suicidality

Abstract Less effective emotion regulation abilities during childhood represent a significant factor of risk for healthy child development. However, despite much research into less skilled emotion regulation abilities, findings about the outcomes of emotion regulation ability trajectories in adolescence are inconsistent. This may reflect methodological challenges in undertaking prospective longitudinal research, or a lack of clarity about factors that influence developmental outcomes. Therefore, we conducted a systematic review and meta-analysis to examine the prospective relation between early childhood (ages 3–6) emotion regulation abilities and adolescent outcomes (ages 13–16). Peer reviewed prospective longitudinal research studies published in English since 2015 were included in the review if they examined emotion regulation abilities in early childhood; assessed subsequent outcomes in adolescence; and examined risk, protective, or promotive factors associated with emotion trajectories. Statistical analyses utilized random effects models and reported pooled effect sizes within groups. Of 27,490 records identified, 16 studies were included in the systematic review, and 10 in the meta-analysis. Early emotion regulation abilities that were less adaptive predicted subsequent less adaptive regulation, psychiatric difficulties, academic concerns, and social challenges in adolescence. Risk and promotive factors for early childhood emotion regulation abilities included pregnancy-related factors, parental mental health, socioeconomic status, child characteristics, cognitive and behavioral traits, and family dynamics. This highlighted the complex interplay of biological, psychological, and social factors. There was conflicting evidence about sex, suicidality, and externalizing behaviors, and quantitative analyses revealed high heterogeneity among the studies. The findings offer insights about the identification of youth at risk, and the development of targeted clinical interventions to enhance adolescent developmental outcomes.

Background The International Trauma Questionnaire (ITQ) is a widely used self-report measure of PTSD and Complex PTSD (CPTSD). ‘Clinical checks’ – brief follow up questions verifying respondent comprehension of the symptom item – have recently been developed for the ITQ to reduce false-positive diagnostic cases. This study tested whether the ITQ with clinical checks generates psychometrically sound scores and adds clinically relevant information to standard symptom assessment. Methods Data ( N = 5,070) were collected using quota-based sampling procedures from adults living in five European countries (Czech Republic, Poland, Hungary, Romania, and Slovakia). Results Overall, 82.2% of respondents were trauma-exposed, and 19.2% met diagnostic requirements for PTSD (7.2%) or CPTSD (12.0%) on the standard ITQ. With clinical checks, these fell to 9.8% overall, 3.9% for PTSD, and 5.9% for CPTSD. The ITQ with clinical checks produced scores with excellent factorial validity, internal reliability, and latent classes corresponding to PTSD and CPTSD. Associations with clinically relevant variables including suicidality and anxiety-depression symptoms were stronger with than without the clinical checks. Females, those with more extensive trauma histories, and higher concurrent anxiety-depression symptoms were more likely to retain than lose their diagnostic status when the clinical checks were used. Conclusions The ITQ with clinical checks generated scores with excellent psychometric properties, captured additional clinically relevant information, and yielded more plausible prevalence estimates compared to the standard ITQ scores. The potential value and limitations of using clinical checks in self-report questionnaires are discussed.

زمینه: پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش PTSD و CPTSD است. «بررسی‌های بالینی» – سؤالات پیگیری کوتاهی که درک پاسخ‌دهنده از ماده علامتی را تأیید می‌کنند – اخیراً برای ITQ توسعه یافته‌اند تا موارد مثبت کاذب تشخیصی را کاهش دهند. این مطالعه بررسی کرد که آیا ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمرات روان‌سنجی معتبر تولید می‌کند و اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری نسبت به ارزیابی استاندارد علائم ارائه می‌دهد یا خیر. روش‌ها: داده‌ها (N = 5,070) با استفاده از روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای از بزرگسالان ساکن پنج کشور اروپایی (جمهوری چک، لهستان، مجارستان، رومانی و اسلواکی) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: به طور کلی، ۸۲.۲٪ از پاسخ‌دهندگان در معرض تروما قرار گرفته بودند و ۱۹.۲٪ معیارهای تشخیصی PTSD (۷.۲٪) یا CPTSD (۱۲.۰٪) را بر اساس ITQ استاندارد داشتند. با استفاده از بررسی‌های بالینی، این ارقام به ۹.۸٪ در کل، ۳.۹٪ برای PTSD و ۵.۹٪ برای CPTSD کاهش یافت. ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با روایی عاملی عالی، پایایی درونی مطلوب و طبقات نهفته منطبق با PTSD و CPTSD تولید کرد. ارتباط با متغیرهای بالینی مرتبط از جمله افکار خودکشی و علائم اضطراب-افسردگی در صورت استفاده از بررسی‌های بالینی قوی‌تر بود. زنان، افرادی با سابقه تروما گسترده‌تر و علائم اضطراب-افسردگی همزمان بالاتر، احتمال بیشتری داشت که با استفاده از بررسی‌های بالینی وضعیت تشخیصی خود را حفظ کنند تا آن را از دست بدهند. نتیجه‌گیری: ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با ویژگی‌های روان‌سنجی عالی تولید کرد، اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری را ثبت نمود و برآوردهای شیوع معقول‌تری نسبت به نمرات استاندارد ITQ ارائه داد. ارزش بالقوه و محدودیت‌های استفاده از بررسی‌های بالینی در پرسشنامه‌های خودگزارشی مورد بحث قرار گرفته است.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

