time constraints

The educational inclusion of students with Down syndrome requires support systems capable of addressing diversity without replacing the student's own participation or shifting the pedagogical responsibility away from the classroom teacher. This study aimed to interpret the experiences of shadow teachers in providing inclusive educational support to students with Down syndrome in General Basic Education, within the framework of the university outreach project "El nuevo desafío de la inclusión universitaria: estrategias de refuerzo académico para jóvenes con diversidad funcional (discapacidad)". The research employed a qualitative approach, grounded in an interpretive paradigm and a hermeneutic-phenomenological design. Three shadow teachers (MSA1, MSW2, and MSB3) participated, selected through purposive, criterion-based non-probability sampling. Data were collected through individual, asynchronous semi-structured interviews via WhatsApp and analyzed using initial and analytical coding, alongside interpretive memos. Thematic sufficiency was assessed across the entire dataset. The participants' experiences were then compared and triangulated with the theoretical framework. The analysis yielded eight thematic axes: the value of the experience; the reality of educational inclusion; methodology and strategies; the role of the shadow teacher; challenges in providing support; support and collaboration networks; vocation and motivation; and proposals for improvement. The experiences analyzed suggest that this support functions as a mediating pedagogical practice that fosters student autonomy, the adaptation of strategies, and collaboration between families and teachers, though challenges persist regarding resources, teacher training, school pacing, and time constraints.

In volleyball, as in other sports, special attention should be paid to the individual characteristics of the athlete. However, this is often neglected. Most problems arise when the selection criteria for a role are not a player’s personal qualities, but rather their technical and tactical skills (tallness, a strong dominant arm, etc.). Here, it’s not just the player’s skills that matter, but also how they present themselves as a person. Many personal qualities are determined by a person’s genetic code, which cannot be changed. The nervous system, temperament, and character play a crucial role in success in volleyball. Athletes’ activities during volleyball are subject to many specific characteristics inherent to the game. The fast pace, the variety and unexpectedness of game situations, the interaction with teammates, the intermittent pace, and other characteristics place mental demands on volleyball players that are markedly different from those placed on, for example, a gymnast during gymnastics exercises. A volleyball player must be able to quickly and accurately navigate changing conditions, instantly switch from one situation to another, and be prepared for any actions by teammates and opponents. The time constraints of fast-paced play place high demands on reaction time and decision-making. Two main types of neuropsychological resilience can be distinguished: players with an unstable nervous system and those with an inert nervous system. In the former case, a player may involuntarily change their mental state before an important game, sometimes becoming calm, sometimes excited. It is important to properly prepare such volleyball players. High-intensity and prolonged training before the game will help them focus and distract themselves from external stress. An athlete with this type of nervous system should focus on the technique and precision of the elements they perform. In the case of an inert nervous system, training should be focused on mental work. Before the game, a volleyball player should begin psychological preparation, which will consist of positive and negative mental stimulation based on the athlete’s personal experience. When working during training or warm-ups, it’s important to emphasize the athlete’s potential dangers.

This paper examines the significant role played by teachers in fostering the holistic development of students, extending beyond academic achievement to encompass their intellectual, emotional, social, ethical, physical and creative growth. Teachers play a significant role in shaping students’ knowledge, skills, attitudes, values and competencies through effective pedagogical practices, learner-centered approaches and inclusive classroom environments. Their ability to recognize diverse learning needs, encourage critical thinking, nurture creativity and promote social-emotional well-being is essential for facilitating meaningful and comprehensive student development. Furthermore, continuous professional development and adherence to ethical and professional standards enable teachers to respond effectively to the evolving educational needs of learners. However, holistic student development cannot be achieved through teacher’s efforts alone. Educational institutions and school leadership also play a crucial role in establishing supportive, equitable, and inclusive learning environments. The paper highlights the importance of shared leadership, collaborative planning and professional learning communities (PLCs) in strengthening cooperation between teachers and school administration. Such collaborative practices can facilitate the integration of academic learning with life skills, value education, experiential learning and the development of essential twenty-first century competencies; the paper also examines challenges that may hinder holistic student development, including limited resources, time constraints, hierarchical administrative structure and inadequate opportunities for professional collaboration. It argues that fostering trust, effective communication, psychological safety and collective responsibility is essential for overcoming these barriers. The paper concludes that holistic student development requires a collaborative and learner-centered educational ecosystem in which teachers; school leaders and other stakeholders work together to nurture well-rounded, responsible, resilient and lifelong learners.

