learner autonomy

Academic writing development in open and distance learning (ODL) environments remains challenging because students must independently regulate complex writing processes while receiving limited opportunities for continuous interaction and feedback. Existing digital learning platforms often emphasize assignment submission rather than supporting writing development as an iterative process involving planning, feedback utilization, reflection, and revision. This study aimed to develop and evaluate SIM-Aril as an online portfolio-based self-regulated feedback platform for supporting academic writing development in an ODL context. This study employed a Research and Development (R&D) design involving needs analysis, platform development, validation, implementation, and evaluation. Data were collected from 122 students and 38 tutors through self-regulated writing questionnaires, tutor competency questionnaires, expert evaluation, and qualitative responses. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, correlation analysis, regression analysis, and exploratory factor analysis, while qualitative data were analyzed thematically. The findings demonstrate that SIM-Aril supported academic writing development through the integration of digital portfolio assessment, tutor scaffolding, and student self-regulated writing processes. Students demonstrated strong engagement in revision, feedback utilization, metacognitive monitoring, and other writing regulation activities. Tutor evaluation indicated that academic writing supervision represented an important component supporting SIM-Aril implementation. The integrated findings show that SIM-Aril functions not merely as a digital submission platform but as a self-regulated feedback ecosystem that connects learner autonomy, instructional support, and formative feedback. This study contributes theoretically by extending digital assessment research through a model that integrates individual self-regulation, socially shared regulation, and feedback literacy within technology-supported academic writing environments. Practically, the findings suggest that effective digital assessment in ODL should be designed to support learning processes rather than only evaluate final outcomes.

Achieving Sustainable Development Goal 4 (SDG 4) requires elementary science instruction that develops not only conceptual understanding but also students’ learning independence. However, previous studies have predominantly examined Outdoor Study and Problem-Based Learning as separate instructional approaches, leaving limited empirical evidence on their integrated application in elementary science education. This study aimed to examine the effectiveness of integrating Outdoor Study with Problem-Based Learning in supporting conceptual understanding and learning independence. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was conducted at SD Negeri 3 Nglengkir (n = 19) and SD Negeri 2 Nglengkir (n = 17), Blora Regency, Indonesia. Data were collected using a conceptual understanding test and a learning independence questionnaire, analyzed using paired-samples t-tests, independent-samples t-tests, and MANOVA. The experimental group demonstrated significantly higher conceptual understanding and learning independence scores than the control group (p < .001). MANOVA also revealed a significant simultaneous difference between groups, Wilks' Λ = .241, F(2; 33) = 52.061, p < .001, partial η² = .759. These findings indicate that the integration of Outdoor Study and Problem-Based Learning offers a promising approach for strengthening science learning outcomes and learner autonomy. The study contributes empirical evidence for competency-oriented elementary science instruction aligned with SDG 4.

In the modern world, students should be equipped with critical thinking, problem-solving, and autonomous learning skills. Problem-Based Learning (PBL) is designed to foster these competencies by shifting the focus from teacher-centered instruction to student-centered learning. However, many instructors struggle with this transition and tend to take control of the classroom instead of encouraging students to take charge of their own learning. This study investigates how teachers implement PBL and what factors contribute to teacher dominance in a student-centered approach. We employed a mixed-methods design, incorporating classroom observations and semi-structured interviews with 20 teachers from two universities in East Java, Indonesia. Findings revealed that teachers correctly implemented only 37.50% of PBL phases, while in 62.50% of cases, the instructors misapplied or didn’t complete the PBL phase. Teacher-centered activities dominated 64.17% of classroom interactions, limiting opportunities for learner autonomy. Interview results highlighted that many teachers misunderstood problem presentation, while some believed PBL was only effective for high-achieving students. These findings highlight a need for targeted professional development programs to help teachers become facilitators rather than content deliverers. Without proper training, PBL risks becoming a modified version of traditional teaching. Future research should explore long-term changes in teacher autonomy and incorporate students’ perspectives in order to better understand the impact of PBL implementation.