AIMS AND METHOD: Daridorexant is a dual orexin receptor antagonist recently licensed for chronic insomnia disorder. Guidelines recommend it as a second-line treatment for insomnia, after cognitive-behavioural therapy. Initial trials excluded common comorbidities despite comorbid insomnia being the norm, not the exception. The long-term benefit from daridorexant remains unclear, with few long-term trials. We aimed to assess long-term outcomes in those with comorbid insomnia.This was a retrospective analysis of 38 patients with insomnia who commenced daridorexant. Mental health disorders were common in those referred. Adverse events and a range of insomnia outcomes were assessed. RESULTS: The mean follow-up period was 10.5 months. Of the 38 patients in the study, 95% had comorbid insomnia; 55% experienced benefit from the daridorexant, but 24% discontinued because of side-effects, including vivid dreams, fatigue and worsening anxiety. Three patients experienced worsening mood, one of which included suicidality. CLINICAL IMPLICATIONS: Daridorexant can be effective for those with comorbid insomnia, but side-effects may be more common than previously reported.

اهداف و روش: داریدورکسنت یک آنتاگونیست دوگانه گیرنده اورکسین است که اخیراً برای اختلال بی‌خوابی مزمن مجوز گرفته است. راهنماهای بالینی آن را به عنوان درمان خط دوم بی‌خوابی، پس از درمان شناختی-رفتاری، توصیه می‌کنند. کارآزمایی‌های اولیه، بیماری‌های همبود شایع را مستثنی کردند، در حالی که بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود قاعده است نه استثنا. سودمندی بلندمدت داریدورکسنت همچنان نامشخص است و کارآزمایی‌های بلندمدت اندکی وجود دارد. هدف ما ارزیابی پیامدهای بلندمدت در افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود بود. این مطالعه یک تحلیل گذشته‌نگر از ۳۸ بیمار مبتلا به بی‌خوابی بود که داریدورکسنت را آغاز کردند. اختلالات سلامت روان در افراد ارجاع‌شده شایع بود. عوارض جانبی و طیفی از پیامدهای بی‌خوابی ارزیابی شد. نتایج: میانگین دوره پیگیری ۱۰٫۵ ماه بود. از میان ۳۸ بیمار حاضر در مطالعه، ۹۵٪ بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود داشتند؛ ۵۵٪ از داریدورکسنت سود بردند، اما ۲۴٪ به دلیل عوارض جانبی از جمله رؤیاهای واضح، خستگی و تشدید اضطراب، درمان را قطع کردند. سه بیمار دچار تشدید خلق، از جمله یک مورد با افکار خودکشی، شدند. پیامدهای بالینی: داریدورکسنت می‌تواند برای افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود مؤثر باشد، اما عوارض جانبی ممکن است بیش از آنچه پیش‌تر گزارش شده بود، شایع باشد.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Background: Major depressive disorder (MDD) is strongly associated with increased suicide risk, with psychological pain considered an important experiential dimension related to suicide vulnerability. Within the framework of the Interpersonal Theory of Suicide (IPTS), perceived burdensomeness, thwarted belongingness, and acquired capability for suicide are key interpersonal constructs associated with suicidal ideation and behavior. In addition, alexithymia and chronotype have also been linked to depression and suicidality.Methods: This cross-sectional study included 121 patients with MDD and 141 healthy controls. Participants completed the Beck Depression Inventory, Psychache Scale, Toronto Alexithymia Scale, Morningness–Eveningness Questionnaire, Interpersonal Needs Questionnaire, and Acquired Capability for Suicide Scale. Group comparisons, correlation analyses, and multiple linear regression analyses were performed.Results: Compared with controls, individuals with MDD showed higher levels of psychological pain, depressive symptoms, alexithymia, interpersonal unmet needs, and acquired capability for suicide, and were more likely to exhibit an evening chronotype. Psychological pain was positively associated with depressive symptoms, perceived burdensomeness, thwarted belongingness, alexithymia, and acquired capability for suicide. In the multivariable model, perceived burdensomeness showed the strongest association with psychological pain, followed by depressive symptom severity and thwarted belongingness.Conclusion: Psychological pain in MDD appears to be closely associated with interpersonal unmet needs, particularly perceived burdensomeness. These findings highlight the importance of evaluating psychological pain together with IPTS-related interpersonal constructs in comprehensive clinical assessments of individuals with depression.