This study examined teachers’ awareness, perceptions, and challenges during the first-year implementation of the Expanded Career Progression (ECP) System in South District 5, Cebu City Division, during School Year 2025–2026. Anchored on Diffusion of Innovations Theory, Theory of Planned Behavior, and Herzberg’s Two-Factor Theory, it employed a descriptive–correlational–comparative design involving 62 public elementary and secondary school teachers selected through stratified random sampling. Data were collected using an adopted structured questionnaire and analyzed through descriptive statistics, analysis of variance, and Pearson correlation. Findings revealed high awareness of ECP objectives, qualification standards, and procedures, alongside favorable perceptions of fairness, merit recognition, motivation, and professional growth. However, respondents experienced moderate challenges related to documentary requirements, administrative procedures, workload, time constraints, and institutional support. Awareness and perceptions did not differ significantly across demographic groups, whereas challenges differed significantly according to years of service. Awareness was positively and significantly associated with perceptions, but neither awareness nor perceptions showed a significant relationship with implementation challenges under the study’s reported significance criteria. The study concluded that practical and administrative barriers remained despite teachers’ understanding and acceptance of the system. It recommended clearer guidelines, streamlined documentation, strengthened orientation, differentiated assistance, and an ECP Guidelines-Based Resource Toolkit for Teachers. The research aligns with Sustainable Development Goal 4, Quality Education, through teacher professional development, and Goal 16, Peace, Justice and Strong Institutions, through transparent career progression processes. Its contribution to sustainability lies in supporting equitable advancement, consistent policy implementation, and strengthening institutional capacity for continuing teacher professional development.

این مطالعه به بررسی آگاهی، ادراک و چالش‌های معلمان در طول نخستین سال اجرای نظام توسعه‌یافته پیشرفت شغلی (ECP) در منطقه ۵ جنوبی، ناحیه آموزشی شهر سبو، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. این پژوهش مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری‌ها، نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و نظریه دو عاملی هرزبرگ بوده و از طرح توصیفی–همبستگی–مقایسه‌ای با مشارکت ۶۲ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه دولتی که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند، استفاده کرده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده گردآوری و از طریق آمار توصیفی، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که آگاهی نسبت به اهداف، استانداردهای صلاحیت و رویه‌های ECP در سطح بالایی قرار دارد و ادراکات نسبت به انصاف، شناسایی شایستگی، انگیزش و رشد حرفه‌ای نیز مطلوب بوده است. با این حال، پاسخ‌دهندگان با چالش‌های متوسطی در زمینه الزامات مستندسازی، رویه‌های اداری، حجم کار، محدودیت‌های زمانی و حمایت نهادی مواجه بودند. آگاهی و ادراکات در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی تفاوت معناداری نداشت، در حالی که چالش‌ها بر اساس سال‌های خدمت تفاوت معناداری نشان دادند. آگاهی با ادراکات رابطه مثبت و معناداری داشت، اما هیچ‌یک از آگاهی یا ادراکات با چالش‌های اجرای نظام، طبق معیارهای معناداری گزارش‌شده در مطالعه، رابطه معناداری نشان ندادند. مطالعه نتیجه گرفت که علی‌رغم درک و پذیرش معلمان از نظام، موانع عملی و اداری همچنان باقی مانده است. توصیه شد که دستورالعمل‌های شفاف‌تر، مستندسازی ساده‌شده، تقویت آشنایی، حمایت‌های متمایز و جعبه‌ابزار منابع مبتنی بر دستورالعمل‌های ECP برای معلمان فراهم شود. این پژوهش با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) از طریق توسعه حرفه‌ای معلمان و هدف ۱۶ (صلح، عدالت و نهادهای قوی) از طریق فرآیندهای شفاف پیشرفت شغلی همسو است. سهم آن در پایداری، حمایت از پیشرفت عادلانه، اجرای سیاست‌های منسجم و تقویت ظرفیت نهادی برای توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان است.

