kindergarten teachers

Early literacy and numeracy assessment can help Kindergarten teachers identify learning needs and review classroom instruction. This study described changes in assessment scores following nine instructional sessions aligned with the MATATAG Curriculum at Ligao West Central Elementary School–Binatagan, Philippines, during School Year 2025–2026. A quantitative action research approach used a single group assessed before and after instruction. The reported participants were 208 learners from five Kindergarten sections, included through total enumeration. Researcher developed instruments assessed letter recognition, initial sound awareness, vocabulary recognition, number recognition, counting, and quantity comparison. The same instruments were administered at both assessment points. Reported numeracy means increased from 18.84 (SD = 4.56) to 28.47 (SD = 3.89), a difference of 9.63 points. Literacy means were reported as 21.36 (SD = 4.18) and 30.92 (SD = 3.74), but the latter exceeds the instrument’s stated maximum of 30 points and requires reconciliation before interpretation. Although the original study proposed paired samples testing, no completed test statistics or paired learner records were available for verification. Accordingly, the findings are presented descriptively, without claims of statistical significance or curriculum effectiveness. The numeracy pattern warrants further examination, while the literacy result remains unresolved. Repeated testing, development, classroom differences, and the absence of a comparison group limit attribution of change to instruction. The study highlights the need for accurate scoring, documented assessment procedures, and continued monitoring of foundational skills. Verified learner records and a stronger evaluation design are needed before drawing conclusions about learning gains associated with MATATAG implementation in this school.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

This study examined the relationship between teachers’ pedagogical approaches and the Kindergarten learners’ reading performance in selected schools in the Division of Cagayan de Oro. It assessed five approaches: context support, ICT integration, language experience, phonemic awareness, and the whole-word approach. It also evaluated learners’ performance in comprehension, phonics, and vocabulary. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 115 Kindergarten teachers and 230 learners. Data were gathered through a modified questionnaire and standardized test, then analyzed using descriptive statistics and Pearson’s Correlation Coefficient. The findings revealed that teachers demonstrated a very high level of pedagogical approaches, with the whole-word approach rated highest and language experience lowest. Meanwhile, learners achieved satisfactory reading performance, with comprehension as their strongest area and vocabulary as their weakest. However, no significant relationship was found between teachers’ pedagogical approaches and learners’ reading performance. The study concluded that teachers were well-equipped to facilitate reading instruction through various strategies. It recommended providing more opportunities for learners to connect reading and writing activities with their personal experiences, interests, and real-life situations. Teachers were also encouraged to explore alternative instructional practices that address learners’ specific reading needs and improve their overall reading performance.

Introduction Play-based science learning opportunities are considered a promising approach to strengthening science education in early childhood. Professional development (PD) is increasingly recognized as important in this context, yet empirical evidence on play-based physics PD remains limited. In particular, there is a lack of PD programs addressing play-based science learning, and empirical evidence remains limited regarding how play-based physics PD programs support early childhood educators' general and domain-specific professional competencies. Addressing this gap, the present study examines self-reported pre-post changes in selected professional competence facets within the PhysikSPIEL PD program. Methods Participants ( N = 42) were early childhood educators from Germany and kindergarten teachers from Switzerland, enrolled in the 2024 or 2025 program cycle, each lasting approximately three months. Using a pre-post design and a standardized self-report questionnaire, the study assessed motivational orientations [self-efficacy expectations (including those related to SST), self-concept, enthusiasm] and pedagogical beliefs (co-constructive teaching and learning beliefs). Results Analyses indicated self-reported pre-post increases in domain-specific self-efficacy expectations (including those related to SST), academic self-concept, and enthusiasm, whereas co-constructive teaching and learning beliefs remained stable. Discussion Given the pre-post design, the relatively small and self-selected sample, and the reliance on self-report measures, these findings should be interpreted cautiously. Overall, the study provides preliminary evidence that participation in a play-based physics PD program may be associated with changes in selected self-reported motivational competence facets.

