The article substantiates the feasibility of adaptive foreign language phonetics teaching, enhanced by artificial intelligence technologies, as an alternative to traditional standardized methods that fail to account for higher education students' individual articulatory features and lead to persistent phonetic errors. The study is interdisciplinary, combining the methodology of specialties A4 Secondary Education (A4.021 English Language and Literature), A5 Vocational Education (A5.39 Digital Technologies), and F7 Computer Engineering. The purpose of the study is to develop and justify a model of an adaptive learning platform for improving higher education students' phonetic skills through the integration of speech formant synthesis with machine learning algorithms. A formant synthesizer model based on parallel digital filters has been developed, generating reference vowel sounds by simulating the resonant frequencies of the vocal tract. An approach to personalizing learning is proposed based on a Long Short-Term Memory (LSTM) neural network, which analyzes a student's error history and dynamically adjusts formant parameters in real time. Technical validation of the model demonstrated high accuracy of formant frequency correction, with a root-mean-square error of 45 Hz for the first formant and 78 Hz for the second, enabling objective assessment of pronunciation quality and adaptation of exercise difficulty to the individual student's level. A pilot quasi-experimental verification of the platform involving experimental and control groups of higher education students confirmed its pedagogical potential for implementing differentiated learning principles based on objective acoustic data. The conclusions confirm the platform's prospects for modernizing linguistic education. Further research directions include expanding empirical validation on a larger sample and conducting perceptual evaluation of synthesized speech quality by native speakers to confirm its naturalness and suitability for learning purposes.
Digital technologies can expand opportunities for language practice, feedback, and access to learning materials, but their educational value depends on how they are integrated into instruction. This conceptual article draws on a selective narrative review to examine automatic speech recognition, conversational agents, machine translation, and virtual environments in language learning. It distinguishes the functions of these technologies from the learning outcomes that teachers must evaluate. The discussion identifies opportunities for pronunciation practice, sustained interaction, reflective revision, and contextualized communication, alongside problems involving unreliable feedback, cognitive demands, unequal access, and personal data. Alpha School is considered briefly as an institutional illustration of adaptive learning and human guidance, rather than as evidence of foreign-language learning effectiveness. Four proposed classroom applications show how teachers can connect digital activity to observable language performance. The article argues that responsible integration requires clear learning objectives, appropriate scaffolding, human review of feedback, and opportunities to demonstrate learning beyond the original tool. Its contribution is a practical framework for evaluating instructional use; the proposed applications require subsequent classroom investigation.
This action research study examined the relationship between social–emotional learning (SEL) and early mathematical achievement among transitional kindergarten and kindergarten students in a large urban Title I elementary school. National organizations emphasize that high-quality mathematics instruction for young children must consider cognitive, linguistic, physical, and social–emotional development. Guided by this framework, the study investigated whether systematic SEL instruction using the district adopted Second Step curriculum would increase students’ SEL competencies and support growth in foundational math skills measured by the Eureka Math Module 4 assessment. Using a pre- and post-test design, data were collected from eight students who received structured SEL and mathematics instruction over one semester. Results indicated consistent improvement in students’ SEL competencies, including executive functioning skills, alongside significant gains in mathematical performance. These findings align with prior research suggesting that SEL supports school readiness, adaptive learning behaviors, and academic achievement.
Achievement goal orientation theory has become popular, as it interprets students’ academic attitudes and behavior. The present research aims to investigate the variation in teachers’ perceived goals in relation to achievement goals in different grades, as well as the emergence of the multiple goal theory. Participants were junior high school students who responded to a self-report questionnaire. The instrument used was the Patterns of Adaptive Learning Scales (PALS). The results revealed that mastery and performance goals behave as a network of interacting variables that essentially represent their coexistence, as well as their individual variations and specificities in relation to other variables. However, a significant distinction between mastery goals and perceived mastery goals with performance goals and perceived performance goals became apparent for each individual grade. The present research contributes to the theoretical development of the field, while in practice it highlights the combination of goals in school reality.
