Claiming learners’ time: adult learning among midlife Chinese immigrant women in the United States
ادعای زمان یادگیرندگان: یادگیری بزرگسالان در میان زنان مهاجر چینی میانسال در ایالات متحده آمریکا
چکیده
For midlife first-generation Chinese immigrant women, adult learning is rarely only skill acquisition or a step towards integration. Drawing on ethnographic fieldwork carried out between 2023 and 2026 with 20 women in the Greater Boston area, this article argues that adult learning could become a socially recognisable and morally legitimate way for women to reclaim time and attention and sustain a sense of personhood within continuing family obligations. Migration had re-sequenced these women’s life courses: study deferred in earlier adulthood became newly urgent once family care had to be conducted in English and through unfamiliar institutions. No participant reported explicit family opposition. Yet participants’ accounts distinguished reported family endorsement from recognition of study’s practical costs and from practical support through redistributed time, childcare, labor, or money. The article contributes to adult education and lifelong learning scholarship by treating learners’ time as a relational condition rather than an individual barrier, and by showing that institutionally organised and self-directed learning made claims on time differently legible without determining whether study could be sustained.
برای زنان مهاجر چینی نسل اول در میانسالی، یادگیری بزرگسالان به ندرت صرفاً به معنای کسب مهارت یا گامی به سوی ادغام است. این مقاله با تکیه بر کار میدانی قوم‌نگارانه انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ با ۲۰ زن در منطقه بوستون بزرگ، استدلال می‌کند که یادگیری بزرگسالان می‌تواند به شیوه‌ای اجتماعی قابل شناسایی و از نظر اخلاقی مشروع برای زنان تبدیل شود تا زمان و توجه خود را بازپس گیرند و حس هویت فردی خود را در چارچوب تعهدات خانوادگی مستمر حفظ کنند. مهاجرت، مسیر زندگی این زنان را بازتنظیم کرده بود: تحصیل که در اوایل بزرگسالی به تعویق افتاده بود، زمانی فوریت یافت که مراقبت از خانواده باید به زبان انگلیسی و از طریق نهادهای ناآشنا انجام می‌شد. هیچ یک از شرکت‌کنندگان مخالفت صریح خانواده را گزارش نکردند. با این حال، روایت‌های شرکت‌کنندگان، تأیید خانواده را از شناسایی هزینه‌های عملی تحصیل و از حمایت عملی از طریق بازتوزیع زمان، مراقبت از کودک، کار یا پول متمایز می‌کرد. این مقاله با تلقی زمان یادگیرندگان به عنوان یک وضعیت رابطه‌ای و نه مانعی فردی، و با نشان دادن اینکه یادگیری سازمان‌یافته نهادی و خودگردان به شیوه‌هایی متفاوت بر زمان ادعا می‌کند بدون آنکه تعیین کند آیا تحصیل می‌تواند تداوم یابد یا نه، به حوزه آموزش بزرگسالان و پژوهش‌های یادگیری مادام‌العمر کمک می‌کند.