educational technology integration

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

This study examined the coping mechanisms and pedagogical challenges experienced by elementary teachers in utilizing interactive multimedia tools in selected public elementary schools in the Schools Division of Leyte, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the teachers’ demographic and professional profiles, assessed the extent of pedagogical challenges encountered in terms of technological fluency, competence, curriculum and lesson integration, time management, and resource management, and identified the coping mechanisms used to address these challenges. The study also examined whether significant differences existed in the teachers’ assessments when grouped according to their demographic characteristics and determined the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms. A quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design was employed, involving the total population of 145 elementary teachers from five selected public schools. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by educational technology experts and analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, t-test, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. The findings showed that teachers experienced varying degrees of difficulty in integrating interactive multimedia tools, particularly in managing technological demands, aligning digital resources with lessons, allocating preparation time, and addressing limitations in available resources. Despite these challenges, teachers demonstrated adaptive coping practices, particularly through collaboration and peer support, resourcefulness, adaptation, personal reflection, and self-care. The findings further indicated differences in some assessments when respondents were grouped according to selected demographic characteristics, while the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms reflected the teachers’ efforts to adjust to technology-related demands. Based on the findings, enhanced digital-based literacy teaching-learning activities were developed to strengthen teachers’ technological and pedagogical competencies and support more practical, engaging, and sustainable technology integration in elementary classrooms.

Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.

تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگی‌های اساسی دانش‌آموزان نیز تمرکز می‌کند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطاف‌پذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم می‌کند تا فعالیت‌های یادگیری را متناسب با نیازهای دانش‌آموزان و با بهره‌گیری از پیشرفت‌های فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوه‌های یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصت‌ها، چالش‌ها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. داده‌ها از طریق بررسی کتاب‌ها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاست‌گذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شده‌اند. داده‌ها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقه‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان می‌دهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی می‌تواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصی‌سازی‌شده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابی‌ها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالش‌هایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگی‌های دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی داده‌ها، احتمال وابستگی دانش‌آموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگی‌های دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاست‌های شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانش‌آموزان و به‌کارگیری فناوری به گونه‌ای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.

Despite growing recognition of technology as a catalyst for improving mathematics teaching and learning, its integration in basic school classrooms remains inconsistent, particularly in developing contexts where teachers often face pedagogical and contextual constraints. This study examined basic school teachers’ perceptions of technology incorporation in mathematics instruction, assessed their readiness for technology integration, and explored the challenges influencing its implementation. The study adopted an explanatory sequential mixed-method design involving 150 basic school mathematics teachers selected through stratified random sampling for the quantitative phase and five purposively selected teachers for the qualitative phase. Data were collected using an adapted structured questionnaire and a semi-structured interview guide. Quantitative data were analysed using descriptive and inferential statistics in SPSS (Version 27), while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that teachers generally held favourable perceptions of technology incorporation in mathematics instruction. However, overall readiness was significantly below the neutral midpoint, whereas willingness to integrate technology was significantly above it; technological competence and confidence were also significantly below the midpoint. The qualitative findings further identified inadequate technological resources, limited professional development, insufficient technical support, workload demands, and pedagogical uncertainties as the major barriers to effective technology integration. The study concludes that although teachers recognise the instructional value of technology and demonstrate a willingness to adopt it, meaningful classroom integration requires strengthening teachers’ technological and pedagogical capacities alongside improved institutional support and infrastructure.

