ABSTRACT The Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) program provides learning experiences that require students to adapt, learn from experience, and develop innovative ideas. Individual differences in personality may be associated with variations in these abilities, making further investigation of personality dimensions necessary. This study aimed to analyze the role of the five Big Five personality dimensions in predicting learning agility and innovative behavior among MBKM participants. A quantitative approach with a cross-sectional correlational design was employed, involving 303 students who were currently participating in or had previously participated in MBKM activities. Participants were selected using a non-probability sampling technique. Data were collected through self-report questionnaires and analyzed using Confirmatory Factor Analysis (CFA) and multivariate regression with Mplus 8.4. The results indicated that openness to experience was the strongest positive predictor of innovative behavior (β = 0.422; p < 0.001) and learning agility (β = 0.361; p < 0.001). Conscientiousness and extraversion were also positively associated with both outcomes. In contrast, agreeableness was negatively associated with innovative behavior (β = −0.116; p = 0.016) but was not significantly associated with learning agility. Neuroticism showed no significant association with either outcome. These findings highlight the relevance of personality characteristics in understanding variations in student competencies and support the development of adaptive MBKM mentoring programs without using personality profiles as the sole basis for student selection. ABSTRAK Program Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) memberikan pengalaman belajar yang menuntut mahasiswa mampu beradaptasi, memanfaatkan pengalaman, dan mengembangkan gagasan inovatif. Perbedaan karakteristik individu diduga berkaitan dengan variasi kemampuan tersebut, sehingga perlu dikaji melalui dimensi kepribadian. Penelitian ini bertujuan menganalisis peran lima dimensi Big Five personality dalam memprediksi learning agility dan perilaku inovatif mahasiswa peserta MBKM. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain korelasional cross-sectional yang melibatkan 303 mahasiswa yang sedang atau pernah mengikuti kegiatan MBKM. Sampel diperoleh melalui teknik non-probability sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner laporan diri dan dianalisis dengan Confirmatory Factor Analysis (CFA) serta regresi multivariat menggunakan Mplus 8.4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa openness to experience merupakan prediktor positif terkuat bagi perilaku inovatif (β = 0,422; p < 0,001) dan learning agility (β = 0,361; p < 0,001). Conscientiousness dan extraversion juga berhubungan positif dengan kedua variabel tersebut. Sebaliknya, agreeableness berhubungan negatif dengan perilaku inovatif (β = −0,116; p = 0,016), tetapi tidak signifikan terhadap learning agility. Neuroticism tidak menunjukkan hubungan signifikan dengan kedua variabel. Temuan ini menegaskan relevansi karakteristik kepribadian dalam memahami variasi kompetensi mahasiswa, sekaligus mendukung pengembangan pendampingan MBKM yang adaptif tanpa menjadikan profil kepribadian sebagai dasar tunggal seleksi mahasiswa.
Gross motor development is an important aspect of early childhood development that requires stimulation through various play activities. The availability of outdoor play facilities can provide children with opportunities to engage in a variety of movements appropriate to their developmental stages. This study aims to examine the potential role of outdoor play facilities in stimulating the gross motor development of young children, using the facilities available at TK Wijaya Kusumah as a contextual reference. This study employs a library research method with content analysis. The sources reviewed include relevant national and international journal articles and reference books. Unstructured observations and documentation of the outdoor play facilities at TK Wijaya Kusumah were used to provide contextual information about the facilities discussed. The findings indicate that various types of equipment, including tire stepping paths, swings, slides, spinning bowls, wobbly bridges, monkey bars, seesaws, and balance beams, offer different types of movement activities and have the potential to stimulate muscle strength, balance, movement coordination, agility, and postural control. The use of these facilities should consider children's developmental stages, equipment safety, and teacher supervision. This review provides an overview of the potential of various outdoor play facilities to stimulate gross motor development and may serve as a reference for teachers and early childhood education providers in designing play environments. Since this study is based on a literature review and does not directly assess children's motor abilities, the findings cannot establish a causal relationship between the completeness of outdoor play facilities and children's gross motor development.