زمینه: اختلال افسردگی اساسی (MDD) به طور قابل توجهی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است و درد روان‌شناختی به عنوان یک بُعد تجربی مهم مرتبط با آسیب‌پذیری نسبت به خودکشی در نظر گرفته می‌شود. در چارچوب نظریه بین‌فردی خودکشی (IPTS)، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق و قابلیت اکتسابی برای خودکشی از سازه‌های بین‌فردی کلیدی مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی هستند. علاوه بر این، آلکسیتیمیا و کرونوتایپ نیز با افسردگی و خودکشی‌گرایی مرتبط دانسته شده‌اند. روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۱۲۱ بیمار مبتلا به MDD و ۱۴۱ فرد سالم بود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه افسردگی بک، مقیاس درد روان‌شناختی، مقیاس آلکسیتیمیا تورنتو، پرسشنامه صبحگاهی-عصری، پرسشنامه نیازهای بین‌فردی و مقیاس قابلیت اکتسابی برای خودکشی را تکمیل کردند. مقایسه گروه‌ها، تحلیل‌های همبستگی و تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته‌ها: در مقایسه با گروه کنترل، افراد مبتلا به MDD سطوح بالاتری از درد روان‌شناختی، علائم افسردگی، آلکسیتیمیا، نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده و قابلیت اکتسابی برای خودکشی نشان دادند و احتمال بیشتری داشت که کرونوتایپ عصری داشته باشند. درد روان‌شناختی با علائم افسردگی، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق، آلکسیتیمیا و قابلیت اکتسابی برای خودکشی ارتباط مثبت داشت. در مدل چندمتغیره، احساس سربار بودن قوی‌ترین ارتباط را با درد روان‌شناختی نشان داد و پس از آن شدت علائم افسردگی و ناکامی در تعلق قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درد روان‌شناختی در MDD ارتباط نزدیکی با نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده، به ویژه احساس سربار بودن دارد. این یافته‌ها اهمیت ارزیابی درد روان‌شناختی همراه با سازه‌های بین‌فردی مرتبط با IPTS را در ارزیابی‌های بالینی جامع افراد مبتلا به افسردگی برجسته می‌کند.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Purpose Depression is a known comorbidity in patients with chronic pain and musculoskeletal conditions, including specialty hand clinic patients. A subset experience active suicidal ideation or thoughts of self-harm at or around the time of their visit; however, epidemiological data are limited. We aimed to determine the prevalence of active suicidal ideation and hypothesized that hand surgery patients endorsing it would report greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic disadvantage than those without suicidal ideation. Methods We conducted a retrospective review of patients presenting to our clinic from August 2022 to August 2023. They completed a Patient Health Questionnaire two-question (PHQ-2) screener; those scoring ≥3 completed the PHQ nine-question (PHQ-9). Active suicidal ideation ("high risk") was defined as a nonzero response to item 9 of the PHQ-9. Demographic, socioeconomic (including Area Deprivation Index), and patient-reported outcome data were collected. Chi-squared and t tests were used to compare high- and low-risk patients, and multivariable regression was used to assess adjusted associations between surgical status and follow-up patterns. Results Of the 7,023 new patients who completed the PHQ-2, 495 (7%) screened positive and completed the PHQ-9; 123 patients (1.8% of total) endorsed active suicidal ideation. Compared with low-risk patients, high-risk patients reported significantly higher pain, poorer global physical health, and worse upper extremity function, along with greater socioeconomic disadvantages, including higher Area Deprivation Index scores and more frequent transportation barriers. No significant differences occurred in surgical rates or follow-up utilization between high- and low-risk patients, including after stratification by procedure type. Conclusions Approximately 1 in 50 new patients reported active suicidality, greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic burden—differences that exceeded published minimal clinically important differences. Screening tools and targeted surgeon education may aid in early identification and guide opportunities for intervention and support. Type of study/level of evidence Prognostic IV.

