community-dwelling older adults

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

Objective: To explore how community-dwelling adults aged 80 years and older experience ageing well and the meanings they attribute to this experience.Materials and Methods: This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA). Twelve adults aged 82–100 years (six women and six men) were recruited using criterion and snowball sampling. Data were collected through in-depth interviews using a semi-structured interview guide, conducted in participants' homes, and analysed according to IPA principles.Results: Five interconnected themes emerged: living life on one's own terms, growing old without feeling alone, accepting life through faith, remaining active and productive, and finding meaning in life. Participants described ageing well not as the absence of disease or as complete independence, but as maintaining agency while receiving support when needed, preserving meaningful relationships, adapting to age-related changes, and sustaining a sense of purpose in everyday life. Ageing well was experienced as a dynamic process shaped by the interplay among individual capacities, relationships, and the environment.Conclusion: Ageing well among the oldest-old can coexist with age-related limitations and the need for support. Rather than depending on complete independence, it involves continuing to live in personally meaningful ways as circumstances change. These findings broaden conventional understandings of ageing well by foregrounding the lived experiences of the oldest-old and support gerontological approaches that recognise both individual agency and the relational and contextual conditions that enable it.

هدف: بررسی چگونگی تجربه سالمندی موفق توسط بزرگسالان ساکن جامعه با سن ۸۰ سال و بالاتر و معانی‌ای که به این تجربه نسبت می‌دهند. مواد و روش‌ها: این مطالعه کیفی با استفاده از تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (IPA) انجام شد. دوازده بزرگسال با سنین ۸۲ تا ۱۰۰ سال (شش زن و شش مرد) با استفاده از نمونه‌گیری معیاری و گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته در منازل شرکت‌کنندگان جمع‌آوری و بر اساس اصول IPA تحلیل شدند. یافته‌ها: پنج مضمون به‌هم‌پیوسته استخراج شد: زندگی بر اساس خواست و اراده شخصی، سالمند شدن بدون احساس تنهایی، پذیرش زندگی از طریق ایمان، فعال و مولد ماندن و یافتن معنا در زندگی. شرکت‌کنندگان سالمندی موفق را نه به عنوان فقدان بیماری یا استقلال کامل، بلکه به عنوان حفظ عاملیت در کنار دریافت حمایت در مواقع نیاز، حفظ روابط معنادار، سازگاری با تغییرات مرتبط با سن و تداوم احساس هدفمندی در زندگی روزمره توصیف کردند. سالمندی موفق به عنوان فرایندی پویا تجربه می‌شود که از تعامل میان ظرفیت‌های فردی، روابط و محیط شکل می‌گیرد. نتیجه‌گیری: سالمندی موفق در سالمندان بسیار سالمند می‌تواند همزمان با محدودیت‌های مرتبط با سن و نیاز به حمایت وجود داشته باشد. به جای تکیه بر استقلال کامل، این امر شامل ادامه زندگی به شیوه‌های معنادار شخصی با توجه به تغییر شرایط است. این یافته‌ها درک‌های متعارف از سالمندی موفق را با برجسته کردن تجارب زیسته سالمندان بسیار سالمند گسترش می‌دهد و از رویکردهای سالمندشناسی که هم به عاملیت فردی و هم به شرایط رابطه‌ای و زمینه‌ای مؤثر بر آن توجه دارند، حمایت می‌کند.

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.