reflective teaching

This study aimed to understand how self-reflection is perceived by college instructors of integrated reading and writing (IRW) courses in a range of 2- and 4-year institutions in Texas. Using Flavell’s (1979) model of metacognitive monitoring as a theoretical framework, this research explores the layered complexities of self-reflective teaching practices through a combination survey and focus-group approach. Findings indicate that self-reflection is a dynamic and evolving practice in which participants’ understandings of self-reflection include its time-intensive nature and the need for adaptability. The study highlights the role of self-reflection in bridging teaching intent and outcomes and has implications for educator training, including the need for structured support for instructors as they work to develop reflective practices.

این مطالعه با هدف درک چگونگی ادراک خودبازتابی توسط مدرسان دوره‌های تلفیقی خواندن و نوشتن (IRW) در طیف متنوعی از مؤسسات ۲ و ۴ ساله در ایالت تگزاس انجام شده است. با بهره‌گیری از مدل پایش فراشناختی فلاول (Flavell, 1979) به عنوان چارچوب نظری، این پژوهش پیچیدگی‌های چندلایهٔ شیوه‌های تدریس خودبازتابانه را از طریق رویکرد ترکیبی پرسشنامه و گروه متمرکز مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودبازتابی، عملی پویا و در حال تحول است که درک شرکت‌کنندگان از خودبازتابی شامل ماهیت زمان‌بر آن و نیاز به سازگاری می‌شود. این مطالعه نقش خودبازتابی را در پر کردن فاصله بین نیت تدریس و نتایج آموزشی برجسته می‌کند و پیامدهایی برای آموزش مدرسان دارد، از جمله نیاز به حمایت ساختاریافته برای مدرسان در مسیر توسعه شیوه‌های بازتابی.

Reflective teaching plays an important role in shaping instructional preference among pre-service English as a foreign language teachers, yet evidence in teacher education remains limited. This study examined whether different levels of reflective teaching were associated with differences in instructional preference and how these reflective practices were translated into classroom decision-making. Using an explanatory sequential mixed-methods design, quantitative data were collected from 103 pre-service teachers, followed by semi-structured interviews with two participants representing contrasting reflective profiles. Statistical comparison and thematic analysis were used to integrate numerical trends with contextual explanations. The findings revealed that higher reflective teaching levels were associated with stronger constructivist instructional preference, greater responsiveness to learner needs, and more equitable classroom participation practices. Qualitative evidence further showed that consistent peer feedback, learner-emotion monitoring, and dialogic teaching supported more student-centered instructional choices. Overall, the study highlights reflective teaching as a key developmental competency in teacher education and underscores the importance of embedding structured reflective cycles into micro-teaching and practicum supervision.

آموزش بازتابی نقش مهمی در شکل‌دهی ترجیحات آموزشی در میان معلمان پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی ایفا می‌کند، اما شواهد موجود در آموزش معلم محدود است. این پژوهش بررسی کرد که آیا سطوح مختلف آموزش بازتابی با تفاوت‌هایی در ترجیحات آموزشی مرتبط است و این شیوه‌های بازتابی چگونه به تصمیم‌گیری‌های کلاسی ترجمه می‌شوند. با استفاده از طرح آمیخته ترتیبی توضیحی، داده‌های کمی از ۱۰۳ معلم پیش‌خدمت گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دو شرکت‌کننده که نمایانگر پروفایل‌های بازتابی متضاد بودند، انجام گرفت. برای ادغام روندهای عددی با تبیین‌های زمینه‌ای، از مقایسه آماری و تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که سطوح بالاتر آموزش بازتابی با ترجیح قوی‌تر به آموزش سازنده‌گرایانه، پاسخگویی بیشتر به نیازهای یادگیرندگان و شیوه‌های مشارکت عادلانه‌تر در کلاس مرتبط است. شواهد کیفی همچنین نشان داد که بازخورد مستمر همتایان، پایش هیجانات یادگیرندگان و آموزش گفت‌وگومحور از انتخاب‌های آموزشی دانش‌آموزمحورتر حمایت می‌کند. در مجموع، این مطالعه آموزش بازتابی را به عنوان یک شایستگی کلیدی رشد حرفه‌ای در آموزش معلم برجسته می‌کند و بر اهمیت گنجاندن چرخه‌های بازتابی ساختاریافته در میکروتدریس و نظارت بر کارورزی تأکید دارد.