نظریه جهتگیری هدف پیشرفت به دلیل تفسیر نگرشها و رفتارهای تحصیلی دانشآموزان، محبوبیت یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت اهداف ادراکشده معلمان در ارتباط با اهداف پیشرفت در پایههای مختلف تحصیلی و همچنین ظهور نظریه اهداف چندگانه انجام شده است. شرکتکنندگان، دانشآموزان دوره راهنمایی بودند که به یک پرسشنامه خودگزارشی پاسخ دادند. ابزار مورد استفاده، مقیاسهای الگوهای یادگیری سازگارانه (PALS) بود. نتایج نشان داد که اهداف تسلط و عملکرد بهعنوان شبکهای از متغیرهای متعامل عمل میکنند که اساساً همزیستی آنها و همچنین تفاوتها و ویژگیهای فردی آنها را در ارتباط با سایر متغیرها نمایان میسازد. با این حال، تمایز معناداری میان اهداف تسلط و اهداف تسلط ادراکشده با اهداف عملکرد و اهداف عملکرد ادراکشده برای هر پایه تحصیلی به طور مجزا آشکار شد. پژوهش حاضر به توسعه نظری این حوزه کمک میکند و در عمل، ترکیب اهداف در واقعیت مدرسه را برجسته میسازد.
Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.
تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگیهای اساسی دانشآموزان نیز تمرکز میکند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطافپذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم میکند تا فعالیتهای یادگیری را متناسب با نیازهای دانشآموزان و با بهرهگیری از پیشرفتهای فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوههای یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصتها، چالشها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانشآموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. دادهها از طریق بررسی کتابها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاستگذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شدهاند. دادهها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقهبندی، مقایسه و تلفیق یافتههای مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان میدهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی میتواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصیسازیشده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابیها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارتهای قرن بیستویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالشهایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگیهای دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی دادهها، احتمال وابستگی دانشآموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگیهای دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاستهای شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانشآموزان و بهکارگیری فناوری به گونهای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.
This study aims to analyze learning planning based on the Merdeka Curriculum in fostering early childhood independence at RA Nurul Azmi, Batu Bara Regency. The study employed a descriptive qualitative approach with a case study design. The research subjects consisted of the head of the RA, three Group B teachers, and 20 young children. Data were collected through participatory observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed using the Miles and Huberman interactive model, which includes data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that flexible, participatory, and contextual learning planning was implemented through fruit juice-making projects, role-playing activities, and daily routines. Observational results showed that 90% of the children were able to choose activities according to their interests, 85% were able to eat independently, and 75% demonstrated initiative in completing tasks. These findings indicate that learning activities that provide children with opportunities to choose, explore, and complete tasks according to their abilities are associated with observable independent behaviors. This study highlights the importance of adaptive learning planning and teacher guidance tailored to children's developmental needs. However, the findings do not establish a causal relationship between the implementation of the Merdeka Curriculum and improvements in children's independence.
هدف این پژوهش، تحلیل برنامهریزی یادگیری مبتنی بر برنامهدرسی Merdeka در پرورش استقلال کودکان پیشدبستانی در RA Nurul Azmi، شهرستان Batu Bara است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. شرکتکنندگان پژوهش شامل رئیس RA، سه معلم گروه B و ۲۰ کودک خردسال بودند. دادهها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه نیمهساختاریافته و اسناد جمعآوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که برنامهریزی یادگیری انعطافپذیر، مشارکتی و زمینهمحور از طریق پروژههای تهیه آبمیوه، فعالیتهای نقشآفرینی و روالهای روزانه اجرا شده است. نتایج مشاهدهای نشان داد که ۹۰٪ از کودکان قادر به انتخاب فعالیتها بر اساس علایق خود بودند، ۸۵٪ توانایی خوردن مستقل را داشتند و ۷۵٪ ابتکار عمل در انجام وظایف از خود نشان دادند. این یافتهها بیانگر آن است که فعالیتهای یادگیری که فرصت انتخاب، کاوش و انجام وظایف متناسب با تواناییها را برای کودکان فراهم میکند، با رفتارهای مستقل قابل مشاهده در ارتباط است. این مطالعه بر اهمیت برنامهریزی یادگیری سازگار و راهنمایی معلمان متناسب با نیازهای رشدی کودکان تأکید میکند. با این حال، یافتهها رابطه علّی میان اجرای برنامهدرسی Merdeka و بهبود استقلال کودکان را اثبات نمیکند.