The article aimed to explore learning styles, approaches and differentiated learning strategies in English language teaching process. We include the introduction of new foreign language learning approaches, strategies and styles from other sources, as well as disseminating and gathering strategy ideas from the learner´s peers. Different students are likely to approach the task of learning language in different ways. Some learners may instinctively fell that there is a benefit to studying the rules and patterns of a language, while others may be less inclined to formal study and prefer learning in more experiential manner, where they use the language to achieve tasks and goals. The extent of students’ achievement may be influenced by some factors, which one of them is learning style and approach. The experience and studies show that most of the students prefer ‘reflective’, ‘sensing’, ‘visual’, and ‘sequential’ learning styles, individualised (or personalised), self-directed learning, autonomy approach in English language learning. With an appropriate range of resources, materials and pedagogic support, where students would set their own language learning purposes and would be supported to reach these goals in ways which are effective, which are of real interest to them and which can co-exist with each student´s lifestyle, not just their learning style.

The rapid development of digital technology has created opportunities to support Hifz al-Quran education through digital memorisation applications, interactive multimedia, online learning platforms and emerging artificial intelligence (AI) tools. However, the extent to which these technologies improve measurable Hifz outcomes remains unclear. This systematic literature review examined the roles, forms and reported effects of digital innovation in Tahfiz education. Searches were conducted in Scopus, Web of Science, Google Scholar and MyJurnal for studies published between 2020 and July 2026 in English or Malay. The manuscript records 280 identified records, of which 75 duplicates were removed; 205 records were screened, 50 full texts were assessed, and 24 studies were included in the synthesis. Thematic synthesis organised the literature into four dimensions: digital memorisation applications, interactive multimedia, digital learning platforms and AI. Across the included literature, digital tools were reported to support access to resources, repetition and murajaah, motivation, learner autonomy, monitoring and continuity of learning. Nevertheless, the evidence presented is more consistent for learning support and learner perceptions than for demonstrable improvements in memorisation accuracy, tasmi’ fluency, memorisation quantity or retention. Digital tools should therefore complement, rather than replace, teacher-guided talaqqi, musyafahah, tasmi’ and murajaah. The review identifies a need for transparent quality appraisal and further empirical studies using clearly defined Hifz outcome measures.

توسعهٔ سریع فناوری دیجیتال فرصت‌هایی را برای حمایت از آموزش حفظ قرآن از طریق برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری آنلاین و ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی (AI) فراهم کرده است. با این حال، میزان تأثیر این فناوری‌ها بر بهبود نتایج قابل سنجش حفظ قرآن همچنان نامشخص است. این مرور نظام‌مند ادبیات، نقش‌ها، اشکال و اثرات گزارش‌شدهٔ نوآوری دیجیتال در آموزش تحفیظ را بررسی کرده است. جستجوها در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، Google Scholar و MyJurnal برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های 2020 تا ژوئیهٔ 2026 به زبان انگلیسی یا مالایی انجام شد. در این مقاله، 280 رکورد شناسایی شد که پس از حذف 75 مورد تکراری، 205 رکورد غربالگری شد، 50 متن کامل ارزیابی گردید و 24 مطالعه در سنتز نهایی گنجانده شد. سنتز موضوعی، ادبیات را در چهار بُعد سازمان‌دهی کرد: برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری دیجیتال و هوش مصنوعی. در سراسر مطالعات مورد بررسی، گزارش شده است که ابزارهای دیجیتال از دسترسی به منابع، تکرار و مرور (مراجعه)، انگیزش، خودمختاری یادگیرنده، پایش و تداوم یادگیری حمایت می‌کنند. با این حال، شواهد ارائه‌شده بیشتر در زمینهٔ حمایت از یادگیری و ادراکات یادگیرندگان منسجم است تا بهبودهای قابل اثبات در دقت حفظ، روانی تسميع، کمیت حفظ یا نگهداری مطالب. بنابراین، ابزارهای دیجیتال باید مکمل، و نه جایگزین، آموزش معلم‌محور تلقی، مشافهه، تسميع و مراجعه باشند. این مرور، نیاز به ارزیابی شفاف کیفیت و مطالعات تجربی بیشتر با شاخص‌های خروجی حفظ به‌وضوح تعریف‌شده را شناسایی می‌کند.

