Jiangsu Province

Understanding why adolescents discontinue organized sport is central to sustaining the physical and mental health benefits of sport participation. Most research has examined psychological correlates of dropout one variable at a time, yet burnout, amotivation, and competitive anxiety may co-occur in meaningful configurations. This study applied a person-centered latent profile analysis (LPA) to identify psychological risk profiles among adolescent athletes and used the R3STEP three-step approach to examine whether dropout status was associated with baseline profile membership over a 12-month follow-up. A total of 864 competitive adolescent athletes (46.5% girls; mean age = 14.6 years, SD = 1.8) from Jiangsu Province, China, completed measures of athlete burnout (emotional/physical exhaustion, reduced sense of accomplishment, sport devaluation), amotivation, and multidimensional competitive anxiety (somatic, worry, concentration disruption). Dropout status was recorded 12 months later. Model selection indices supported a three-profile solution: a low-risk profile (52.8%), characterized by uniformly favorable scores; a moderate-risk profile (33.4%); and a high-risk profile (13.8%), marked by pronounced elevations across all seven indicators. Twelve-month dropout rates rose monotonically across profiles (8.6%, 19.4%, and 35.3%, respectively), χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. In R3STEP analyses controlling for age, sex, and weekly training hours, dropouts were 3.86 times more likely to belong to the high-risk rather than the low-risk profile (OR = 3.86, p < 0.001) and 1.94 times more likely to belong to the moderate-risk profile (OR = 1.94, p < 0.01). Older age and greater weekly training hours were also associated with higher-risk membership. These findings indicate that burnout, amotivation, and anxiety cluster within identifiable subgroups of adolescent athletes, and that membership in a high-risk psychological profile is strongly associated with subsequent sport dropout. These profiles may inform the future development of risk-assessment approaches for retaining adolescent athletes, pending prospective validation of their predictive performance.

درک دلایل ترک ورزش سازمان‌یافته توسط نوجوانان برای حفظ منافع جسمی و روانی مشارکت در ورزش اهمیت اساسی دارد. بیشتر پژوهش‌ها همبستگی‌های روان‌شناختی ترک ورزش را به‌صورت تک‌متغیره بررسی کرده‌اند، در حالی که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی ممکن است به‌صورت همزمان و در ترکیب‌های معنادار رخ دهند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل نیمرخ پنهان (LPA) با رویکرد فردمحور، نیمرخ‌های روان‌شناختی ریسک را در میان ورزشکاران نوجوان شناسایی کرد و با استفاده از رویکرد سه‌مرحله‌ای R3STEP بررسی نمود که آیا وضعیت ترک ورزش با عضویت اولیه در نیمرخ‌ها طی پیگیری ۱۲ ماهه ارتباط دارد یا خیر. در مجموع، ۸۶۴ ورزشکار نوجوان رقابتی (۴۶/۵٪ دختر؛ میانگین سن = ۱۴/۶ سال، انحراف معیار = ۱/۸) از استان جیانگسو چین، مقیاس‌های فرسودگی شغلی ورزشکار (خستگی عاطفی/جسمی، کاهش احساس موفقیت، بی‌ارزش‌انگاری ورزش)، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی چندبعدی (بدنی، نگرانی، اختلال تمرکز) را تکمیل کردند. وضعیت ترک ورزش ۱۲ ماه بعد ثبت شد. شاخص‌های انتخاب مدل، راه‌حل سه‌نیمرخی را تأیید کردند: نیمرخ کم‌ریسک (۵۲/۸٪) با نمرات مطلوب در همه ابعاد؛ نیمرخ با ریسک متوسط (۳۳/۴٪)؛ و نیمرخ پرریسک (۱۳/۸٪) با افزایش چشمگیر در هر هفت شاخص. نرخ ترک ورزش در ۱۲ ماه به‌طور یکنواخت در نیمرخ‌ها افزایش یافت (۸/۶٪، ۱۹/۴٪ و ۳۵/۳٪ به‌ترتیب)، χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. در تحلیل‌های R3STEP با کنترل سن، جنس و ساعات تمرین هفتگی، افراد ترک‌کننده ۳/۸۶ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ پرریسک نسبت به کم‌ریسک قرار گیرند (OR = 3.86, p < 0.001) و ۱/۹۴ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ ریسک متوسط قرار گیرند (OR = 1.94, p < 0.01). سن بالاتر و ساعات تمرین هفتگی بیشتر نیز با عضویت در نیمرخ‌های پرریسک‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب در زیرگروه‌های قابل شناسایی از ورزشکاران نوجوان خوشه‌بندی می‌شود و عضویت در نیمرخ روان‌شناختی پرریسک به‌شدت با ترک ورزش در آینده مرتبط است. این نیمرخ‌ها می‌تواند به توسعه رویکردهای ارزیابی ریسک برای حفظ ورزشکاران نوجوان کمک کند، مشروط به اعتبارسنجی آینده‌نگر عملکرد پیش‌بینی‌کننده آن‌ها.