Background. Indonesian language instruction at the high school (SMA), vocational high school (SMK), and Islamic high school (MAN) levels still tends to be focused on mastering course content, resulting in students' in-depth understanding not yet being optimal. Aims. This study aims to describe the implementation of the deep learning approach in Indonesian language instruction at high schools, vocational high schools, and Islamic high schools in Cirebon City, examining aspects of planning, implementation, language use, instructional structure, as well as challenges and their solutions. Methods. The study employed a qualitative approach using descriptive methods; data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Result. The results indicate that all three schools have applied the principles of meaningful learning, mindful learning, and joyful learning to varying degrees, with one school demonstrating the most optimal implementation due to consistency across all aspects of instruction. Challenges still faced include time constraints, variations in student abilities, and less-than-ideal classroom conditions, which teachers address through adaptive strategies such as the use of engaging learning media and adjustments to teaching methods. Conclusion. This study concludes that the successful implementation of deep learning depends not only on the planning and execution of instruction but also on strengthening teacher competencies and support from the learning environment.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.

ابزارهای دست‌ورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای ساده‌سازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند، اما ادغام آن‌ها در کلاس‌های ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینه‌های دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دست‌ورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیم‌گیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دست‌ورزی در کلاس‌های ابتدایی کم‌منبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دست‌ورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تحلیل اسناد برنامه‌های درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقوله‌ها در داده‌ها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانش‌آموزان، انعطاف‌پذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیل‌کننده بوده‌اند، در حالی که شلوغی کلاس‌ها، ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دست‌ورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آن‌ها شکل می‌گیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات می‌افزاید و توصیه‌هایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفه‌ای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: Risk assessment and management are key elements of clinical practice in mental health. Existing literature on risk assessment in mental health has focused more on the predictive validity of tools and less on the clinical utility of tools in daily practice. AIMS: To explore risk assessment and management processes, and how clinicians use risk tools in daily practice, across a single health board. METHOD: This was a large mixed-methods study in a health authority responsible for the care of 1.3 million people covering a wide range of settings. Data collection involved multiple approaches including staff surveys, focus groups, non-participant observations of team meetings, case-file audits and reviews of incident reports. RESULTS: Although risk was routinely discussed in team meetings, the risk tool was rarely used to inform decision-making. Barriers to meaningful use of the tool included time constraints, lack of training and perceived lack of relevance. Both staff and carers reported limited involvement of patients and families in risk assessment processes. Case-file audits showed high completion rates of the risk tool but little evidence that it influenced decision-making. CONCLUSIONS: This study demonstrates a significant challenge for services, with clinical teams discussing risk but not using the mandated formulation-based risk tool to do so. This is set against the need for health authorities to demonstrate consistent standards in risk management across specialties and settings and to have a format that makes risk management plans easily available to clinicians unfamiliar with the patient. Further research is required to develop a method of recording risk mitigation strategies that is collaborative and can be easily completed in a clinical setting.