با وجود افزایش شناخت فناوری به‌عنوان محرکی برای بهبود آموزش و یادگیری ریاضیات، ادغام آن در کلاس‌های مدارس ابتدایی همچنان نامنسجم باقی مانده است، به‌ویژه در زمینه‌های در حال توسعه که معلمان غالباً با محدودیت‌های آموزشی و زمینه‌ای مواجه هستند. این پژوهش به بررسی ادراکات معلمان مدارس ابتدایی نسبت به به‌کارگیری فناوری در آموزش ریاضیات، ارزیابی آمادگی آنان برای ادغام فناوری و شناسایی چالش‌های مؤثر بر اجرای آن پرداخت. پژوهش حاضر از طرح آمیخته تبیینی متوالی بهره برد که در مرحله کمی، ۱۵۰ معلم ریاضی مدارس ابتدایی به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند و در مرحله کیفی، پنج معلم به‌صورت هدفمند انتخاب گردیدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده و راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرم‌افزار SPSS (نسخه ۲۷) تحلیل گردید و داده‌های کیفی به‌صورت تماتیک مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که معلمان عموماً نگرش مثبتی نسبت به به‌کارگیری فناوری در آموزش ریاضیات دارند. با این حال، میزان آمادگی کلی به‌طور معناداری پایین‌تر از نقطه میانی خنثی بود، در حالی که تمایل به ادغام فناوری به‌طور معناداری بالاتر از آن قرار داشت؛ همچنین شایستگی و اعتماد به نفس فناورانه نیز به‌طور معناداری پایین‌تر از نقطه میانی بود. یافته‌های کیفی همچنین کمبود منابع فناورانه، توسعه حرفه‌ای محدود، حمایت فنی ناکافی، فشار کاری و ابهامات آموزشی را به‌عنوان موانع اصلی ادغام مؤثر فناوری شناسایی کردند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که اگرچه معلمان ارزش آموزشی فناوری را تشخیص داده و تمایل به پذیرش آن دارند، اما ادغام معنادار در کلاس درس مستلزم تقویت ظرفیت‌های فناورانه و آموزشی معلمان همراه با بهبود حمایت و زیرساخت‌های نهادی است.

This study aims to analyze the application of teachers’ digital literacy in the transformation of Islamic Religious Education and Ethics in elementary schools, including planning, implementation, utilization of digital resources and media, evaluation, as well as supporting and inhibiting factors. The research uses a qualitative approach with a multi-case case study design at SD Negeri 3 Labuhan Ratu, SD Negeri 1 Kampung Baru, and SD Negeri 1 Sepang Jaya. Data was obtained through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed through case analysis and cross-case analysis. The validity of the data was strengthened through triangulation of sources and techniques. The results of the study showed that the three schools have implemented digital literacy in the planning, implementation, and evaluation of learning. Teachers utilize video, PowerPoint, internet, laptops, projectors, and Smart TVs according to learning objectives and needs. The application of digital literacy also includes digital skills, ethics, security, and culture. The similarities between cases can be seen in the basic pattern of their application, while the differences are in the type of media, the availability of facilities, and the equitable distribution of teachers’ digital competencies. The findings show that the application of digital literacy does not only depend on the availability of technology, but also on the ability of teachers to integrate it with learning needs.

هدف این پژوهش، تحلیل کاربرد سواد دیجیتال معلمان در تحول آموزش دینی اسلامی و اخلاق در مدارس ابتدایی، شامل برنامه‌ریزی، اجرا، بهره‌برداری از منابع و رسانه‌های دیجیتال، ارزشیابی، همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در دبستان دولتی شماره ۳ لابوهان راتو، دبستان دولتی شماره ۱ کامپونگ بارو و دبستان دولتی شماره ۱ سپانگ جایا انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری و سپس با تحلیل موردی و تحلیل بین‌موردی بررسی شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع و فنون تقویت گردید. نتایج پژوهش نشان داد که هر سه مدرسه سواد دیجیتال را در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی یادگیری به کار گرفته‌اند. معلمان بر اساس اهداف و نیازهای آموزشی از ویدئو، پاورپوینت، اینترنت، لپ‌تاپ، پروژکتور و تلویزیون هوشمند استفاده می‌کنند. کاربرد سواد دیجیتال همچنین شامل مهارت‌های دیجیتال، اخلاق، امنیت و فرهنگ می‌شود. شباهت میان موارد در الگوی پایه کاربرد آن‌ها مشاهده می‌شود، در حالی که تفاوت‌ها در نوع رسانه، دسترسی به امکانات و توزیع عادلانه شایستگی‌های دیجیتال معلمان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که کاربرد سواد دیجیتال تنها به وجود فناوری بستگی ندارد، بلکه به توانایی معلمان در ادغام آن با نیازهای آموزشی نیز وابسته است.