traditional games

Integrating traditional Bugis-Makassar games into physical education has the potential to support the development of elementary school students’ fundamental movement skills and physical fitness. However, its effectiveness requires empirical testing. This article presents a simulated analysis to illustrate the evaluation of physical education instruction based on traditional Bugis-Makassar games. The research scenario follows a quasi-experimental design involving two groups of fifth-grade students, with 30 students each in the experimental and control groups. The simulated data represent fundamental movement skills and physical fitness test scores before and after the intervention. The analysis includes descriptive statistics, normality tests, homogeneity of variance tests, independent-samples t tests, and normalized gain (N-gain) calculations. The simulated results show that the experimental group’s mean fundamental movement skills score increased from 58.40 to 82.30, while the control group’s mean score increased from 59.10 to 69.20. The between-group difference in the simulated data was significant (t = 5.842; p < .001). For physical fitness, the experimental group’s mean score increased from 61.20 to 79.40, while the control group’s mean score increased from 60.80 to 68.50, with a significant between-group difference (t = 4.763; p < .001). The experimental group’s N-gain values were 0.57 for fundamental movement skills and 0.47 for physical fitness, both classified as moderate. These simulated patterns may inform hypothesis formulation and the design of evaluations for Physical Education, Sports, and Health (PJOK) instruction based on local wisdom. Conceptually, this approach connects the development of students’ motor skills with the use of traditional games in instruction. Its effectiveness requires verification through field research using appropriate instruments and documented data collection procedures.

Traditional games offer accessible opportunities for physical activity, social interaction, and the introduction of local cultural practices among elementary school children. This study aimed to describe the implementation of PETRA AKTIF, a community service program introducing traditional games as alternative physical activities for elementary school students. Employing a qualitative descriptive approach, the program involved 28 third-grade students from Public Elementary School 3 Plumbon, Karanganyar Regency, Indonesia. Four traditional games were introduced: hopscotch, jump rope, fortress, and dragon snake. Data were collected through direct observation, interviews, and activity documentation and subsequently analyzed descriptively. Student satisfaction was assessed using a five-level response scale. The findings revealed that students participated in various physical movements, including jumping, walking, running, and balancing. Group activities also demonstrated observable communication, cooperation, coordination, and adherence to game rules. Satisfaction assessments indicated that 25–27 of the 28 participants reported being satisfied or very satisfied with each game. Furthermore, the activities provided students with direct exposure to traditional games as expressions of local wisdom. These findings suggest that PETRA AKTIF provides opportunities for physical engagement, peer interaction, and cultural familiarization, although improvements in physical fitness and social skills were not directly measured.

This study investigates the internalization of moral education values through traditional games in an Islamic early childhood education institution, focusing on the implementation of play-based activities, teacher facilitation, and children's emerging moral behaviors. Adopting a qualitative field research approach, the study was conducted at RA Athfalul Huda GUPPI, Qurnia Village, Mataram, Indonesia. Research participants were purposively selected and included the school principal, teachers, and children involved in traditional game-based learning. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman interactive model, comprising data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data credibility was supported through source and methodological triangulation and sustained observation. The findings identify four traditional games Cublak-Cublak Suweng, Gobak Sodor, Petak Umpet, and Dakon—as learning activities that provide opportunities for children to experience and practice moral values through shared rules, peer interactions, turn-taking, and collaborative participation. Teacher facilitation, particularly through behavioural modelling, rule reinforcement, guidance, and post-activity reflection, emerged as an important component of the moral learning process. The values addressed through these activities included honesty, trustworthiness, responsibility, patience, cooperation, sportsmanship, tolerance, humility, and social awareness. Furthermore, parent-reported observations indicated that some positive behavioral practices were also reflected in children's interactions at home. These findings highlight the pedagogical potential of culturally embedded traditional games as a context for experiential moral education. The study contributes a contextually grounded understanding of how traditional play and teacher mediation can support the development of moral awareness and emerging behavioral practices in Islamic early childhood education.

Traditional games enter school programmes as cultural resources, yet the processes connecting participation with collective values remain underexplored. This study examines how schools organize egrang, a traditional stilt-walking game, as cultural pedagogy in Scouting. An interpretive multiple-case design involved four public junior secondary schools in Semarang, Indonesia. Participants included student Scouts, Scout leaders, teachers, principals, and deputy principals. Participant observation, semi-structured interviews, focus-group discussions, and document analysis informed reflexive thematic analysis and cross-case synthesis. Four arrangements emerged: patrol challenges, exploration stations, cultural-preservation activities, and camping programmes. Shared objectives organized peer assistance, responsibility, solidarity, and leadership, while adult facilitation linked experience with cultural meaning. The comparison shows that cooperation depended on task organization and reflection rather than the traditional status of the game alone. An interpretive model connects cultural practice, patrol interaction, and reflection with the possible continued enactment and negotiation of values. Bourdieu’s habitus provides an analytical lens, but the findings do not demonstrate enduring dispositions. Schools should combine shared objectives, inclusive roles, and structured reflection; longitudinal research should examine whether these practices persist beyond Scouting.