هدف: افسردگی یک همبودی شناخته‌شده در بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات اسکلتی‌عضلانی، از جمله بیماران کلینیک تخصصی دست است. زیرمجموعه‌ای از این بیماران در زمان مراجعه یا حوالی آن، افکار فعال خودکشی یا افکار آسیب به خود را تجربه می‌کنند؛ با این حال، داده‌های اپیدمیولوژیک محدود است. هدف ما تعیین شیوع افکار فعال خودکشی بود و فرض کردیم که بیمارانی که در کلینیک جراحی دست این افکار را تأیید می‌کنند، درد بیشتری، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری نسبت به بیماران بدون افکار خودکشی گزارش می‌کنند. روش‌ها: ما یک مرور گذشته‌نگر بر بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک خود از اوت ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۳ انجام دادیم. بیماران پرسشنامه سلامت بیمار دو سوالی (PHQ-2) را تکمیل کردند؛ کسانی که نمره ≥۳ کسب کردند، پرسشنامه نه سوالی (PHQ-9) را تکمیل نمودند. افکار فعال خودکشی («پرخطر») به عنوان پاسخ غیرصفر به سوال ۹ PHQ-9 تعریف شد. داده‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی (از جمله شاخص محرومیت منطقه‌ای) و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جمع‌آوری شد. برای مقایسه بیماران پرخطر و کم‌خطر از آزمون کای‌دو و t استفاده شد و برای ارزیابی ارتباطات تعدیل‌شده بین وضعیت جراحی و الگوهای پیگیری از رگرسیون چندمتغیره بهره گرفته شد. نتایج: از میان ۷٬۰۲۳ بیمار جدید که PHQ-2 را تکمیل کردند، ۴۹۵ نفر (۷٪) غربالگری مثبت داشتند و PHQ-9 را تکمیل کردند؛ ۱۲۳ بیمار (۱٫۸٪ کل) افکار فعال خودکشی را تأیید کردند. در مقایسه با بیماران کم‌خطر، بیماران پرخطر به طور معناداری درد بیشتر، سلامت جسمی کلی ضعیف‌تر و عملکرد اندام فوقانی بدتری گزارش کردند و همچنین محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری از جمله نمرات بالاتر شاخص محرومیت منطقه‌ای و موانع حمل‌ونقل بیشتر داشتند. تفاوت معناداری در نرخ جراحی یا استفاده از پیگیری بین بیماران پرخطر و کم‌خطر مشاهده نشد، حتی پس از تفکیک بر اساس نوع عمل. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ۵۰ بیمار جدید افکار فعال خودکشی، درد بیشتر، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و بار اجتماعی-اقتصادی بیشتری گزارش کردند—تفاوت‌هایی که از حداقل تفاوت‌های بالینی مهم منتشرشده فراتر بود. ابزارهای غربالگری و آموزش هدفمند جراحان می‌تواند به شناسایی زودهنگام و هدایت فرصت‌های مداخله و حمایت کمک کند. نوع مطالعه/سطح شواهد: پیش‌آگهی IV.