Digital transformation in vocational education necessitates practical learning that goes beyond mere skill mastery; it must also foster deep understanding, critical thinking, problem-solving, collaboration, and learner autonomy. This study aims to develop a digital-based vocational practical learning model utilizing a "deep learning" approach to enhance the quality of instruction at SMK Werdhi Sila Kumara. The study employs the Research and Development (R&D) method using the ADDIE model, comprising the stages of Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. Participants included teachers, 120 Grade X students, and expert validators. Data were collected through observations, interviews, questionnaires, practical skill assessments, and learning outcome tests, then analyzed using both descriptive and quantitative methods. The results indicate that the model was developed to meet the need for practical learning that is more active, contextual, digital, and reflective. The model integrates mindful, meaningful, and joyful learning through digital exploration, hands-on practice, problem-solving, collaboration, reflection, and evaluation. The model was deemed valid and practical, with average response scores of 4.17 from teachers and 4.04 from students (on a 5-point scale). Its effectiveness was demonstrated by an increase in average learning outcomes from 75 in the pre-test to 80 in the post-test. The final model is considered valid, practical, and effective in supporting the improvement of vocational practical learning quality.

تحول دیجیتال در آموزش‌های فنی و حرفه‌ای مستلزم یادگیری عملی است که فراتر از صرفاً تسلط بر مهارت‌ها باشد؛ بلکه باید درک عمیق، تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و خودمختاری یادگیرنده را نیز تقویت کند. هدف این پژوهش، توسعه یک مدل آموزش عملی مهارت‌های فنی مبتنی بر دیجیتال با بهره‌گیری از رویکرد «یادگیری عمیق» به منظور ارتقای کیفیت آموزش در دبیرستان فنی حرفه‌ای Werdhi Sila Kumara است. این پژوهش با روش تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل معلمان، ۱۲۰ دانش‌آموز پایه دهم و ارزیابان خبره بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، پرسشنامه، ارزیابی مهارت‌های عملی و آزمون‌های نتایج یادگیری گردآوری و با روش‌های توصیفی و کمی تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که مدل توسعه‌یافته، نیاز به یادگیری عملی فعال‌تر، زمینه‌مند، دیجیتال و تأملی را برآورده می‌کند. این مدل یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش را از طریق کاوش دیجیتال، تمرین عملی، حل مسئله، همکاری، تأمل و ارزیابی ادغام می‌کند. مدل مذکور از نظر اعتبار و کاربردپذیری با میانگین امتیاز پاسخ ۴.۱۷ از معلمان و ۴.۰۴ از دانش‌آموزان (در مقیاس ۵ امتیازی) تأیید شد. اثربخشی مدل با افزایش میانگین نتایج یادگیری از ۷۵ در پیش‌آزمون به ۸۰ در پس‌آزمون نشان داده شد. مدل نهایی از نظر اعتبار، کاربردپذیری و اثربخشی در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش عملی مهارت‌های فنی تأیید می‌شود.