Introduction Digital textbooks are becoming increasingly important in mathematics and geography lessons, as interactive and multimedia features that go beyond the capabilities of printed resources are believed to offer particular learning benefits. Despite this growing significance, there has so far been no systematic research review that examines digital textbooks as a subject in their own right in these disciplines. The issue of accessibility, in particular, has been largely overlooked in previous textbook research and has gained particular relevance due to current legislation. This scoping review therefore aims to map the existing literature and to answer three questions: what are the main research foci, which design features of digital textbooks are being investigated, and in what way and to what extent is accessibility addressed. Methods Based on a systematic search in Web of Science and Scopus following the PRISMA-ScR framework, 78 studies (73 in mathematics, five in geography) were included in the final analysis corpus and evaluated using a common coding guide. Results The results reveal a young, rapidly growing, yet unevenly distributed field of research. Studies in the field of mathematics substantially outnumber those in geography, and the research focus lies predominantly on the development, production and use of digital textbooks, whilst effectiveness and content analyses are comparatively rare. At the feature level, research concentrates primarily on immediately visible functions such as text or visualizations, whilst system-based and adaptive functions are scarcely investigated. Although accessibility is clearly present in the literature, it is conceptualized inconsistently. Discussion The review highlights key research gaps, in particular the disciplinary asymmetry between subjects and the need for an explicit examination of accessibility, thereby providing a basis for future research and the inclusive design of digital textbooks.
مقدمه: کتابهای درسی دیجیتال در درسهای ریاضی و جغرافیا اهمیت فزایندهای یافتهاند، زیرا ویژگیهای تعاملی و چندرسانهای آنها که فراتر از قابلیتهای منابع چاپی است، تصور میشود مزایای یادگیری ویژهای را فراهم میکند. با وجود این اهمیت رو به رشد، تاکنون هیچ مرور نظاممندی انجام نشده است که کتابهای درسی دیجیتال را به عنوان موضوعی مستقل در این رشتهها بررسی کند. مسئله دسترسیپذیری بهویژه در پژوهشهای پیشین درباره کتابهای درسی تا حد زیادی نادیده گرفته شده و به دلیل قوانین جاری اهمیت خاصی یافته است. بنابراین، این مرور دامنهای با هدف ترسیم ادبیات موجود و پاسخ به سه پرسش انجام شده است: کانونهای اصلی پژوهش چیست، کدام ویژگیهای طراحی کتابهای درسی دیجیتال مورد بررسی قرار گرفتهاند و دسترسیپذیری به چه صورت و تا چه اندازه مورد توجه قرار گرفته است. روشها: بر اساس جستجوی نظاممند در پایگاههای Web of Science و Scopus مطابق با چارچوب PRISMA-ScR، ۷۸ مطالعه (۷۳ مطالعه در ریاضی و پنج مطالعه در جغرافیا) در مجموعه نهایی تحلیل وارد و با استفاده از راهنمای کدگذاری مشترک ارزیابی شدند. یافتهها: نتایج نشاندهنده حوزه پژوهشی جوان، در حال رشد سریع و در عین حال نامتوازن است. مطالعات در حوزه ریاضی به طور قابل توجهی بیش از جغرافیا هستند و تمرکز پژوهش عمدتاً بر توسعه، تولید و استفاده از کتابهای درسی دیجیتال است، در حالی که پژوهشهای اثربخشی و تحلیل محتوا نسبتاً نادرند. در سطح ویژگیها، پژوهشها عمدتاً بر عملکردهای بلافاصله قابل مشاهده مانند متن یا تجسمها متمرکز است، در حالی که عملکردهای مبتنی بر سیستم و تطبیقی به ندرت بررسی شدهاند. اگرچه دسترسیپذیری به وضوح در ادبیات حضور دارد، اما به طور ناسازگار مفهومپردازی شده است. بحث: این مرور شکافهای کلیدی پژوهشی را برجسته میکند، به ویژه عدم تقارن رشتهای میان موضوعات و نیاز به بررسی صریح دسترسیپذیری، و بدین ترتیب مبنایی برای پژوهشهای آتی و طراحی فراگیر کتابهای درسی دیجیتال فراهم میکند.
