Oman

Psychiatric rehabilitation is a crucial aspect of recovery-oriented mental healthcare, yet it remains underdeveloped in Oman. This paper reviews the current state of rehabilitation services, identifying systemic gaps in in-patient, day care and community-based provisions. Services are fragmented, lacking adequate multidisciplinary integration, sufficient community rehabilitation and supported housing, which leads to prolonged hospital stays. Additionally, broader challenges such as stigma and limited intersectoral collaboration hinder service development. The paper suggests practical strategies to enhance rehabilitation services, including the establishment of multidisciplinary teams, expansion of community programmes, provision of supported accommodation and workforce training, all aligned with Oman Vision 2040 and the principles of recovery-oriented mental health care.

Although feedback is widely regarded as one of the most influential variables in student learning, its effects on writing development remain highly variable and poorly understood, partly because the relational dimensions of feedback delivery have received limited empirical attention. This quasi-experimental, explanatory sequential mixed-methods study examined whether an Empathic Feedback Protocol (EFP), operationalising teacher empathy through three theoretically grounded dimensions (Seeing, Understanding, and Caring), produces superior outcomes in writing quality, self-efficacy, and feedback receptivity compared to conventional rubric-based feedback. Post Foundation undergraduate students in a Technical Writing course at a university in Oman were assigned to experimental or comparison conditions across an eight-week email writing programme. Writing quality was assessed using an institutional rubric; self-efficacy and receptivity were measured at three time points using validated scales; and student perceptions of feedback empathy were assessed using the EFRS-S, an instrument developed for this study. Qualitative data from semi-structured interviews and written reflections were analysed through reflexive thematic analysis and integrated with quantitative findings via joint display. Results indicated large condition effects on writing quality, with the greatest gains on higher-order criteria. Self-efficacy and feedback receptivity trajectories diverged significantly across conditions after the midpoint, with the experimental group sustaining growth while the comparison group plateaued. Hierarchical regression revealed a theoretically meaningful dissociation: Understanding was the dominant predictor of writing quality, while Caring predicted motivational outcomes. Qualitative themes corroborated these patterns and surfaced an emergent metacognitive transfer effect, with students spontaneously applying the EFP framework as a self-monitoring strategy during drafting. Findings suggest that teacher empathy, when systematically operationalised, is a consequential and teachable pedagogical variable with direct implications for feedback practice in EFL technical writing contexts.

اگرچه بازخورد به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر یادگیری دانش‌آموزان شناخته می‌شود، آثار آن بر رشد نوشتاری همچنان بسیار متغیر و به‌درستی درک نشده باقی مانده است؛ بخشی از این امر به دلیل توجه تجربی محدود به ابعاد رابطه‌ای ارائه بازخورد است. این پژوهش شبه‌آزمایشی با روش ترکیبی توضیحی متوالی، بررسی کرد که آیا پروتکل بازخورد همدلانه (EFP) که همدلی معلم را از طریق سه بعد نظری (دیدن، درک کردن و مراقبت) عملیاتی می‌کند، نسبت به بازخورد متداول مبتنی بر روبریک، نتایج بهتری در کیفیت نوشتار، خودکارآمدی و پذیرش بازخورد ایجاد می‌کند یا خیر. دانشجویان دوره کارشناسی پس از پایه در درس نگارش فنی در یک دانشگاه در عمان، طی یک برنامه هشت‌هفته‌ای نگارش ایمیل به صورت تصادفی در شرایط آزمایشی یا مقایسه‌ای قرار گرفتند. کیفیت نوشتار با استفاده از روبریک مؤسسه ارزیابی شد؛ خودکارآمدی و پذیرش بازخورد در سه زمان مختلف با مقیاس‌های معتبر سنجیده شد؛ و ادراک دانشجویان از همدلی بازخورد با ابزار EFRS-S که برای این مطالعه توسعه یافته بود، ارزیابی گردید. داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تأملات مکتوب از طریق تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل و با یافته‌های کمی از طریق نمایش مشترک تلفیق شد. نتایج نشان داد که اثر شرایط بر کیفیت نوشتار قابل توجه بوده و بیشترین پیشرفت در معیارهای سطح بالاتر مشاهده شد. روندهای خودکارآمدی و پذیرش بازخورد پس از نقطه میانی بین شرایط تفاوت معناداری یافتند؛ به طوری که گروه آزمایشی رشد خود را حفظ کرد، در حالی که گروه مقایسه‌ای به حالت سکون رسید. رگرسیون سلسله‌مراتبی یک تمایز نظری معنادار را آشکار ساخت: بعد «درک کردن» پیش‌بینی‌کننده غالب کیفیت نوشتار بود، در حالی که «مراقبت» پیامدهای انگیزشی را پیش‌بینی می‌کرد. مضامین کیفی این الگوها را تأیید و یک اثر انتقال فراشناختی نوظهور را آشکار ساختند؛ به طوری که دانشجویان به طور خودانگیخته چارچوب EFP را به عنوان راهبرد خودنظارتی در حین پیش‌نویس‌نویسی به کار بردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که همدلی معلم، زمانی که به طور نظام‌مند عملیاتی شود، یک متغیر آموزشی مهم و قابل آموزش است که پیامدهای مستقیمی برای عمل بازخورد در زمینه نگارش فنی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی دارد.

This study adopts data triangulation procedures resided on quantitative and qualitative data sources to substantially evaluate the claimed and enacted formative assessment practices of science teachers. Data were obtained from 425 science teachers in Cycle Two schools located in Oman. A questionnaire survey was utilized to gather the quantitative data and classroom observation sessions were conducted to gather the qualitative data. In conclusion of the main findings, although the quantitative results revealed an acceptable level of science teachers claimed formative assessment practices, classroom observations explored that science teachers tend to exaggerate their claimed practices of formative assessment and showed some weaknesses in employing vital formative assessment practices such as “Self & peer assessment” and “Constructive feedback”. The findings contribute to the literature by offering empirical validation and vital theoretical insights into the relationship between teachers claimed and enacted formative assessment practices.

این پژوهش با به‌کارگیری روش‌های مثلث‌سازی داده‌ها مبتنی بر منابع داده‌های کمی و کیفی، به ارزیابی اساسی شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم می‌پردازد. داده‌ها از ۴۲۵ معلم علوم در مدارس دوره دوم واقع در عمان گردآوری شد. برای جمع‌آوری داده‌های کمی از پرسشنامه استفاده شد و برای گردآوری داده‌های کیفی، جلسات مشاهده کلاسی برگزار گردید. در جمع‌بندی یافته‌های اصلی، اگرچه نتایج کمی سطح قابل قبولی از شیوه‌های ادعا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم را نشان داد، اما مشاهدات کلاسی آشکار ساخت که معلمان علوم تمایل دارند در بیان شیوه‌های ارزشیابی تکوینی خود اغراق کنند و در به‌کارگیری شیوه‌های حیاتی ارزشیابی تکوینی مانند «خودارزیابی و همتایابی» و «بازخورد سازنده» ضعف‌هایی نشان دادند. یافته‌ها با ارائه اعتبارسنجی تجربی و بینش‌های نظری مهم دربارهٔ رابطهٔ بین شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان، به ادبیات پژوهش کمک می‌کند.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.