Inquiry-based Science Education (IBSE) is frequently framed as a participatory and therefore inclusive approach to science learning. This paper argues that this claim rests on an under-theorized understanding of participation. Dominant classroom enactments of IBSE embed normative assumptions about epistemic competence, communicative form, and learner autonomy—assumptions that function as selective recognition conditions, shaping who is seen as capable of participating in scientific inquiry, and in what ways. Drawing on Disability Studies in Education (DSE) and its norm-critical tradition, the paper analyzes how these assumptions produce epistemic exclusion. This exclusion arises not through the intentions of individual teachers or the commitments of IBSE as a framework, but through the unexamined norms by which classroom inquiry is organized, paced, and recognized as legitimate scientific practice. The construct of the Implied Learner is introduced to name the idealized participant these norms presuppose—articulate, agentic, collaborative, and epistemically competent—whose profile is not a neutral baseline but a historically specific normative construct. On this basis, the paper proposes Inclusive Inquiry in Science Education, a DSE-informed reframing of IBSE that translates the Implied Learner's five dimensions into concrete design questions for examining and transforming the enactment conditions of classroom inquiry. The aim is not to dissolve the epistemic commitments of science, but to open the means by which all learners may legitimately engage with them. The reframing supplies what UDL's design vocabulary cannot: norm critique and a reconceived model of participation. Through these, both the design of inclusive inquiry environments and the preparation of science teachers can be grounded in a coherent understanding of how classroom inquiry norms produce exclusion.

آموزش علوم مبتنی بر پژوهش (IBSE) اغلب به عنوان رویکردی مشارکتی و در نتیجه فراگیر برای یادگیری علوم مطرح می‌شود. این مقاله استدلال می‌کند که این ادعا بر پایه درکی کم‌نظریه‌پردازی‌شده از مشارکت استوار است. اجراهای غالب IBSE در کلاس درس، فرضیات هنجاری درباره شایستگی معرفتی، شکل ارتباطی و خودمختاری یادگیرنده را در خود جای داده‌اند؛ فرضیاتی که به عنوان شرایط شناسایی گزینشی عمل می‌کنند و تعیین می‌کنند چه کسی به عنوان فردی توانمند در مشارکت در پژوهش علمی دیده می‌شود و به چه شیوه‌هایی. با بهره‌گیری از مطالعات ناتوانی در آموزش (DSE) و سنت انتقادی هنجار آن، مقاله تحلیل می‌کند که چگونه این فرضیات به طرد معرفتی منجر می‌شوند. این طرد نه از طریق نیت‌های معلمان منفرد یا تعهدات IBSE به عنوان یک چارچوب، بلکه از طریق هنجارهای بررسی‌نشده‌ای که پژوهش کلاسی بر اساس آن‌ها سازمان‌دهی، زمان‌بندی و به عنوان عمل علمی مشروع شناخته می‌شود، پدید می‌آید. مفهوم «یادگیرنده ضمنی» برای نام‌گذاری مشارکت‌کننده ایده‌آلی معرفی می‌شود که این هنجارها پیش‌فرض می‌گیرند—فردی گویا، عامل، مشارکتی و دارای شایستگی معرفتی—که نمایه او نه یک مبنای خنثی بلکه ساختاری هنجاری و تاریخی خاص است. بر این اساس، مقاله «پژوهش فراگیر در آموزش علوم» را به عنوان بازنگری مبتنی بر DSE از IBSE پیشنهاد می‌کند که پنج بُعد یادگیرنده ضمنی را به پرسش‌های طراحی عینی برای بررسی و تحول شرایط اجرای پژوهش کلاسی ترجمه می‌کند. هدف، انحلال تعهدات معرفتی علم نیست، بلکه گشودن راه‌هایی است که همه یادگیرندگان بتوانند به طور مشروع با آن‌ها درگیر شوند. این بازنگری چیزی را فراهم می‌کند که واژگان طراحی UDL نمی‌تواند: نقد هنجار و مدلی بازاندیشی‌شده از مشارکت. از این طریق، هم طراحی محیط‌های پژوهش فراگیر و هم آماده‌سازی معلمان علوم می‌تواند بر پایه درکی منسجم از چگونگی تولید طرد توسط هنجارهای پژوهش کلاسی استوار شود.

Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.

اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گسترده‌ای در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشد‌محور (GOLB) دانشجویان غیررشته‌ای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداخته‌اند. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشته‌اند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبان‌آموزان از طریق آن‌ها بازخورد را دریافت و استفاده می‌کنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّی‌محور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشته‌ای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراک‌شده آن‌ها در GOLB پرداخت. داده‌های کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشته‌ای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به به‌کارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخ‌های مربوط به پرسش‌های بازپاسخ پرسشنامه برای زمینه‌مند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافته‌ها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارش‌دهی شرکت‌کنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکت‌کنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح می‌دهند که تشویق‌کننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائه‌شده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح می‌دادند. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایت‌کننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبان‌آموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبان‌آموز در کلاس‌های EFL غیررشته‌ای به پایان می‌رسد.

Abstract This study examined the relationship between early learners’ cognitive flexibility and the effectiveness of child-centred pedagogies in early childhood classrooms. It had three objectives: to explore how cognitive flexibility relates to learner engagement and participation; to examine its relationship with independent learning and autonomy; and to assess its connection with critical thinking and creativity. The study used a descriptive survey design, supported by a correlational approach. Data were collected through teacher questionnaires, classroom observation checklists, and semi-structured interviews. Of the 40 teacher questionnaires distributed, 36 were returned, representing a 90% response rate. Descriptive statistics were used to summarize questionnaire responses, while observations and interviews provided qualitative evidence about classroom behaviours and teachers’ perceptions. Correlation coefficients were calculated to examine associations between cognitive flexibility and selected indicators of child-centred learning. The results showed positive relationships between cognitive flexibility and learner engagement (r =. .78), independent learning (r =. .74), and critical thinking (r =. .81). Observations and interviews also indicated that learners who adapted more readily to changing activities tended to participate actively, attempt tasks more independently, and generate alternative ideas during play, inquiry, and problem-solving activities. The findings suggest that cognitive flexibility is an important learner characteristic in child-centred classrooms, and that these environments can offer children opportunities to practise adaptive thinking. The study recommends deliberately incorporating flexible, play-based, inquiry-oriented, collaborative, and problem-solving activities, alongside appropriate scaffolding for learners who have difficulty with transitions. These findings should be interpreted as evidence of association rather than causal effects. Keywords: Cognitive flexibility, early learners, child-centred pedagogy, learner engagement, independent learning, autonomy, critical thinking, creativity.

چکیده پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین انعطاف‌پذیری شناختی یادگیرندگان ابتدایی و اثربخشی رویکردهای آموزشی کودک‌محور در کلاس‌های آموزش کودکان پرداخت. این پژوهش سه هدف داشت: بررسی چگونگی ارتباط انعطاف‌پذیری شناختی با مشارکت و درگیری یادگیرنده؛ بررسی رابطه آن با یادگیری مستقل و خودمختاری؛ و ارزیابی ارتباط آن با تفکر انتقادی و خلاقیت. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی با رویکرد همبستگی بهره گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه معلمان، چک‌لیست‌های مشاهده کلاس و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. از میان ۴۰ پرسشنامه توزیع‌شده بین معلمان، ۳۶ پرسشنامه بازگردانده شد که معادل ۹۰٪ نرخ پاسخ‌دهی بود. برای خلاصه‌سازی پاسخ‌های پرسشنامه از آمار توصیفی استفاده شد و مشاهدات و مصاحبه‌ها شواهد کیفی درباره رفتارهای کلاسی و ادراکات معلمان فراهم کردند. برای بررسی ارتباط بین انعطاف‌پذیری شناختی و شاخص‌های منتخب یادگیری کودک‌محور، ضرایب همبستگی محاسبه شد. نتایج نشان داد که بین انعطاف‌پذیری شناختی و مشارکت یادگیرنده (r = .78)، یادگیری مستقل (r = .74) و تفکر انتقادی (r = .81) روابط مثبت وجود دارد. مشاهدات و مصاحبه‌ها نیز نشان دادند که یادگیرندگانی که سریع‌تر با فعالیت‌های متغیر سازگار می‌شوند، تمایل بیشتری به مشارکت فعال، تلاش مستقل در انجام تکالیف و تولید ایده‌های جایگزین در جریان بازی، پژوهش و فعالیت‌های حل مسئله دارند. یافته‌ها حاکی از آن است که انعطاف‌پذیری شناختی یکی از ویژگی‌های مهم یادگیرنده در کلاس‌های کودک‌محور است و این محیط‌ها می‌توانند فرصت‌هایی برای تمرین تفکر تطبیقی در اختیار کودکان قرار دهند. پژوهش توصیه می‌کند که فعالیت‌های انعطاف‌پذیر، مبتنی بر بازی، پژوهش‌محور، مشارکتی و حل مسئله به طور هدفمند، همراه با حمایت مناسب برای یادگیرندگانی که در انتقال بین فعالیت‌ها مشکل دارند، در برنامه درسی گنجانده شود. این یافته‌ها باید به عنوان شواهدی از وجود ارتباط و نه اثرات علی تفسیر شوند.