Objectives Smoking, alcohol drinking, dietary habits, physical activity, screen time, and sleep duration have been examined separately in relation to suicidality. Based on these behaviors, this study aimed to develop a composite measure of a healthy lifestyle, and to explore its associations with suicidal behaviors among Chinese young people aged 10–24 years. Methods Data were obtained from 2022 Zhejiang Youth Risk Behavior Survey, in which 27,059 students aged 10–24 years completed an anonymous questionnaire designed to assess the health behaviors. A healthy lifestyle score was calculated and categorized into favorable, intermediate, and unfavorable lifestyle categories. Multivariate logistic regression models were employed to estimate the odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (CIs) for suicidal behaviors. Results Overall, 21.12% of students followed a favorable lifestyle, 56.67% followed an intermediate lifestyle, and 22.21% followed an unfavorable lifestyle. Compared to unfavorable lifestyle, students with intermediate and favorable lifestyle had lower odds of suicidal ideation, with the OR was 0.67 (95% CI: 0.62–0.72) and 0.40 (0.36–0.45); for suicidal plans, the corresponding OR was 0.61 (0.55–0.67) and 0.37 (0.31–0.44); for suicidal attempts, the corresponding OR was 0.53 (0.45–0.62) and 0.27 (0.20–0.37). Conclusions This study suggested that adherence to healthy lifestyles combining seven modifiable lifestyle factors were significantly associated with the lower odds of suicidal behaviors engagement in Chinese young people.

اهداف: سیگار کشیدن، مصرف الکل، عادات غذایی، فعالیت بدنی، مدت زمان استفاده از صفحه نمایش و مدت خواب به طور جداگانه در ارتباط با خودکشی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه با تکیه بر این رفتارها، با هدف توسعه یک شاخص ترکیبی از سبک زندگی سالم و بررسی ارتباط آن با رفتارهای خودکشی در جوانان چینی ۱۰ تا ۲۴ سال انجام شد. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش رفتارهای پرخطر جوانان ژجیانگ ۲۰۲۲ به دست آمد که در آن ۲۷٬۰۵۹ دانش‌آموز ۱۰ تا ۲۴ ساله یک پرسشنامه ناشناس برای ارزیابی رفتارهای سلامت تکمیل کردند. امتیاز سبک زندگی سالم محاسبه و به سه دسته سبک زندگی مطلوب، متوسط و نامطلوب تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای برآورد نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای رفتارهای خودکشی به کار رفت. نتایج: به طور کلی، ۲۱/۱۲٪ از دانش‌آموزان سبک زندگی مطلوب، ۵۶/۶۷٪ سبک زندگی متوسط و ۲۲/۲۱٪ سبک زندگی نامطلوب داشتند. در مقایسه با سبک زندگی نامطلوب، دانش‌آموزان با سبک زندگی متوسط و مطلوب شانس کمتری برای افکار خودکشی داشتند، به طوری که OR برای آن‌ها به ترتیب ۰/۶۷ (۹۵٪ CI: ۰/۶۲–۰/۷۲) و ۰/۴۰ (۰/۳۶–۰/۴۵) بود؛ برای برنامه‌ریزی خودکشی، OR متناظر ۰/۶۱ (۰/۵۵–۰/۶۷) و ۰/۳۷ (۰/۳۱–۰/۴۴) بود؛ و برای اقدام به خودکشی، OR متناظر ۰/۵۳ (۰/۴۵–۰/۶۲) و ۰/۲۷ (۰/۲۰–۰/۳۷) بود. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که پایبندی به سبک زندگی سالم متشکل از هفت عامل قابل تغییر سبک زندگی، به طور معناداری با کاهش شانس درگیری در رفتارهای خودکشی در جوانان چینی مرتبط است.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

This study assessed whether associations between suicidality, victimization, and hopelessness varied across heterosexual, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth. Data comprised 20,367 complete cases drawn from the 2015-2023 Youth Risk Behavior Surveillance System. Overlap propensity score weights balanced more than 40 suicidality-related covariates (e.g., gender, age, race/ethnicity, health behaviors, substance use, and risk-seeking behaviors) across groups. Weighted logistic regressions estimated group differences and tested sexual orientation by stressor interactions. After weighting, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth exhibited significantly higher odds of suicidal ideation and planning compared to heterosexual peers (ORs = 2.06-4.19), though adjusted differences in suicide attempts were varied (ORs = 0.89-1.46). While victimization and hopelessness were robustly associated with ideation and planning across all groups (ORs = 1.73-3.32), their associations with suicide attempts were inconsistent (ORs = 0.32-1.45). Interaction analyses between sexual orientation and these stressors showed inconsistent results (ORs = 0.54-1.69), suggesting that, the impact of victimization and hopelessness may not vary uniformly by orientation. Supplementary analyses of 2023 data indicated that among transgender youth, victimization had a weaker association with suicide outcomes (ORs = 0.56-0.99), whereas hopelessness was more strongly correlated with ideation and planning (ORs = 1.46-5.73). These transgender-specific estimates should be interpreted with caution due to small subgroup size and limited covariate overlap. Together, these findings highlight heterogeneity in suicidality across sexual-orientation groups and emphasize the need for longitudinal research with richer contextual and biological measures to clarify mechanisms and subgroup-specific risk and protective factors.