Antimicrobial resistance (AMR) is accelerated by inappropriate antibiotic use, self-medication, over-the-counter access, poor adherence, and inadequate infection prevention and control (IPC). Innovative education is needed to promote community antimicrobial stewardship (AMS; rational antimicrobial use), IPC (infection-spread prevention), and One Health awareness (linking human, animal, and environmental health) among young adults who can influence family and community practices. To evaluate the feasibility, participation, knowledge patterns, and immediate educational value of a low-cost, gamified AMR awareness initiative for university students from diverse disciplines. A single-group, non-comparative educational evaluation was conducted during a 4-hour campus event in January 2026. More than 600 undergraduate and postgraduate students from diverse disciplines participated voluntarily in a live digital comedy quiz, structured debate, and AMR-themed traditional games. Materials were based on community antimicrobial stewardship, IPC, One Health, regulatory, and locally relevant behavioural themes, reviewed by experts and pilot tested. Aggregate participation, item-level quiz accuracy, platform metrics, and qualitative feedback were analysed descriptively. Participation was high, with all students attending the digital polling quiz; game-station participation varied as some students played while others observed or moved across stations. Quiz accuracy was high for microbiology and IPC concepts (85–100%), moderate for One Health and antimicrobial-use principles (65–80%), and lower for regulatory and access-related topics (< 40–60%). Response time was interpreted only as a descriptive platform metric. Feedback indicated that humor, competition, and familiar game formats helped students understand AMR concepts and supported intent to avoid self-medication and follow IPC practices. This low-cost gamified initiative was feasible, acceptable, and relevant for large-scale AMR awareness among university students. The single-group design limits causal interpretation, but the model enabled broad reach, immediate feedback, and misconception correction. Future studies should include validated pre/post measures, delayed follow-up, subgroup analysis, and behavioural indicators to assess learning, retention, and behaviour change.

مقاومت میکروبی (AMR) با مصرف نامناسب آنتی‌بیوتیک، خوددرمانی، دسترسی بدون نسخه، پایبندی ضعیف و ناکافی بودن پیشگیری و کنترل عفونت (IPC) تسریع می‌شود. آموزش نوآورانه برای ارتقاء مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی (AMS)، پیشگیری از انتشار عفونت (IPC) و آگاهی‌بخشی رویکرد سلامت واحد (One Health) ـ که ارتباط سلامت انسان، حیوان و محیط زیست را برجسته می‌کند ـ در میان جوانانی که می‌توانند بر رفتارهای خانواده و جامعه تأثیرگذار باشند، ضروری است. هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌پذیری، میزان مشارکت، الگوهای دانشی و ارزش آموزشی فوری یک ابتکار آگاهی‌بخشی بازی‌وار شده و کم‌هزینه درباره AMR برای دانشجویان رشته‌های مختلف دانشگاهی بود. یک ارزیابی آموزشی تک‌گروهی و غیرمقایسه‌ای طی یک رویداد چهار ساعته در ژانویه ۲۰۲۶ در دانشگاه برگزار شد. بیش از ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی از رشته‌های مختلف به طور داوطلبانه در یک مسابقه کمدی دیجیتال زنده، مناظره ساختاریافته و بازی‌های سنتی با محوریت AMR شرکت کردند. مواد آموزشی بر اساس مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی در جامعه، IPC، رویکرد سلامت واحد، موضوعات مقرراتی و رفتارهای بومی مرتبط تهیه، توسط متخصصان بازبینی و به صورت آزمایشی اجرا شد. میزان مشارکت کلی، دقت پاسخ به سؤالات آزمون، شاخص‌های پلتفرم و بازخورد کیفی به صورت توصیفی تحلیل شد. میزان مشارکت بالا بود و همه دانشجویان در آزمون دیجیتال شرکت کردند؛ مشارکت در ایستگاه‌های بازی متغیر بود، به طوری که برخی دانشجویان بازی کردند و برخی دیگر مشاهده‌گر یا در حال جابجایی بین ایستگاه‌ها بودند. دقت پاسخ به سؤالات آزمون در مفاهیم میکروبیولوژی و IPC بالا (۸۵ تا ۱۰۰٪)، در اصول سلامت واحد و مصرف آنتی‌میکروبی متوسط (۶۵ تا ۸۰٪) و در موضوعات مقرراتی و دسترسی کمتر (کمتر از ۴۰ تا ۶۰٪) بود. زمان پاسخ صرفاً به عنوان یک شاخص توصیفی پلتفرم تفسیر شد. بازخوردها نشان داد که طنز، رقابت و قالب‌های بازی آشنا به دانشجویان در درک مفاهیم AMR کمک کرده و تمایل به اجتناب از خوددرمانی و پیروی از اقدامات IPC را تقویت کرده است. این ابتکار بازی‌وار شده کم‌هزینه، امکان‌پذیر، پذیرفتنی و مرتبط برای آگاهی‌بخشی گسترده درباره AMR در میان دانشجویان دانشگاه بود. طراحی تک‌گروهی تفسیر علّی را محدود می‌کند، اما این مدل امکان دسترسی گسترده، بازخورد فوری و اصلاح سوءبرداشت‌ها را فراهم ساخت. مطالعات آینده باید شامل سنجش‌های معتبر پیش/پس، پیگیری با تأخیر، تحلیل زیرگروه‌ها و شاخص‌های رفتاری برای ارزیابی یادگیری، ماندگاری و تغییر رفتار باشد.

