Resilience (materials science)

Hemodialysis patients often experience chronic stress, leading to psychological challenges such as difficulty in emotion regulation and reduced resilience. Emotional schema therapy may offer an effective strategy to address these issues. This study investigated the impact of an emotional schema therapy program on resilience and difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. This quasi-experimental, two-center study included 60 hemodialysis patients from two medical centers in Rafsanjan, southeastern Iran. Participants were selected via convenience sampling and then participants were sampled from two centers non-randomly assigned to intervention or control by lot. The intervention group participated in ten sessions of an emotional schema therapy program, each of which took 90 min during a total of five weeks, while the control group received routine care only. Both groups completed a demographic information questionnaire, the Connor-Davidson Resilience Scale, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer) before and three months after the intervention. Data were analyzed using SPSS 22. Before the intervention, the two groups showed no significant differences in the total mean scores or subscale scores for difficulties in emotion regulation or resilience. However, following the intervention, the total score for difficulties in emotion regulation significantly decreased and the total resilience score increased in the intervention group compared with the control group ( P < 0.001). The findings suggest that the emotional schema therapy program may be effective in improving resilience and reducing difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. Future research should determine the long-term stability of these effects and compare emotional schema therapy with other psychological treatments. Trial registration : Trial registration Iranian Registry of Clinical Trial, IRCT20250507065634N10 registered on 16/11/2025 (prospectively registered).

بیماران همودیالیزی اغلب دچار استرس مزمن می‌شوند که منجر به چالش‌های روان‌شناختی مانند دشواری در تنظیم هیجان و کاهش تاب‌آوری می‌گردد. طرحواره‌درمانی هیجانی ممکن است راهبردی مؤثر برای مقابله با این مشکلات ارائه دهد. این مطالعه تأثیر یک برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی بر تاب‌آوری و دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی را بررسی کرد. این مطالعه شبه‌آزمایشی دو مرکزی شامل ۶۰ بیمار همودیالیزی از دو مرکز درمانی در رفسنجان، جنوب‌شرقی ایران بود. شرکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از دو مرکز به صورت غیرتصادفی و با قرعه به گروه مداخله یا کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله در ده جلسه برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی شرکت کردند که هر جلسه ۹۰ دقیقه و در مجموع طی پنج هفته برگزار شد، در حالی که گروه کنترل فقط مراقبت معمول را دریافت نمود. هر دو گروه قبل و سه ماه پس از مداخله، پرسشنامه اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون و مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (Gratz & Roemer) را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر میانگین نمره کل یا نمرات زیرمقیاس‌های دشواری در تنظیم هیجان یا تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. با این حال، پس از مداخله، نمره کل دشواری‌های تنظیم هیجان در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت و نمره کل تاب‌آوری افزایش یافت (P < 0.001) در مقایسه با گروه کنترل. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی می‌تواند در بهبود تاب‌آوری و کاهش دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی مؤثر باشد. پژوهش‌های آینده باید پایداری بلندمدت این اثرات را تعیین کرده و طرحواره‌درمانی هیجانی را با سایر درمان‌های روان‌شناختی مقایسه نمایند. ثبت کارآزمایی: ثبت کارآزمایی در سامانه ثبت کارآزمایی بالینی ایران، IRCT20250507065634N10 ثبت‌شده در ۱۶/۱۱/۲۰۲۵ (ثبت آینده‌نگر).

ABSTRACT Black girls have had to navigate adultification, criminalization, and marginalization at significantly higher rates. The application of frameworks rooted in womanist tenets has the ability to create safe and affirming spaces that can empower Black girls and foster resilience while promoting their socioemotional development. Consequently, the authors explore how womanism can be integrated into mental health practices to support the academic, social, and personal development of Black girls. Five womanist‐based strategies are presented: building communal connections, developing critical consciousness, engaging in creative expression, embracing holistic well‐being, and pursuing empowerment and leadership. Implications and research recommendations are discussed.

چکیده: دختران سیاه‌پوست ناچار بوده‌اند با بزرگسال‌پنداری، جرم‌انگاری و به حاشیه رانده شدن با نرخ‌های به‌مراتب بالاتری مواجه شوند. به‌کارگیری چارچوب‌هایی مبتنی بر اصول وومانیزم توانایی ایجاد فضاهای ایمن و تأییدکننده را دارد که می‌تواند به توانمندسازی دختران سیاه‌پوست و پرورش تاب‌آوری آنان کمک کند و در عین حال رشد اجتماعی‌هیجانی آن‌ها را ارتقاء بخشد. بر این اساس، نویسندگان بررسی می‌کنند که چگونه وومانیزم می‌تواند در شیوه‌های سلامت روان برای حمایت از رشد تحصیلی، اجتماعی و فردی دختران سیاه‌پوست ادغام شود. پنج راهبرد مبتنی بر وومانیزم ارائه شده است: ایجاد پیوندهای جمعی، توسعه آگاهی انتقادی، مشارکت در بیان خلاقانه، پذیرش سلامت کلی و پیگیری توانمندسازی و رهبری. پیامدها و پیشنهادهای پژوهشی مورد بحث قرار گرفته‌اند.

Population ageing and demographic shifts in the European Union are placing increasing strain on traditional pension systems, shifting greater responsibility to individuals to ensure their own retirement preparedness. In this context, identifying factors that strengthen individuals’ confidence in their retirement readiness has become increasingly important. This study examines the role of trust in financial advisors in shaping retirement preparedness and investigates a serial mediation mechanism through financial behavior and financial resilience. Drawing on the financial capability framework, the study emphasizes the importance of behavioral and capacity-building processes that translate trust into improved retirement outcomes. Using a large-scale dataset from European Union member states, the proposed relationships are empirically tested using PROCESS Model 6. The results show that trust in financial advisors is positively associated with retirement preparedness, both directly and indirectly through financial behavior and financial resilience. By integrating trust, financial behavior, and resilience into a unified analytical framework, this study contributes to the literature on household finance and retirement planning. The findings also offer practical implications for policymakers and financial service providers seeking to improve retirement readiness in ageing societies.

پیری جمعیت و تغییرات جمعیتی در اتحادیه اروپا فشار فزاینده‌ای بر نظام‌های سنتی بازنشستگی وارد کرده و مسئولیت بیشتری را بر عهده افراد برای اطمینان از آمادگی بازنشستگی خود قرار داده است. در این زمینه، شناسایی عواملی که اعتماد افراد به آمادگی بازنشستگی‌شان را تقویت می‌کند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش نقش اعتماد به مشاوران مالی را در شکل‌دهی آمادگی بازنشستگی بررسی کرده و سازوکار میانجی‌گری زنجیره‌ای از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد. با بهره‌گیری از چارچوب توانمندی مالی، پژوهش حاضر بر اهمیت فرایندهای رفتاری و ظرفیت‌سازی که اعتماد را به پیامدهای بهبود یافته بازنشستگی تبدیل می‌کنند، تأکید می‌کند. با استفاده از یک مجموعه داده‌های گسترده از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، روابط پیشنهادی به صورت تجربی با استفاده از مدل ۶ PROCESS آزمون می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اعتماد به مشاوران مالی با آمادگی بازنشستگی، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی، رابطه مثبت دارد. با ادغام اعتماد، رفتار مالی و تاب‌آوری در یک چارچوب تحلیلی یکپارچه، این پژوهش به ادبیات مالی خانوار و برنامه‌ریزی بازنشستگی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و ارائه‌دهندگان خدمات مالی که به دنبال ارتقای آمادگی بازنشستگی در جوامع سالمند هستند، ارائه می‌دهد.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.