The article examines microlearning as a modern educational technology in the context of teaching Russian as a foreign language. The relevance of the study is determined by the digitalization of the educational environment, changes in learners’ cognitive characteristics, and the demand for flexible formats of language training. The aim of the work is to provide a theoretical justification for applying microlearning in the linguodidactics of RFL and to identify its methodological potential. The methodological foundation includes cognitive load theory, self-determination theory, and the connectivist approach. The analysis of domestic and foreign studies shows that dividing learning material into short targeted modules increases motivation, information retention, and learner autonomy. It has been established that microlearning is effective in developing lexical, grammatical, and pronunciation skills, but it involves risks of knowledge fragmentation and reduced depth of understanding. It is substantiated that the technology should be integrated into a holistic methodological system rather than replace traditional formats. The principles of designing microcontent for RFL are defined: unity of the learning task, dosing, multimodality, and feedback. The practical significance lies in developing recommendations for implementing microformats in mobile and blended learning models. It is concluded that microlearning is a promising tool for supplementing, but not replacing, systematic language education.

این مقاله به بررسی یادگیری خرد به‌عنوان فناوری آموزشی نوین در زمینه آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی می‌پردازد. اهمیت این پژوهش با توجه به دیجیتالی‌شدن محیط آموزشی، تغییر ویژگی‌های شناختی یادگیرندگان و نیاز به قالب‌های انعطاف‌پذیر آموزش زبان تعیین می‌شود. هدف این پژوهش ارائه توجیه نظری برای به‌کارگیری یادگیری خرد در زبان‌آموزی زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی و شناسایی ظرفیت‌های روش‌شناختی آن است. مبانی روش‌شناختی شامل نظریه بار شناختی، نظریه خودتعیینی و رویکرد ارتباط‌گرایی است. تحلیل پژوهش‌های داخلی و خارجی نشان می‌دهد که تقسیم محتوای آموزشی به ماژول‌های کوتاه و هدفمند موجب افزایش انگیزش، حفظ اطلاعات و خودمختاری یادگیرنده می‌شود. مشخص شده‌است که یادگیری خرد در توسعه مهارت‌های واژگانی، دستوری و تلفظی مؤثر است، اما خطر تکه‌تکه‌شدن دانش و کاهش عمق درک را به همراه دارد. اثبات شده‌است که این فناوری باید در یک نظام روش‌شناختی جامع ادغام شود و جایگزین قالب‌های سنتی نگردد. اصول طراحی محتوای خرد برای آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی تعریف شده‌است: وحدت وظیفه آموزشی، تعیین میزان محتوا، چندرسانه‌ای بودن و بازخورد. اهمیت عملی این پژوهش در ارائه توصیه‌هایی برای اجرای قالب‌های خرد در مدل‌های یادگیری تلفیقی و موبایلی نهفته‌است. نتیجه‌گیری می‌شود که یادگیری خرد ابزاری نویدبخش برای تکمیل، اما نه جایگزینی آموزش نظام‌مند زبان است.