This study aims to map the global development of Arabic language education research through a bibliometric analysis of publication trends, journal sources, contributing institutions, countries of corresponding authors, and the most-cited documents. It also analyses keyword co-occurrence to identify major research themes, emerging trends, and potential future directions. Data were collected from the Scopus database using a structured search query, resulting in 166 documents after a rigorous screening process. Prior to analysis, metadata were cleaned using OpenRefine to ensure consistency and accuracy by standardizing author names, institutional affiliations, and keyword variations. Bibliometric analysis was conducted using Biblioshiny (R) and VOSviewer. In the VOSviewer analysis, a thesaurus file was applied to standardize terminology and eliminate duplication, ensuring accurate thematic mapping. The findings indicate a significant increase in publications over the past decade, reflecting growing academic interest in Arabic language education. The results show a strong dominance of technology-oriented journals, particularly in artificial intelligence and natural language processing. Research productivity is concentrated in the Middle East, especially in Saudi Arabia and Egypt, although international collaboration is gradually increasing. Highly cited documents tend to focus on computational approaches and the development of linguistic resources, highlighting their central role in advancing the field. Thematic analysis reveals five major research clusters, including machine learning, pedagogy, computational linguistics, speech processing, and natural language processing. The evolution of research topics shows a shift from traditional teaching approaches to advanced technologies such as deep learning and large language models. These patterns indicate an increasing integration of pedagogical and technological perspectives in the field. Future research directions include the development of large-scale Arabic datasets, the integration of explainable artificial intelligence, adaptive learning systems, and ethical considerations in AI-based education. These findings provide empirical insights for researchers and policymakers to support evidence-based development in Arabic language education.
این مطالعه با هدف نقشهبرداری از روند جهانی توسعه پژوهشهای آموزش زبان عربی از طریق تحلیل کتابسنجی روندهای انتشار، منابع مجلات، نهادهای مشارکتکننده، کشورهای نویسندگان مسئول و اسناد پرارجاع انجام شده است. همچنین، همرخدادی واژگان کلیدی برای شناسایی محورهای اصلی پژوهش، روندهای نوظهور و جهتگیریهای آینده مورد تحلیل قرار گرفته است. دادهها با استفاده از یک پرسش ساختاریافته از پایگاه داده Scopus گردآوری شد که پس از فرایند غربالگری دقیق، ۱۶۶ سند به دست آمد. پیش از تحلیل، فرادادهها با استفاده از OpenRefine برای اطمینان از یکنواختی و دقت، از طریق استانداردسازی نام نویسندگان، وابستگیهای سازمانی و گونههای واژگان کلیدی پاکسازی شد. تحلیل کتابسنجی با استفاده از Biblioshiny (R) و VOSviewer انجام گرفت. در تحلیل VOSviewer، یک فایل اصطلاحنامه برای استانداردسازی واژگان و حذف تکرار به کار رفت تا نقشهبرداری موضوعی با دقت انجام شود. یافتهها نشاندهنده افزایش قابل توجه انتشارات در دهه گذشته و بازتابدهنده رشد علاقه علمی به آموزش زبان عربی است. نتایج حاکی از غلبه چشمگیر مجلات فناوریمحور، به ویژه در حوزه هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی است. تولید پژوهش عمدتاً در خاورمیانه، به ویژه عربستان سعودی و مصر متمرکز است، هرچند همکاریهای بینالمللی به تدریج در حال افزایش است. اسناد پرارجاع عمدتاً بر رویکردهای محاسباتی و توسعه منابع زبانی متمرکزند و نقش محوری آنها در پیشبرد این حوزه را برجسته میکنند. تحلیل موضوعی پنج خوشه اصلی پژوهشی شامل یادگیری ماشین، آموزش، زبانشناسی محاسباتی، پردازش گفتار و پردازش زبان طبیعی را نشان میدهد. تحول موضوعات پژوهشی، گذار از رویکردهای سنتی آموزش به فناوریهای پیشرفتهای چون یادگیری عمیق و مدلهای زبانی بزرگ را آشکار میسازد. این الگوها نشاندهنده ادغام فزاینده دیدگاههای آموزشی و فناورانه در این حوزه است. جهتگیریهای آینده پژوهش شامل توسعه دادهمجموعههای بزرگ زبان عربی، ادغام هوش مصنوعی قابل تبیین، سامانههای یادگیری تطبیقی و ملاحظات اخلاقی در آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی است. این یافتهها بینشهای تجربی برای پژوهشگران و سیاستگذاران به منظور حمایت از توسعه مبتنی بر شواهد در آموزش زبان عربی فراهم میکند.