این مطالعه بررسی کرد که آیا ارتباط میان خودکشی‌گرایی، قربانی‌شدن و ناامیدی در میان نوجوانان دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دارای گرایش نامطمئن متفاوت است یا خیر. داده‌ها شامل ۲۰٬۳۶۷ مورد کامل از سامانه پایش رفتارهای پرخطر جوانان در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ بود. وزن‌دهی امتیاز گرایش همپوشان بیش از ۴۰ متغیر مرتبط با خودکشی‌گرایی (مانند جنسیت، سن، نژاد/قومیت، رفتارهای سلامت، مصرف مواد و رفتارهای خطرپذیر) را در میان گروه‌ها متعادل کرد. رگرسیون‌های لجستیک وزن‌دهی‌شده تفاوت‌های گروهی را برآورد کرده و تعامل گرایش جنسی با عوامل استرس‌زا را آزمودند. پس از وزن‌دهی، نوجوانان دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و با گرایش نامطمئن نسبت به همتایان دگرجنس‌گرا احتمال معنادار بیشتری برای افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی نشان دادند (ORs = 2.06-4.19)، اگرچه تفاوت‌های تعدیل‌شده در اقدام به خودکشی متغیر بود (ORs = 0.89-1.46). در حالی که قربانی‌شدن و ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی در همه گروه‌ها ارتباط قوی داشتند (ORs = 1.73-3.32)، ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی ناسازگار بود (ORs = 0.32-1.45). تحلیل‌های تعاملی میان گرایش جنسی و این عوامل استرس‌زا نتایج ناسازگاری نشان داد (ORs = 0.54-1.69) که حاکی از آن است که تأثیر قربانی‌شدن و ناامیدی ممکن است به طور یکنواخت بر اساس گرایش جنسی متفاوت نباشد. تحلیل‌های تکمیلی داده‌های ۲۰۲۳ نشان داد که در میان نوجوانان تراجنسیتی، قربانی‌شدن ارتباط ضعیف‌تری با پیامدهای خودکشی داشت (ORs = 0.56-0.99)، در حالی که ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی همبستگی قوی‌تری داشت (ORs = 1.46-5.73). این برآوردهای خاص تراجنسیتی به دلیل اندازه کوچک زیرگروه و همپوشانی محدود متغیرها باید با احتیاط تفسیر شود. این یافته‌ها ناهمگونی خودکشی‌گرایی در میان گروه‌های مختلف گرایش جنسی را برجسته کرده و بر نیاز به پژوهش‌های طولی با سنجه‌های غنی‌تر زمینه‌ای و زیستی برای روشن شدن سازوکارها و عوامل خطر و محافظت‌کننده ویژه زیرگروه‌ها تأکید می‌کند.