This study aims to analyze the effect of integrating traditional games adapted with regional folk songs on improving the social skills of elementary school students. It employed a quasi-experimental method with a nonequivalent control group design involving 56 sixth-grade students from SDN 01 Pandean, Madiun City, divided into an experimental group (n = 28) and a control group (n = 28). The intervention was carried out over six weeks in a total of 12 sessions, with two meetings per week, through the application of traditional games such as Cublak-Cublak Suweng and Jamuran combined with local folk songs. Data were collected using a Likert-scale social skills questionnaire and a structured observation sheet, with observation reliability tested through inter-rater reliability using Cohen's Kappa of 0.84. The equivalence of the groups' initial conditions was confirmed through pretest score comparisons and a baseline homogeneity test. Data analysis included the Kolmogorov-Smirnov normality test, Levene's homogeneity test, and the independent samples t-test. The results showed a significant difference between the two groups (p < 0.05), with the experimental group's gain score of 20.22 being higher than the control group's 8.43. These findings indicate that integrating traditional games based on regional folk songs is effective in improving the social skills of elementary school students, particularly in the aspects of communication, empathy, and collaboration

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر ادغام بازی‌های سنتی سازگار شده با ترانه‌های محلی منطقه‌ای بر بهبود مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دبستان است. این پژوهش با روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل نابرابر انجام شد و ۵۶ دانش‌آموز پایه ششم از دبستان SDN 01 Pandean شهر Madiun را دربر گرفت که به دو گروه آزمایش (n = ۲۸) و کنترل (n = ۲۸) تقسیم شدند. مداخله طی شش هفته در مجموع ۱۲ جلسه، با دو جلسه در هفته، از طریق اجرای بازی‌های سنتی مانند Cublak-Cublak Suweng و Jamuran همراه با ترانه‌های محلی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های اجتماعی مبتنی بر مقیاس لیکرت و برگه مشاهده ساختاریافته جمع‌آوری شد و پایایی مشاهده با روش پایایی بین ارزیابان و ضریب کاپای Cohen برابر با ۰.۸۴ ارزیابی گردید. همسانی شرایط اولیه گروه‌ها از طریق مقایسه نمرات پیش‌آزمون و آزمون همگنی خط پایه تأیید شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون نرمالیتی Kolmogorov-Smirnov، آزمون همگنی Levene و آزمون t مستقل بود. نتایج نشان داد که بین دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۵)، به‌طوری که نمره افزایش یافته گروه آزمایش ۲۰.۲۲ و گروه کنترل ۸.۴۳ بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام بازی‌های سنتی مبتنی بر ترانه‌های محلی منطقه‌ای در بهبود مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دبستان، به‌ویژه در ابعاد ارتباط، همدلی و همکاری مؤثر است.