زمینه: ارزیابی و مدیریت خطر از عناصر کلیدی عمل بالینی در سلامت روان هستند. ادبیات موجود درباره ارزیابی خطر در سلامت روان بیشتر بر روایی پیش‌بینی ابزارها تمرکز داشته و کمتر به سودمندی بالینی ابزارها در عمل روزمره پرداخته است. هدف: بررسی فرایندهای ارزیابی و مدیریت خطر و نحوه استفاده بالین‌گران از ابزارهای خطر در عمل روزمره در سطح یک هیئت بهداشت. روش: این پژوهش یک مطالعه بزرگ با روش‌های ترکیبی در یک مرجع بهداشتی مسئول مراقبت از ۱٫۳ میلیون نفر در طیف وسیعی از محیط‌ها بود. گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای متعدد از جمله پرسش‌نامه کارکنان، گروه‌های متمرکز، مشاهده غیرمشارکتی جلسات تیمی، ممیزی پرونده‌ها و مرور گزارش‌های رویداد انجام شد. یافته‌ها: اگرچه خطر به طور معمول در جلسات تیمی مورد بحث قرار می‌گرفت، اما ابزار خطر به ندرت برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری مورد استفاده قرار می‌گرفت. موانع استفاده معنادار از ابزار شامل محدودیت زمانی، کمبود آموزش و برداشت از عدم ارتباط بود. هم کارکنان و هم مراقبان گزارش دادند که مشارکت بیماران و خانواده‌ها در فرایندهای ارزیابی خطر محدود است. ممیزی پرونده‌ها نشان داد که نرخ تکمیل ابزار خطر بالا است اما شواهد اندکی وجود دارد که این ابزار بر تصمیم‌گیری تأثیر گذاشته باشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه چالش قابل توجهی را برای خدمات نشان می‌دهد، به طوری که تیم‌های بالینی درباره خطر بحث می‌کنند اما از ابزار خطر مبتنی بر فرمول‌بندی که الزامی است، استفاده نمی‌کنند. این در حالی است که مراجع بهداشتی نیاز دارند استانداردهای ثابتی در مدیریت خطر در تخصص‌ها و محیط‌های مختلف نشان دهند و قالبی داشته باشند که برنامه‌های مدیریت خطر را برای بالین‌گران ناآشنا با بیمار به آسانی در دسترس قرار دهد. پژوهش‌های بیشتری برای توسعه روشی جهت ثبت راهبردهای کاهش خطر که مشارکتی بوده و بتوان آن را به راحتی در محیط بالینی تکمیل کرد، مورد نیاز است.

For midlife first-generation Chinese immigrant women, adult learning is rarely only skill acquisition or a step towards integration. Drawing on ethnographic fieldwork carried out between 2023 and 2026 with 20 women in the Greater Boston area, this article argues that adult learning could become a socially recognisable and morally legitimate way for women to reclaim time and attention and sustain a sense of personhood within continuing family obligations. Migration had re-sequenced these women’s life courses: study deferred in earlier adulthood became newly urgent once family care had to be conducted in English and through unfamiliar institutions. No participant reported explicit family opposition. Yet participants’ accounts distinguished reported family endorsement from recognition of study’s practical costs and from practical support through redistributed time, childcare, labor, or money. The article contributes to adult education and lifelong learning scholarship by treating learners’ time as a relational condition rather than an individual barrier, and by showing that institutionally organised and self-directed learning made claims on time differently legible without determining whether study could be sustained.

برای زنان مهاجر چینی نسل اول در میانسالی، یادگیری بزرگسالان به ندرت صرفاً به معنای کسب مهارت یا گامی به سوی ادغام است. این مقاله با تکیه بر کار میدانی قوم‌نگارانه انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ با ۲۰ زن در منطقه بوستون بزرگ، استدلال می‌کند که یادگیری بزرگسالان می‌تواند به شیوه‌ای اجتماعی قابل شناسایی و از نظر اخلاقی مشروع برای زنان تبدیل شود تا زمان و توجه خود را بازپس گیرند و حس هویت فردی خود را در چارچوب تعهدات خانوادگی مستمر حفظ کنند. مهاجرت، مسیر زندگی این زنان را بازتنظیم کرده بود: تحصیل که در اوایل بزرگسالی به تعویق افتاده بود، زمانی فوریت یافت که مراقبت از خانواده باید به زبان انگلیسی و از طریق نهادهای ناآشنا انجام می‌شد. هیچ یک از شرکت‌کنندگان مخالفت صریح خانواده را گزارش نکردند. با این حال، روایت‌های شرکت‌کنندگان، تأیید خانواده را از شناسایی هزینه‌های عملی تحصیل و از حمایت عملی از طریق بازتوزیع زمان، مراقبت از کودک، کار یا پول متمایز می‌کرد. این مقاله با تلقی زمان یادگیرندگان به عنوان یک وضعیت رابطه‌ای و نه مانعی فردی، و با نشان دادن اینکه یادگیری سازمان‌یافته نهادی و خودگردان به شیوه‌هایی متفاوت بر زمان ادعا می‌کند بدون آنکه تعیین کند آیا تحصیل می‌تواند تداوم یابد یا نه، به حوزه آموزش بزرگسالان و پژوهش‌های یادگیری مادام‌العمر کمک می‌کند.