Background Responsible media reporting of suicide is a population-level suicide prevention intervention, yet there is no experimental evidence from low-income settings. Aims We assessed the effects of exposure to educative suicide prevention content and stories of surviving a suicide crisis in the print media on reducing suicidality in India. Method A three-arm randomised controlled trial (Clinical Trials Registry of India, ref: CTRI/2022/09/045439) was conducted in Chennai, India, between August 2023 and March 2024. Participants were young adults (18–29 years), recruited through social media advertisements, randomised 1:1:1 to a control group and two intervention groups. Data were analysed during June–September 2024. All three groups were exposed to three 600-word purpose-designed Tamil-language print media articles on digital tablets. Intervention group 1 was exposed to three print media articles containing educative suicide prevention content. The same articles given to intervention group 2 were modified to contain brief accounts of young adults who had coped with experiences of suicidal ideation. The control group was exposed to three print media articles on diabetes. Suicidal ideation was measured using the 23-item Survival and Coping Beliefs subscale of the Reasons for Living Scale at baseline, post-test and 14-day follow-up. Results Of 375 participants, randomisation resulted in 125 being assigned to the control group and 124 and 126 to intervention groups 1 and 2, respectively; 16 were lost to follow-up. At post-test, participants randomised to intervention group 1 demonstrated small improvements in suicidal ideation at post-test (standardised mean difference (SMD) = 0.15, p = 0.019) and follow-up (SMD = 0.17, p = 0.038). Larger effects were observed among participants with greater vulnerability (post-test, SMD = 0.25, p = 0.039; follow-up, SMD = 0.32, p = 0.023). There were no improvements in suicidal ideation in intervention group 2 at post-test, yet a marginal (SMD = 0.16, p = 0.053) effect was observed at follow-up. Conclusions Exposure to educative print media articles can result in small improvements in suicidal ideation that would represent a substantial population-level impact.

زمینه: گزارش‌دهی مسئولانه رسانه‌ها درباره خودکشی یک مداخله پیشگیرانه از خودکشی در سطح جمعیت است، اما هیچ شواهد تجربی از محیط‌های کم‌درآمد وجود ندارد. اهداف: ما تأثیرات مواجهه با محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی و روایت‌هایی از نجات‌یافتگان بحران خودکشی در رسانه‌های چاپی را بر کاهش افکار خودکشی در هند ارزیابی کردیم. روش: یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سه‌گروهی (ثبت‌شده در Clinical Trials Registry of India، شماره: CTRI/2022/09/045439) بین اوت ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ در چنای، هند انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) بودند که از طریق تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی جذب و به‌صورت تصادفی ۱:۱:۱ به گروه کنترل و دو گروه مداخله تقسیم شدند. داده‌ها در بازه ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۴ تحلیل شد. هر سه گروه با سه مقاله ۶۰۰ کلمه‌ای طراحی‌شده به زبان تامیلی در تبلت‌های دیجیتال مواجه شدند. گروه مداخله ۱ با سه مقاله رسانه‌ای چاپی حاوی محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی مواجه شد. همان مقالات برای گروه مداخله ۲ به گونه‌ای اصلاح شد که شامل روایت‌های کوتاه از بزرگسالان جوانی باشد که با تجارب افکار خودکشی مقابله کرده بودند. گروه کنترل با سه مقاله رسانه‌ای چاپی درباره دیابت مواجه شد. افکار خودکشی با استفاده از زیرمقیاس ۲۳ ماده‌ای Survival and Coping Beliefs از Reasons for Living Scale در آغاز، پس‌آزمون و پیگیری ۱۴ روزه سنجیده شد. نتایج: از میان ۳۷۵ شرکت‌کننده، تصادفی‌سازی منجر به تخصیص ۱۲۵ نفر به گروه کنترل و ۱۲۴ و ۱۲۶ نفر به گروه‌های مداخله ۱ و ۲ شد؛ ۱۶ نفر در پیگیری از دست رفتند. در پس‌آزمون، شرکت‌کنندگانی که به گروه مداخله ۱ تصادفی شده بودند، بهبود اندکی در افکار خودکشی در پس‌آزمون (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) = ۰٫۱۵، ۰٫۰۱۹ = p) و پیگیری (SMD = ۰٫۱۷، ۰٫۰۳۸ = p) نشان دادند. اثرات بزرگ‌تری در میان شرکت‌کنندگانی با آسیب‌پذیری بیشتر مشاهده شد (پس‌آزمون، SMD = ۰٫۲۵، ۰٫۰۳۹ = p؛ پیگیری، SMD = ۰٫۳۲، ۰٫۰۲۳ = p). در گروه مداخله ۲ در پس‌آزمون بهبودی در افکار خودکشی مشاهده نشد، اما در پیگیری اثر حاشیه‌ای (SMD = ۰٫۱۶، ۰٫۰۵۳ = p) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مواجهه با مقالات آموزشی رسانه‌های چاپی می‌تواند منجر به بهبود اندک در افکار خودکشی شود که می‌تواند تأثیر قابل توجهی در سطح جمعیت داشته باشد.