Visual search

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.

Emotional stimuli (e.g., negative facial expressions) enjoy prioritized memory access when task relevant, consistent with their ability to capture attention. Whether emotional expression also impacts on memory access when task-irrelevant is important for arbitrating between feature-based and object-based attentional capture. Here, the authors address this question in 3 experiments using an attentional blink task with face photographs as first and second target (T1, T2). They demonstrate reduced neutral T2 identity recognition after angry or happy T1 expression, compared to neutral T1, and this supports attentional capture by a task-irrelevant feature. Crucially, after neutral T1, T2 identity recognition was enhanced and not suppressed when T2 was angry—suggesting that attentional capture by this task-irrelevant feature may be object-based and not feature-based. As an unexpected finding, both angry and happy facial expressions suppress memory access for competing objects, but only angry facial expression enjoyed privileged memory access. This could imply that these 2 processes are relatively independent from one another.

محرک‌های هیجانی (مانند حالت‌های منفی چهره) هنگام مرتبط بودن با وظیفه، دسترسی اولویت‌دار به حافظه دارند که با توانایی آن‌ها در جلب توجه سازگار است. اینکه آیا حالت هیجانی چهره زمانی که بی‌ارتباط با وظیفه است نیز بر دسترسی به حافظه تأثیر می‌گذارد، برای داوری میان جلب توجه مبتنی بر ویژگی و جلب توجه مبتنی بر شیء اهمیت دارد. در این پژوهش، نویسندگان این پرسش را در سه آزمایش با استفاده از تکلیف چشمک توجهی و عکس‌های چهره به عنوان هدف اول و دوم (T1، T2) بررسی کردند. آن‌ها کاهش شناسایی هویت T2 خنثی پس از ارائه حالت چهره عصبانی یا شاد در T1 را نسبت به T1 خنثی نشان دادند که این امر از جلب توجه توسط یک ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه حمایت می‌کند. نکته مهم این است که پس از T1 خنثی، شناسایی هویت T2 زمانی که T2 عصبانی بود افزایش یافت و سرکوب نشد—که این امر نشان می‌دهد جلب توجه توسط این ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه ممکن است مبتنی بر شیء و نه مبتنی بر ویژگی باشد. به عنوان یافته‌ای غیرمنتظره، هر دو حالت چهره عصبانی و شاد دسترسی به حافظه برای اشیای رقیب را سرکوب کردند، اما تنها حالت چهره عصبانی از دسترسی ممتاز به حافظه برخوردار بود. این موضوع می‌تواند دلالت بر آن داشته باشد که این دو فرایند نسبتاً مستقل از یکدیگر هستند.