinators involved in learnership delivery. Data were analysed using descriptive statistics and Principal Component Analysis (PCA) to reduce the 34 observed barriers into a smaller set of interpretable components. The barrier items with the strongest loadings on the retained components included ineffective assessment methods, lack of regulatory compliance, and financial constraints on beneficiaries. The PCA reduced the barriers to five interrelated components, which collectively explain 69.73% of the total variance, indicating that the constraints are systemic rather than isolated. The findings underscore the necessity for strengthened inter-institutional collaboration, enhanced industry incentives, alignment of curricula with evolving construction practices, and robust quality-assurance mechanisms to translate learnership policy ambitions into effective practice. These findings contribute to the development of a resilient construction workforce in the Eastern Cape and, by extension, South Africa's broader construction sector.

کمبود مداوم نیروی کار ماهر و نرخ بالای بیکاری جوانان، برنامه‌های کارآموزی را به ابزاری سیاستی حیاتی برای توسعه نیروی کار و شمول اجتماعی در آفریقای جنوبی تبدیل کرده است. با وجود چارچوب قانونی و نهادی گسترده، نگرانی‌هایی درباره اثربخشی محدود این برنامه‌ها در پاسخ‌گویی به نیازهای مهارتی صنعت همچنان وجود دارد. این مطالعه به بررسی محدودیت‌های نظام‌مندی می‌پردازد که اجرای برنامه‌های کارآموزی ساخت‌وساز و اثربخشی آن‌ها را در استان Eastern Cape آفریقای جنوبی تضعیف می‌کند و بر فاصله میان هدف سیاستی و عمل تمرکز دارد. این پژوهش با طراحی توصیفی و مقطعی انجام شد و از پرسشنامه ساختاریافته‌ای استفاده گردید که به ۱۴۹ ذینفع شامل کارفرمایان، ارائه‌دهندگان آموزش معتبر و فعالان صنعت ساخت‌وساز در نقش‌هایی چون مدیر پروژه، کارمند اداری، سرپرست، تسهیل‌گر و هماهنگ‌کننده‌های دخیل در اجرای کارآموزی ارائه شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل مؤلفه‌های اصلی (PCA) برای کاهش ۳۴ مانع مشاهده‌شده به مجموعه‌ای کوچکتر از مؤلفه‌های قابل تفسیر تحلیل شدند. آیتم‌های مانع با بیشترین بار عاملی بر مؤلفه‌های حفظ‌شده شامل روش‌های ارزیابی غیرموثر، عدم رعایت مقررات و محدودیت‌های مالی برای ذینفعان بودند. تحلیل مؤلفه‌های اصلی، موانع را به پنج مؤلفه مرتبط کاهش داد که در مجموع ۶۹٫۷۳٪ از واریانس کل را تبیین می‌کنند و نشان می‌دهد که این محدودیت‌ها نظام‌مند و نه منفرد هستند. یافته‌ها بر ضرورت تقویت همکاری‌های بین‌نهادی، افزایش مشوق‌های صنعتی، همسویی برنامه‌های درسی با شیوه‌های نوین ساخت‌وساز و سازوکارهای تضمین کیفیت قوی برای تبدیل اهداف سیاستی کارآموزی به عمل مؤثر تأکید دارند. این یافته‌ها به توسعه نیروی کار مقاوم در بخش ساخت‌وساز استان Eastern Cape و به تبع آن، بخش ساخت‌وساز وسیع‌تر آفریقای جنوبی کمک می‌کند.

Professors in higher education are commonly expected to combine teaching and research, yet the relationship between these activities remains contested. This article explores how professors make sense of the teaching-research nexus in their everyday academic work. Drawing on semi-structured interviews with 16 professors in philosophy, mathematics, law and medicine at two Norwegian research-intensive universities, we explore professors' meaning-making with particular attention to the dialectical process between academic experiences and institutional structures. Framed by mundane phenomenology, we find the nexus to be a core element of the academic role and central to how professors understand academic work. The combination of teaching and research is sustained through professors' understanding of the role as interconnected engagements within their disciplinary fields. Research deepens teaching, and teaching can generate reflection, questions and, at times, new research ideas. At the same time, organisational arrangements, such as course structures, workload models, funding mechanisms and research-only positions, increasingly separate teaching and research in everyday practice. The article contributes to research on the teaching-research nexus by shifting attention from whether teaching and research are connected and from the possible effects of combining these activities, to how the connection as a social phenomenon is sustained through professors' meaning-making, but also increasingly challenged through organisational conditions.

از استادان در آموزش عالی معمولاً انتظار می‌رود که آموزش و پژوهش را با یکدیگر ترکیب کنند، اما رابطه میان این فعالیت‌ها همچنان محل بحث است. این مقاله بررسی می‌کند که استادان چگونه در کار روزمره دانشگاهی خود پیوند آموزش و پژوهش را معنا می‌بخشند. با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ استاد در رشته‌های فلسفه، ریاضیات، حقوق و پزشکی در دو دانشگاه پژوهش‌محور نروژ، معنا‌بخشی استادان با توجه ویژه به فرایند دیالکتیکی میان تجارب دانشگاهی و ساختارهای نهادی مورد بررسی قرار گرفته است. با چارچوب‌مندی پدیدارشناسی روزمره، یافته‌ها نشان می‌دهد که این پیوند عنصری اساسی در نقش دانشگاهی و محور درک استادان از کار دانشگاهی است. ترکیب آموزش و پژوهش از طریق درک استادان از نقش خود به عنوان درگیری‌های به‌هم‌پیوسته در حوزه‌های تخصصی‌شان حفظ می‌شود. پژوهش به تعمیق آموزش کمک می‌کند و آموزش می‌تواند موجب تأمل، پرسش و گاه ایده‌های پژوهشی جدید شود. همزمان، ترتیبات سازمانی مانند ساختارهای درسی، مدل‌های بارکاری، سازوکارهای تأمین مالی و موقعیت‌های صرفاً پژوهشی، به طور فزاینده‌ای آموزش و پژوهش را در عمل روزمره از یکدیگر جدا می‌کنند. این مقاله با تغییر تمرکز از این‌که آیا آموزش و پژوهش به هم مرتبط هستند و از آثار احتمالی ترکیب این فعالیت‌ها، به این‌که چگونه این پیوند به عنوان یک پدیده اجتماعی از طریق معنا‌بخشی استادان حفظ می‌شود، اما همچنین به طور فزاینده‌ای از طریق شرایط سازمانی به چالش کشیده می‌شود، به پژوهش‌های پیوند آموزش و پژوهش کمک می‌کند.