مقدمه: فرصت‌های یادگیری علمی مبتنی بر بازی به عنوان رویکردی امیدبخش برای تقویت آموزش علوم در دوران کودکی در نظر گرفته می‌شوند. توسعه حرفه‌ای (PD) در این زمینه به طور فزاینده‌ای اهمیت یافته است، اما شواهد تجربی درباره PD فیزیک مبتنی بر بازی همچنان محدود است. به ویژه، برنامه‌های PD که به یادگیری علمی مبتنی بر بازی می‌پردازند، کمبود دارند و شواهد تجربی درباره چگونگی حمایت برنامه‌های PD فیزیک مبتنی بر بازی از صلاحیت‌های حرفه‌ای عمومی و خاص حوزه مربیان کودکان پیش‌دبستانی همچنان محدود است. برای رفع این خلأ، پژوهش حاضر به بررسی تغییرات خودگزارشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون در ابعاد منتخب صلاحیت حرفه‌ای در چارچوب برنامه PD PhysikSPIEL می‌پردازد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (N = 42) شامل مربیان کودکان پیش‌دبستانی از آلمان و معلمان مهدکودک از سوئیس بودند که در چرخه برنامه ۲۰۲۴ یا ۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند و هر دوره تقریباً سه ماه به طول انجامید. با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پرسشنامه استاندارد خودگزارشی، جهت‌گیری‌های انگیزشی [انتظارات خودکارآمدی (از جمله مرتبط با SST)، خودپنداره، اشتیاق] و باورهای آموزشی (باورهای تدریس و یادگیری هم‌سازنده) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: تحلیل‌ها نشان دادند که افزایش خودگزارشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون در انتظارات خودکارآمدی خاص حوزه (از جمله مرتبط با SST)، خودپنداره تحصیلی و اشتیاق مشاهده شد، در حالی که باورهای تدریس و یادگیری هم‌سازنده پایدار باقی ماندند. بحث: با توجه به طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون، حجم نمونه نسبتاً کوچک و خودانتخاب‌شده و اتکا به ابزارهای خودگزارشی، این یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند. به طور کلی، این پژوهش شواهد مقدماتی ارائه می‌دهد که مشارکت در یک برنامه PD فیزیک مبتنی بر بازی ممکن است با تغییراتی در برخی ابعاد خودگزارشی صلاحیت انگیزشی همراه باشد.

Objective: To evaluate kindergarten teachers’ knowledge toward early childhood developmental stages, and to evaluate the effectiveness of a prepared educational program in improving their knowledge Study Design: Quasi-experimental studyPlace and Duration of Study: This study was conducted at the College of Nursing, University of Babylon, Iraq, from 12th June 2025 to 31st July 2025. Methods: 50 kindergarten teachers in nine kindergartens in holy city of Karbala. The data collected consist of twenty multiple choices items related to developmental stages of kindergarten children’s age group. Results: Majority of kindergarten teachers were between 35 and 44 years old and mean age was 36.82±7.5 years, had a bachelor's degree or higher, and at least five years of experience. Most had attended one or two training courses related to child growth and development. Pre-test results indicated that teachers' knowledge of both developmental stages was fair. The educational program demonstrated statistically significant effectiveness in improving knowledge. Teachers' knowledge of developmental stages was strongly associated with education level, years of experience, and training participation, but not with age, child responsibility, or type of kindergarten. Conclusion: Kindergarten teachers' basic knowledge related to child of developmental stages was insufficient in their pre-test, but the designed educational program effectively enhanced their knowledge through posttest. Educational level, professional experience, and previous training were critical factors in determining knowledge, highlighting the importance of structured professional development.

هدف: ارزیابی دانش مربیان مهدکودک نسبت به مراحل رشد دوران کودکی اولیه و ارزیابی اثربخشی یک برنامه آموزشی تهیه‌شده در بهبود دانش آنان. طرح مطالعه: مطالعه شبه‌آزمایشی. محل و مدت زمان مطالعه: این مطالعه در دانشکده پرستاری دانشگاه بابل، عراق، از ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۵ انجام شد. روش‌ها: ۵۰ مربی مهدکودک در نه مهدکودک در شهر مقدس کربلا شرکت داشتند. داده‌های جمع‌آوری‌شده شامل بیست سؤال چندگزینه‌ای مرتبط با مراحل رشد گروه سنی کودکان مهدکودک بود. نتایج: اکثریت مربیان مهدکودک بین ۳۵ تا ۴۴ سال سن داشتند و میانگین سنی آن‌ها ۳۶٫۸۲±۷٫۵ سال بود، دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بودند و حداقل پنج سال سابقه کار داشتند. بیشتر آن‌ها در یک یا دو دوره آموزشی مرتبط با رشد و تکامل کودک شرکت کرده بودند. نتایج پیش‌آزمون نشان داد که دانش مربیان درباره هر دو مرحله رشد در سطح متوسط بود. برنامه آموزشی اثربخشی آماری معناداری در بهبود دانش نشان داد. دانش مربیان درباره مراحل رشد ارتباط قوی با سطح تحصیلات، سال‌های تجربه و شرکت در دوره‌های آموزشی داشت، اما با سن، مسئولیت کودک یا نوع مهدکودک ارتباطی نداشت. نتیجه‌گیری: دانش پایه‌ای مربیان مهدکودک درباره مراحل رشد کودک در پیش‌آزمون ناکافی بود، اما برنامه آموزشی طراحی‌شده به طور مؤثری دانش آن‌ها را در پس‌آزمون ارتقا داد. سطح تحصیلات، تجربه حرفه‌ای و آموزش‌های قبلی عوامل مهمی در تعیین دانش بودند که اهمیت توسعه حرفه‌ای ساختاریافته را برجسته می‌کند.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.