The article examines the theoretical and practical aspects of applying ideas from Karakalpak folk pedagogy to the moral education of schoolchildren. The relevance of this study stems from the need for stable values to guide educational work in the context of the digital society. This need has become more important due to the loss of some traditional cultural reference points and the growing influence of intercultural factors. Karakalpak folk pedagogy constitutes an integrated system of moral education that has been shaped over the centuries. It encompasses oral tradition, proverbs and sayings, customs and rituals, traditional games, and heroic epics. The study aims to identify the educational potential of traditional Karakalpak practices and justify their systematic use in the moral education of secondary school students. The methodological framework is based on ethnopedagogical and cultural approaches, as well as historical and systematic perspectives. The study uses theoretical analysis of scholarly and folklore literature, a comparative-historical method, and an analysis of teachers’ educational experience in schools in the Republic of Karakalpakstan, Uzbekistan. The findings show that Karakalpak heroic epics, particularly Alpamysh, Qirq qiz, and the works of the poet and philosopher Berdakh, foster students’ understanding of courage, justice, honesty, and respect for elders. Folk proverbs and sayings serve as simple moral principles accessible to children of different ages. Traditional games promote socialization, diligence, teamwork, and mutual support. Karakalpak traditional rituals contribute to the transmission of intergenerational values and the development of respect for cultural memory. In practical terms, this study guides the integration of Karakalpak folk pedagogy into school lessons, after-school programs, and other educational activities. Teachers in the Republic of Karakalpakstan and other regions with rich traditional cultures can use the findings. В статье рассматриваются теоретические и практические аспекты использования идей народной педагогики каракалпакского народа в системе нравственного воспитания современных школьников. Актуальность исследования обусловлена необходимостью поиска устойчивых ценностных оснований воспитательной работы в условиях информационного общества, утраты части традиционных культурных ориентиров и усиления межкультурных влияний. Народная педагогика каракалпаков представляет собой целостную систему накопленного столетиями опыта нравственного формирования личности, включающую устное народное творчество (фольклор), пословицы и поговорки, обычаи и обряды, народные игры, героический эпос. Цель исследования – выявить педагогический потенциал традиционных воспитательных средств каракалпакского народа и обосновать возможности их системного применения в нравственном воспитании учащихся общеобразовательных школ. Методологическую основу исследования составляют этнопедагогический подход, культурологический подход, а также принципы историзма и системности. В ходе работы использовались методы теоретического анализа научной и фольклорной литературы, сравнительно-исторический метод, изучение и обобщение педагогического опыта учителей школ Республики Каракалпакстан (Республика Узбекистан). В результате исследования установлено, что каракалпакский героический эпос – прежде всего «Алпамыш», «Кырк кыз» и произведения поэтафилософа Бердаха – формирует у школьников представления о доблести, справедливости, честности и уважении к старшим. Народные пословицы и поговорки являются компактными нравственными формулами, доступными для понимания детей любого возраста. Народные игры выполняют функции социализации, воспитания трудолюбия, коллективизма и взаимопомощи. Традиционные обряды каракалпаков способствуют передаче межпоколенческих ценностей и формированию уважительного отношения к культурной памяти. Практическая значимость исследования состоит в разработке рекомендаций по интеграции элементов каракалпакской народной педагогики в содержание уроков, внеурочную деятельность и воспитательные мероприятия. Результаты исследования могут быть использованы учителями, классными руководителями и педагогами дополнительного образования в Республике Каракалпакстан и других регионах с богатой традиционной культурой.

این مقاله به بررسی جنبه‌های نظری و عملی به‌کارگیری ایده‌های تربیتی عامیانه قره‌قالپاق در تربیت اخلاقی دانش‌آموزان می‌پردازد. اهمیت این پژوهش ناشی از نیاز به یافتن ارزش‌های پایدار برای هدایت فعالیت‌های تربیتی در بستر جامعه دیجیتال است؛ نیازی که به دلیل از دست رفتن بخشی از شاخص‌های فرهنگی سنتی و افزایش تأثیر عوامل بین‌فرهنگی، اهمیت بیشتری یافته است. تربیت عامیانه قره‌قالپاق یک نظام یکپارچه تربیت اخلاقی است که طی قرون متمادی شکل گرفته است و شامل سنت شفاهی، ضرب‌المثل‌ها و گفته‌ها، آداب و رسوم، بازی‌های سنتی و حماسه‌های قهرمانی می‌شود. هدف پژوهش شناسایی ظرفیت تربیتی سنت‌های قره‌قالپاق و تبیین امکان به‌کارگیری نظام‌مند آن‌ها در تربیت اخلاقی دانش‌آموزان مدارس متوسطه است. چارچوب روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر رویکردهای مردم‌شناختی و فرهنگی، و همچنین اصول تاریخی و نظام‌مند است. این پژوهش از تحلیل نظری منابع علمی و ادبیات فولکلور، روش تطبیقی-تاریخی و تحلیل تجربه تربیتی معلمان مدارس جمهوری قره‌قالپاقستان (ازبکستان) بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که حماسه‌های قهرمانی قره‌قالپاق، به‌ویژه Alpamysh، Qirq qiz و آثار شاعر و فیلسوف Berdakh، موجب شکل‌گیری مفاهیمی چون شجاعت، عدالت، صداقت و احترام به بزرگ‌ترها در دانش‌آموزان می‌شود. ضرب‌المثل‌ها و گفته‌های عامیانه به‌عنوان اصول اخلاقی ساده و قابل فهم برای کودکان در سنین مختلف عمل می‌کنند. بازی‌های سنتی به اجتماعی شدن، پرورش سخت‌کوشی، کار گروهی و حمایت متقابل کمک می‌کنند. آیین‌های سنتی قره‌قالپاق به انتقال ارزش‌های میان‌نسلی و تقویت احترام به حافظه فرهنگی یاری می‌رسانند. از منظر عملی، این پژوهش راهنمایی برای ادغام تربیت عامیانه قره‌قالپاق در محتوای دروس، فعالیت‌های فوق‌برنامه و سایر برنامه‌های تربیتی ارائه می‌دهد. نتایج این پژوهش می‌تواند توسط معلمان جمهوری قره‌قالپاقستان و سایر مناطق دارای فرهنگ سنتی غنی مورد استفاده قرار گیرد.

