The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.
The rapid digitalisation and technological advancements associated with Industry 4.0 are transforming work environments, job demands, and employee expectations across sectors. While these changes create new opportunities for flexibility, innovation, and productivity, they also introduce increased pressures that can affect workers’ psychological well-being in different ways. Emerging literature highlights mental health and well-being as critical concerns in the digital era, yet limited attention has been given to how these changes are experienced differently by men and women. This conceptual paper aims to examine gender differences in psychological well-being within the context of Industry 4.0, with a focus on work demands, work–life balance, and organisational support. Through a critical review of existing empirical and theoretical studies, a conceptual framework is proposed, drawing on the Job Demands–Resources (JD–R) theory and supported by Ryff’s Psychological Well-Being model. This framework provides an understanding of how demands and resources associated with Industry 4.0 shape the well-being of men and women in both similar and different ways. The study offers insights for policymakers, organisations, and researchers in developing more inclusive and gender-sensitive strategies to support employee well-being in technology-driven workplaces and contributes to discussions on sustainable work and mental health in the Fourth Industrial Revolution.
This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.
این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی میپردازد و از نظریههای تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره میگیرد. دادهها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمعآوری و با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیشبینی میکند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیشبینی میکند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجیگری میکنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشاندهنده میانجیگری جزئی است. این یافتهها نقشهای مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینهای (تعادل کار–زندگی) را در شکلدهی نگرشها و رفتارهای کارکنان برجسته میکند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینشهای نو و پیامدهای عملی گسترش میدهد. پژوهش با ارائه توصیههایی برای سیاستگذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاستهای محیط کار مؤثرتر و انسانمحور به پایان میرسد. همچنین، محدودیتها و پیشنهادهایی برای پژوهشهای آتی ارائه شده است.
Teacher performance is a crucial factor in improving educational quality and is influenced by various individual and organizational factors. This study aims to analyze the effects of work–life balance, workload, and compensation on teacher performance at SMKN 1 Batu, as well as to examine the mediating role of compensation in these relationships. The study employed a quantitative approach using an associative research design. The sample consisted of 52 civil servant (ASN) and government contract (PPPK) teachers selected through purposive sampling. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS). The findings indicate that work–life balance has a positive and significant effect on teacher performance, whereas workload has a negative and significant effect on teacher performance. Compensation also exerts a positive and significant influence on teacher performance. Furthermore, compensation significantly mediates the relationships between work–life balance and teacher performance as well as between workload and teacher performance. These findings suggest that maintaining a healthy work–life balance and managing workload proportionally can enhance teacher performance when supported by adequate compensation. The study highlights the importance of human resource management policies in schools that prioritize teacher well-being, balanced workload distribution, and fair and sustainable compensation systems to improve teacher performance and overall educational quality.
عملکرد معلمان عامل مهمی در ارتقای کیفیت آموزش است و تحت تأثیر عوامل فردی و سازمانی مختلف قرار میگیرد. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر تعادل کار و زندگی، بار کاری و جبران خدمت بر عملکرد معلمان در دبیرستان فنی حرفهای SMKN 1 Batu و همچنین بررسی نقش میانجی جبران خدمت در این روابط است. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. نمونه شامل ۵۲ معلم رسمی (ASN) و قراردادی دولت (PPPK) بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری و با روش مدلسازی معادلات ساختاری–کمترین مربعات جزئی (SEM-PLS) تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که تعادل کار و زندگی تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد، در حالی که بار کاری تأثیر منفی و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. جبران خدمت نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. علاوه بر این، جبران خدمت نقش میانجی معناداری در روابط بین تعادل کار و زندگی و عملکرد معلمان و همچنین بین بار کاری و عملکرد معلمان ایفا میکند. این یافتهها نشان میدهد که حفظ تعادل سالم بین کار و زندگی و مدیریت متناسب بار کاری، در صورت حمایت با جبران خدمت کافی، میتواند عملکرد معلمان را ارتقا دهد. این پژوهش بر اهمیت سیاستهای مدیریت منابع انسانی در مدارس که به بهزیستی معلمان، توزیع متعادل بار کاری و نظامهای جبران خدمت عادلانه و پایدار اولویت میدهند، برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت کلی آموزش تأکید میکند.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
