Punitive damages

With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”

با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».