Screen time guidelines for preschoolers have heavily relied on duration controls. Recently, guidelines have evolved to focus on the content and context of use; however, digital health impacts are still widely measured against guideline targets that apply a one-size-fits-all assumption. Despite these recommendations, a global meta-analysis shows that only 35.6% of children under age five adhere to these guidelines. This low compliance is driven by contemporary lifestyle demands, busy parental schedules, and constrained urban spaces. Compounded by socioeconomic disparities and a lack of practical ideas for alternative activities, screens have become a default domestic childcare arrangement, escalating passive, isolated consumption. This paper introduces a three-layered ecological framework that bridges the gap between the targets of institutional guidelines and the diverse ground realities of managing digital engagement across different socioeconomic statuses. It lays out a practical blueprint to operationalize these objectives through a protocol that integrates screen awareness, meaningful alternatives, active engagement, responsive caregiving, and traditional games. This framework provides actionable guidance to help families transition from digital silos to interactive, shared spaces, aiming to alleviate parental stress and support the parent–child relationship.

راهنمایی‌های مربوط به زمان استفاده از صفحه‌نمایش برای کودکان پیش‌دبستانی عمدتاً بر کنترل مدت زمان تمرکز داشته‌اند. اخیراً، این راهنمایی‌ها به سمت تمرکز بر محتوای مصرفی و زمینهٔ استفاده تحول یافته‌اند؛ با این حال، تأثیرات سلامت دیجیتال همچنان عمدتاً بر اساس اهداف راهنماهایی سنجیده می‌شود که فرض یکسان‌سازی را برای همه به کار می‌برند. با وجود این توصیه‌ها، یک فراتحلیل جهانی نشان می‌دهد که تنها ۳۵٫۶٪ از کودکان زیر پنج سال به این راهنماها پایبند هستند. این میزان پایین تبعیت، ناشی از الزامات سبک زندگی معاصر، برنامه‌های شلوغ والدین و محدودیت فضاهای شهری است. این وضعیت با نابرابری‌های اجتماعی‌اقتصادی و کمبود ایده‌های عملی برای فعالیت‌های جایگزین تشدید می‌شود و در نتیجه، صفحه‌نمایش‌ها به گزینهٔ پیش‌فرض مراقبت از کودک در خانه تبدیل شده‌اند و مصرف منفعل و منزوی را افزایش داده‌اند. این مقاله چارچوبی بوم‌شناختی سه‌لایه را معرفی می‌کند که شکاف میان اهداف راهنماهای نهادی و واقعیت‌های متنوع مدیریت تعامل دیجیتال در میان وضعیت‌های اجتماعی‌اقتصادی مختلف را پر می‌کند. این چارچوب، نقشهٔ عملیاتی برای تحقق این اهداف از طریق پروتکلی ارائه می‌دهد که آگاهی از صفحه‌نمایش، جایگزین‌های معنادار، مشارکت فعال، مراقبت پاسخگو و بازی‌های سنتی را ادغام می‌کند. این چارچوب، راهنمایی‌های عملی برای کمک به خانواده‌ها جهت گذار از انزوای دیجیتال به فضاهای مشترک و تعاملی فراهم می‌آورد و با هدف کاهش استرس والدین و حمایت از رابطهٔ والد–کودک ارائه شده است.