Generative artificial intelligence (AI) has intensified longstanding questions about teachers' roles and the pedagogical conditions under which technology supports learner autonomy. This qualitatively driven embedded mixed-methods study examined practices reported and represented by Israeli teachers during an eight-week professional development program on AI, self-regulated learning, and learner-centered pedagogy. The primary qualitative strand drew on reflections, open-ended questionnaire responses, lesson plans, and pedagogical artifacts and used a hybrid deductive-inductive analysis. An exploratory quantitative strand compared 61 consenting pre-program submissions with 26 consenting post-program submissions. Because submissions were anonymous and unlinked, Welch independent-samples tests were used. Post-program means were descriptively higher for reflective teaching, AI-supported planning, and inquiry-oriented design, and essentially unchanged for differentiated instruction; none of the four comparisons was statistically significant after Holm adjustment. Qualitative analysis generated five interconnected dimensions: designing for learner agency, self-regulated teaching and reflection, AI-supported learning design, designing for capability development, and critical AI literacy. The findings support a dual-layer interpretation in which teachers' reflective regulation and critical judgment mediate the design of opportunities intended to support learner agency and capability. Because the study measured teachers' reports and artifacts rather than students' experiences or outcomes, its contribution concerns pedagogical intentions and professional learning, not demonstrated gains in learner agency.

هوش مصنوعی مولد، پرسش‌های دیرینه‌ای را درباره نقش معلمان و شرایط آموزشی‌ای که در آن فناوری از خودمختاری یادگیرنده حمایت می‌کند، تشدید کرده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش ترکیبی تعبیه‌شده، به بررسی رویکردهایی پرداخت که معلمان اسرائیلی در طول یک برنامه توسعه حرفه‌ای هشت‌هفته‌ای درباره هوش مصنوعی، یادگیری خودتنظیمی و آموزش یادگیرنده‌محور گزارش و ارائه کردند. بخش اصلی کیفی پژوهش مبتنی بر بازتاب‌ها، پاسخ‌های پرسشنامه باز، طرح‌های درس و مصنوعات آموزشی بود و از تحلیل ترکیبی استقرایی-قیاسی بهره گرفت. بخش کمّی اکتشافی، ۶۱ مورد ارسالی پیش از برنامه را با ۲۶ مورد ارسالی پس از برنامه (با رضایت شرکت‌کنندگان) مقایسه کرد. با توجه به ناشناس و غیرمرتبط بودن داده‌ها، از آزمون‌های مستقل Welch استفاده شد. میانگین‌های پس از برنامه به طور توصیفی برای تدریس تأملی، برنامه‌ریزی با حمایت هوش مصنوعی و طراحی مبتنی بر پژوهش بالاتر بود و برای آموزش تفکیک‌شده تقریباً بدون تغییر باقی ماند؛ هیچ‌یک از چهار مقایسه پس از اصلاح Holm از لحاظ آماری معنادار نبود. تحلیل کیفی پنج بُعد به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: طراحی برای عاملیت یادگیرنده، تدریس و بازتاب خودتنظیمی، طراحی یادگیری با حمایت هوش مصنوعی، طراحی برای توسعه قابلیت و سواد انتقادی هوش مصنوعی. یافته‌ها از تفسیر دو‌لایه‌ای حمایت می‌کنند که در آن تنظیم تأملی و قضاوت انتقادی معلمان، واسطه طراحی فرصت‌هایی است که با هدف حمایت از عاملیت و قابلیت یادگیرنده انجام می‌شود. از آنجا که این مطالعه گزارش‌ها و مصنوعات معلمان را سنجیده و نه تجربه‌ها یا پیامدهای دانش‌آموزان را، سهم آن به نیت‌های آموزشی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود، نه بهبود اثبات‌شده عاملیت یادگیرنده.