Generative artificial intelligence (AI) has intensified longstanding questions about teachers' roles and the pedagogical conditions under which technology supports learner autonomy. This qualitatively driven embedded mixed-methods study examined practices reported and represented by Israeli teachers during an eight-week professional development program on AI, self-regulated learning, and learner-centered pedagogy. The primary qualitative strand drew on reflections, open-ended questionnaire responses, lesson plans, and pedagogical artifacts and used a hybrid deductive-inductive analysis. An exploratory quantitative strand compared 61 consenting pre-program submissions with 26 consenting post-program submissions. Because submissions were anonymous and unlinked, Welch independent-samples tests were used. Post-program means were descriptively higher for reflective teaching, AI-supported planning, and inquiry-oriented design, and essentially unchanged for differentiated instruction; none of the four comparisons was statistically significant after Holm adjustment. Qualitative analysis generated five interconnected dimensions: designing for learner agency, self-regulated teaching and reflection, AI-supported learning design, designing for capability development, and critical AI literacy. The findings support a dual-layer interpretation in which teachers' reflective regulation and critical judgment mediate the design of opportunities intended to support learner agency and capability. Because the study measured teachers' reports and artifacts rather than students' experiences or outcomes, its contribution concerns pedagogical intentions and professional learning, not demonstrated gains in learner agency.

هوش مصنوعی مولد، پرسش‌های دیرینه‌ای را درباره نقش معلمان و شرایط آموزشی‌ای که در آن فناوری از خودمختاری یادگیرنده حمایت می‌کند، تشدید کرده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش ترکیبی تعبیه‌شده، به بررسی رویکردهایی پرداخت که معلمان اسرائیلی در طول یک برنامه توسعه حرفه‌ای هشت‌هفته‌ای درباره هوش مصنوعی، یادگیری خودتنظیمی و آموزش یادگیرنده‌محور گزارش و ارائه کردند. بخش اصلی کیفی پژوهش مبتنی بر بازتاب‌ها، پاسخ‌های پرسشنامه باز، طرح‌های درس و مصنوعات آموزشی بود و از تحلیل ترکیبی استقرایی-قیاسی بهره گرفت. بخش کمّی اکتشافی، ۶۱ مورد ارسالی پیش از برنامه را با ۲۶ مورد ارسالی پس از برنامه (با رضایت شرکت‌کنندگان) مقایسه کرد. با توجه به ناشناس و غیرمرتبط بودن داده‌ها، از آزمون‌های مستقل Welch استفاده شد. میانگین‌های پس از برنامه به طور توصیفی برای تدریس تأملی، برنامه‌ریزی با حمایت هوش مصنوعی و طراحی مبتنی بر پژوهش بالاتر بود و برای آموزش تفکیک‌شده تقریباً بدون تغییر باقی ماند؛ هیچ‌یک از چهار مقایسه پس از اصلاح Holm از لحاظ آماری معنادار نبود. تحلیل کیفی پنج بُعد به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: طراحی برای عاملیت یادگیرنده، تدریس و بازتاب خودتنظیمی، طراحی یادگیری با حمایت هوش مصنوعی، طراحی برای توسعه قابلیت و سواد انتقادی هوش مصنوعی. یافته‌ها از تفسیر دو‌لایه‌ای حمایت می‌کنند که در آن تنظیم تأملی و قضاوت انتقادی معلمان، واسطه طراحی فرصت‌هایی است که با هدف حمایت از عاملیت و قابلیت یادگیرنده انجام می‌شود. از آنجا که این مطالعه گزارش‌ها و مصنوعات معلمان را سنجیده و نه تجربه‌ها یا پیامدهای دانش‌آموزان را، سهم آن به نیت‌های آموزشی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود، نه بهبود اثبات‌شده عاملیت یادگیرنده.

Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly embedded in English as a Foreign Language (EFL) instruction, with self-regulated learning (SRL) and learner autonomy positioned as key outcomes of interest. A growing evidence base reports positive effects of GenAI on self-regulatory strategies, alongside a parallel and largely separate literature warning that GenAI use may foster dependency, cognitive offloading and the externalization of self-monitoring. This scoping review maps this apparent paradox, in which GenAI appears simultaneously as scaffolding and as substitution, across the SRL and learner-autonomy literature, with particular attention to its implications for EFL learners. Following a PRISMA-ScR-informed approach, 12 empirical and review studies published between 2025 and 2026 were thematically synthesized alongside four foundational theoretical works. As a result, four thematic clusters emerged: (1) evidence of GenAI functioning as scaffolding for SRL; (2) evidence of GenAI functioning as substitution, fostering dependency and cognitive offloading; (3) design and timing features that moderate which role GenAI plays; and (4) existing reviews and meta-analyses, together with their methodological limitations. Across clusters, a consistent pattern emerges, in that nearly all studies rely on short-term or cross-sectional designs, and several recent reviews explicitly call for research measuring learners’ delayed, unsupported performance so as to distinguish durable internalization from temporary dependency. No identified study has applied a longitudinal design incorporating a structured AI-withdrawal phase to directly test this distinction among EFL learners. This review argues for such a design and outlines its theoretical and methodological implications for Vietnamese EFL contexts.

هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزاینده‌ای در آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) به‌کار گرفته می‌شود و یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودمختاری یادگیرنده به‌عنوان پیامدهای کلیدی مورد توجه قرار گرفته‌اند. شواهد رو به رشدی از تأثیرات مثبت GenAI بر راهبردهای خودتنظیمی گزارش شده است، در حالی که ادبیات موازی و عمدتاً مجزایی هشدار می‌دهد که استفاده از GenAI ممکن است وابستگی، واگذاری شناختی و برون‌سپاری خودنظارتی را تقویت کند. این مرور گستره‌ای به ترسیم این پارادوکس ظاهری می‌پردازد که در آن GenAI به طور همزمان به‌عنوان داربست و جایگزین در ادبیات یادگیری خودتنظیمی و خودمختاری یادگیرنده ظاهر می‌شود، با تمرکز ویژه بر پیامدهای آن برای یادگیرندگان EFL. با پیروی از رویکرد مبتنی بر PRISMA-ScR، ۱۲ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به همراه چهار اثر نظری بنیادی به‌صورت موضوعی ترکیب شدند. در نتیجه، چهار خوشه موضوعی پدیدار شد: (۱) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان داربست برای SRL؛ (۲) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان جایگزین که منجر به وابستگی و واگذاری شناختی می‌شود؛ (۳) ویژگی‌های طراحی و زمان‌بندی که نقش GenAI را تعدیل می‌کنند؛ و (۴) مرورها و فراتحلیل‌های موجود به همراه محدودیت‌های روش‌شناختی آن‌ها. در میان خوشه‌ها، الگوی ثابتی مشاهده می‌شود به‌طوری‌که تقریباً همه مطالعات بر طرح‌های کوتاه‌مدت یا مقطعی تکیه دارند و چندین مرور اخیر به‌صراحت خواستار پژوهش‌هایی شده‌اند که عملکرد یادگیرندگان را در شرایط تأخیری و بدون حمایت اندازه‌گیری کنند تا تمایز بین درونی‌سازی پایدار و وابستگی موقت مشخص شود. هیچ مطالعه‌ای که شناسایی شد، از طرح طولی با گنجاندن مرحله ساختارمندِ قطع استفاده از هوش مصنوعی برای آزمون مستقیم این تمایز در میان یادگیرندگان EFL بهره نبرده است. این مرور بر ضرورت چنین طرحی تأکید می‌کند و پیامدهای نظری و روش‌شناختی آن را برای بافت‌های آموزش زبان انگلیسی در ویتنام ترسیم می‌کند.