Rapid urbanization and industrialization have intensified competition among production, living, and ecological spaces (PLES), leading to escalating land use conflicts and carbon imbalances. However, critical knowledge gaps remain. Existing studies have largely examined spatial conflict and carbon balance in isolation, and multi-scenario simulations have predominantly prioritized single objectives — economic growth or ecological protection — over synergistic pathways that jointly address conflict mitigation and carbon reduction. To address this gap, we developed an integrated analytical framework coupling spatial conflict index (SCI) measurement, carbon balance accounting, and the intPLUS model to analyze the spatiotemporal evolution of PLES conflict and carbon balance in Jiangsu Province, China, from 2000 to 2020, and to simulate four 2030 scenarios: natural development (ND), economic development (ED), ecological protection (EP), and a novel conflict-balanced low-carbon synergy (CBLSC) scenario. A four-quadrant conflict-carbon analysis and Geodetector were used to identify synergies, trade-offs, and driving mechanisms. Results show that from 2000–2020, spatial conflict intensified significantly, with high-conflict areas concentrated in southern Jiangsu and the Yangtze River belt, closely linked to construction land expansion and rising carbon emissions. By 2030, the ED scenario yields the highest spatial conflict (mean SCI = 0.43) and net carbon emissions (117.70 Mt), while the EP scenario minimizes net emissions (81.14 Mt) but limits development flexibility. Notably, the CBLSC scenario achieves the lowest mean conflict value (0.35) and moderate net emissions (87.14 Mt), effectively mitigating high-conflict-high-carbon clusters and demonstrating superior balance between conflict alleviation and low-carbon transition. Geodetector results reveal that socioeconomic factors, particularly nighttime light intensity, GDP, and population, dominate the spatial differentiation of conflict-carbon coupling, with transportation accessibility playing a supporting role. We conclude that embedding conflict mitigation and carbon balance objectives into land use simulation provides a more effective pathway for territorial spatial optimization in developed regions. The CBLSC scenario offers a practical governance strategy for Jiangsu and similar high-density areas to achieve low-conflict, low-carbon, and spatially coordinated development.

شهرنشینی و صنعتی‌شدن سریع، رقابت میان فضاهای تولیدی، زیستی و اکولوژیک (PLES) را تشدید کرده و منجر به افزایش تعارضات کاربری زمین و عدم تعادل کربن شده است. با این حال، شکاف‌های دانشی مهمی همچنان وجود دارد. مطالعات پیشین عمدتاً به بررسی تعارض فضایی و تعادل کربن به صورت مجزا پرداخته‌اند و شبیه‌سازی‌های چندسناریویی عمدتاً اهداف منفرد ـ رشد اقتصادی یا حفاظت اکولوژیک ـ را بر مسیرهای هم‌افزایانه که به طور مشترک کاهش تعارض و کاهش کربن را دنبال می‌کنند، ترجیح داده‌اند. برای رفع این خلأ، چارچوب تحلیلی یکپارچه‌ای توسعه دادیم که سنجش شاخص تعارض فضایی (SCI)، حسابداری تعادل کربن و مدل intPLUS را برای تحلیل تحول زمانی-مکانی تعارض PLES و تعادل کربن در استان جیانگسو، چین، طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ و شبیه‌سازی چهار سناریوی ۲۰۳۰ شامل توسعه طبیعی (ND)، توسعه اقتصادی (ED)، حفاظت اکولوژیک (EP) و سناریوی نوین هم‌افزایی تعادل تعارض-کربن پایین (CBLSC) به کار می‌گیرد. تحلیل تعارض-کربن چهار ربعی و Geodetector برای شناسایی هم‌افزایی‌ها، موازنه‌ها و سازوکارهای محرک استفاده شد. نتایج نشان می‌دهد که طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، تعارض فضایی به طور قابل توجهی تشدید شده و مناطق با تعارض بالا عمدتاً در جنوب جیانگسو و کمربند رودخانه یانگ‌تسه متمرکز بوده‌اند که ارتباط نزدیکی با گسترش اراضی ساخت‌وساز و افزایش انتشار کربن دارند. تا سال ۲۰۳۰، سناریوی ED بیشترین تعارض فضایی (میانگین SCI = ۰٫۴۳) و انتشار خالص کربن (۱۱۷٫۷۰ میلیون تن) را به همراه دارد، در حالی که سناریوی EP کمترین انتشار خالص (۸۱٫۱۴ میلیون تن) را رقم می‌زند اما انعطاف‌پذیری توسعه را محدود می‌کند. به طور قابل توجه، سناریوی CBLSC کمترین مقدار میانگین تعارض (۰٫۳۵) و انتشار خالص متوسط (۸۷٫۱۴ میلیون تن) را محقق می‌سازد و به طور مؤثری خوشه‌های تعارض-کربن بالا را کاهش داده و تعادل برتری میان کاهش تعارض و گذار به کربن پایین نشان می‌دهد. نتایج Geodetector نشان می‌دهد که عوامل اجتماعی-اقتصادی، به ویژه شدت نور شبانه، GDP و جمعیت، بر تمایز فضایی همبستگی تعارض-کربن غالب‌اند و دسترسی‌پذیری حمل‌ونقل نقش حمایتی ایفا می‌کند. نتیجه می‌گیریم که ادغام اهداف کاهش تعارض و تعادل کربن در شبیه‌سازی کاربری زمین، مسیر مؤثرتری برای بهینه‌سازی فضایی سرزمینی در مناطق توسعه‌یافته فراهم می‌کند. سناریوی CBLSC راهبرد حکمرانی عملی برای جیانگسو و مناطق پرتراکم مشابه جهت تحقق توسعه کم‌تعارض، کم‌کربن و هماهنگ فضایی ارائه می‌دهد.