Background: Locomotor movement ability is a fundamental basis of motor development for elementary school-aged children. However, empirical data show that 39.28% of third-grade students remain in the average category of locomotor movement mastery, caused by monotonous teaching methods that provide little meaningful movement stimulation. Relay games are viewed as an alternative learning approach that can integrate coordination and balance in a contextual and enjoyable way. Objective: This study aims to analyze the effect of relay-game-based Physical, Sport, and Health Education (PJOK) learning on locomotor movement ability—particularly coordination and balance—in third-grade elementary school students. Method: This study used a quantitative approach with a one-group pretest-posttest design. The research subjects were 28 third-grade students of SDN Sumbersari 1 Malang, selected through purposive sampling. The instrument was a locomotor movement assessment rubric with five indicators: movement coordination, balance, movement accuracy, agility, and body control. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk normality test and a paired sample t-test with the help of SPSS 26. Results: The mean score increased from 61.25 (pretest) to 79.82 (posttest). The paired sample t-test result showed t = -14.763 with Sig. (2-tailed) = 0.000 < 0.05. Conclusion: Relay-game-based PJOK learning has a significant effect on improving the locomotor movement ability of third-grade elementary school students. Implication: Elementary PJOK teachers are recommended to integrate relay games in a structured and progressive manner as a primary strategy for developing students' locomotor movement ability.
زمینه: توانایی حرکات لوکوموتور، اساس بنیادی رشد حرکتی کودکان در سنین دبستان است. با این حال، دادههای تجربی نشان میدهد که ۳۹/۲۸٪ از دانشآموزان پایه سوم همچنان در دسته متوسط تسلط بر حرکات لوکوموتور قرار دارند که این امر ناشی از روشهای تدریس یکنواخت و فاقد تحریک حرکتی معنادار است. بازیهای امدادی به عنوان رویکردی جایگزین در آموزش مطرح میشوند که میتواند هماهنگی و تعادل را به شیوهای زمینهمند و لذتبخش ادغام کند. هدف: هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر آموزش تربیتبدنی، ورزش و سلامت (PJOK) مبتنی بر بازیهای امدادی بر توانایی حرکات لوکوموتور، به ویژه هماهنگی و تعادل، در دانشآموزان پایه سوم دبستان است. روش: این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۲۸ دانشآموز پایه سوم دبستان SDN Sumbersari 1 Malang بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش، چکلیست ارزیابی حرکات لوکوموتور با پنج شاخص: هماهنگی حرکتی، تعادل، دقت حرکت، چابکی و کنترل بدن بود. دادهها با استفاده از آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk و آزمون t زوجی با کمک نرمافزار SPSS 26 تحلیل شد. یافتهها: میانگین نمره از ۶۱/۲۵ (پیشآزمون) به ۷۹/۸۲ (پسآزمون) افزایش یافت. نتیجه آزمون t زوجی نشان داد t = -۱۴/۷۶۳ با Sig. (دوطرفه) = ۰/۰۰۰ < ۰/۰۵. نتیجهگیری: آموزش PJOK مبتنی بر بازیهای امدادی تأثیر معناداری بر بهبود توانایی حرکات لوکوموتور دانشآموزان پایه سوم دبستان دارد. پیشنهاد: به معلمان PJOK دبستان توصیه میشود بازیهای امدادی را به صورت ساختاریافته و تدریجی به عنوان راهبرد اصلی در توسعه توانایی حرکات لوکوموتور دانشآموزان ادغام کنند.
This study aims to analyze the epistemological foundations of Transformative Prophetic Leadership in the governance of Islamic Religious Higher Education Institutions (PTKI) in response to disruption and the dominance of Western management approaches that may overlook institutional spiritual values. Using a qualitative library research approach, the study applies epistemological analysis and critical hermeneutics to foundational literature on Islamic leadership. The findings reveal three main points. First, positions and power in PTKI governance should be reconstructed from elitist privilege (tasyrif) into a responsibility for institutional service (taklif). Second, Transformative Prophetic Leadership integrates prophetic characteristics with transformational leadership through Shiddiq (integrity), Amanah (accountability), Tabligh (transparent communication), and Fathonah (visionary intelligence). Third, this model promotes institutional agility toward global standards while maintaining ethical, spiritual, and communal welfare orientations. The study concludes that Transformative Prophetic Leadership offers an adaptive leadership formulation that enables PTKI to respond to contemporary challenges while preserving its Islamic identity and foundational values.
این پژوهش با هدف تحلیل مبانی معرفتشناختی رهبری تحولی نبوی در حکمرانی مؤسسات آموزش عالی دینی اسلامی (PTKI) در پاسخ به اختلالات و غلبه رویکردهای مدیریت غربی که ممکن است ارزشهای معنوی نهادی را نادیده بگیرند، انجام شده است. با بهرهگیری از رویکرد کیفی پژوهش کتابخانهای، تحلیل معرفتشناختی و هرمنوتیک انتقادی بر ادبیات بنیادین رهبری اسلامی اعمال شده است. یافتهها سه نکته اصلی را آشکار میسازند: نخست، جایگاهها و قدرت در حکمرانی PTKI باید از امتیازگرایی نخبهگرایانه (تَصرِیف) به مسئولیت خدمت نهادی (تَکلیف) بازساخت شود؛ دوم، رهبری تحولی نبوی با ادغام ویژگیهای نبوی و رهبری تحولی از طریق صدق (درستی)، امانت (پاسخگویی)، تبلیغ (ارتباط شفاف) و فطانت (هوشمندی آیندهنگر) تحقق مییابد؛ سوم، این الگو چابکی نهادی به سوی استانداردهای جهانی را در عین حفظ جهتگیریهای اخلاقی، معنوی و رفاه جمعی ترویج میکند. نتیجهگیری پژوهش آن است که رهبری تحولی نبوی، فرمولبندی رهبری سازگارپذیری را ارائه میدهد که به PTKI امکان میدهد به چالشهای معاصر پاسخ دهد و در عین حال هویت اسلامی و ارزشهای بنیادین خود را حفظ کند.
The purpose of the present study was to examine the effect of Suryanamaskar practice on selected physical fitness variables among male district-level (Bandipora) volleyball players of Kashmir. Fifteen male volleyball players aged between 15 and 20 years were selected through simple random sampling. The study employed a single-group pre-test and post-test research design. The selected participants underwent a structured Suryanamaskar training program for six weeks, five days per week, with each session lasting 30–45 minutes. The dependent variables selected for the study were speed, agility, and flexibility. Speed was measured using the 50-Meter Dash Test, agility through the Shuttle Run Test, and flexibility through the Sit-and-Reach Test. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were computed, while a dependent-samples t-test was used to determine the significance of differences between pre-test and post-test scores at the 0.05 level of significance. The results revealed a significant improvement in agility (t = 3.25, p < 0.05) and flexibility (t = 7.95, p < 0.05) following the Suryanamaskar intervention. However, the improvement in speed was not statistically significant (t = 0.46, p > 0.05). The findings indicate that regular Suryanamaskar practice effectively enhances agility and flexibility among volleyball players but has limited influence on speed performance. Therefore, Suryanamaskar may be incorporated as a supplementary training modality in volleyball conditioning programs to improve selected components of physical fitness. The study concludes that traditional yogic practices can serve as cost-effective and scientifically supported methods for enhancing athletic performance and physical fitness.
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین سوریا ناماسکار بر برخی متغیرهای آمادگی جسمانی در بازیکنان والیبال مرد سطح شهرستان (باندیپورا) کشمیر بود. پانزده بازیکن والیبال مرد با دامنه سنی ۱۵ تا ۲۰ سال به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. این پژوهش از طرح تحقیق تکگروهی با پیشآزمون و پسآزمون استفاده کرد. شرکتکنندگان منتخب به مدت شش هفته، پنج روز در هفته و هر جلسه به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه، در یک برنامه تمرینی ساختارمند سوریا ناماسکار شرکت کردند. متغیرهای وابسته انتخابشده برای پژوهش شامل سرعت، چابکی و انعطافپذیری بودند. سرعت با آزمون دوی ۵۰ متر، چابکی با آزمون شاتل ران و انعطافپذیری با آزمون نشستن و رسیدن سنجیده شد. آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار محاسبه گردید و برای تعیین معناداری تفاوت بین نمرات پیشآزمون و پسآزمون از آزمون t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله سوریا ناماسکار، چابکی (t = 3.25, p < 0.05) و انعطافپذیری (t = 7.95, p < 0.05) به طور معناداری بهبود یافتند. با این حال، بهبود سرعت از لحاظ آماری معنادار نبود (t = 0.46, p > 0.05). یافتهها نشان میدهد که تمرین منظم سوریا ناماسکار به طور مؤثری چابکی و انعطافپذیری بازیکنان والیبال را افزایش میدهد اما تأثیر محدودی بر عملکرد سرعت دارد. بنابراین، سوریا ناماسکار میتواند به عنوان یک روش تمرینی مکمل در برنامههای آمادگی جسمانی والیبال برای بهبود برخی مؤلفههای آمادگی جسمانی گنجانده شود. پژوهش نتیجه میگیرد که تمرینات سنتی یوگا میتواند به عنوان روشهایی مقرونبهصرفه و علمی برای ارتقاء عملکرد ورزشی و آمادگی جسمانی مورد استفاده قرار گیرد.