Computer science students are required to master data structures and algorithms, yet learning these topics often presents significant cognitive challenges. This study investigates whether a bundled package of adaptive personalization is associated with learning outcomes, perceived workload, and usability, using an existing educational visualization tool called VZOU (Visualization Zone of Understanding). The enhanced adaptive version of VZOU incorporates personalized learning paths structured around a visible learning progression map, enabling learners to monitor their progress, identify gaps, and take ownership of their learning path. Basic gamification features, Bloom-aligned progressive sequencing, and topic-specific formative quizzes are designed to support self-regulated learning through immediate feedback and motivational reinforcement. In a between-subjects study (N = 55), we compared control, non-adaptive, and adaptive groups. The adaptive group scored significantly higher on the post-test than the non-adaptive and control groups (mean 89.3 vs. 73.3 and 71.0 out of 100, respectively), and showed numerically but not statistically higher usability scores (SUS). Perceived mental workload showed a mixed pattern: the overall six-subscale NASA-TLX composite did not differ significantly by condition, though Mental Demand specifically was significantly higher in the adaptive group than in the control group, and a workload composite excluding self-rated success also differed significantly across conditions. The bundled adaptive VZOU package, combining a diagnostic-driven graph, gated progression, formative quizzes, and gamification, was associated with higher post-test performance, while raising certain aspects of perceived workload. As these components were not manipulated independently, the estimate reflects the package as a whole, not any single element.
دانشجویان علوم کامپیوتر ملزم به تسلط بر ساختمان دادهها و الگوریتمها هستند، اما یادگیری این مباحث اغلب با چالشهای شناختی قابل توجهی همراه است. این پژوهش بررسی میکند که آیا یک بسته جامع شخصیسازی تطبیقی با پیامدهای یادگیری، بار ادراکشده و قابلیت استفاده ارتباط دارد یا خیر، و از یک ابزار تجسم آموزشی موجود به نام VZOU (منطقه تجسم فهم) استفاده میکند. نسخه تطبیقی پیشرفته VZOU مسیرهای یادگیری شخصیسازیشدهای را در قالب یک نقشه پیشرفت یادگیری قابل مشاهده ارائه میدهد که به یادگیرندگان امکان میدهد پیشرفت خود را پایش کنند، شکافها را شناسایی نمایند و مالکیت مسیر یادگیری خود را بر عهده گیرند. ویژگیهای ابتدایی بازیوارسازی، توالی تدریجی منطبق با بلوم و آزمونهای تکوینی موضوعمحور به منظور حمایت از یادگیری خودتنظیمی از طریق بازخورد فوری و تقویت انگیزشی طراحی شدهاند. در یک مطالعه بینگروهی (N = ۵۵)، گروه کنترل، غیرتطبیقی و تطبیقی با یکدیگر مقایسه شدند. گروه تطبیقی در آزمون پس از مداخله به طور معناداری نمره بالاتری نسبت به گروههای غیرتطبیقی و کنترل کسب کرد (میانگین ۸۹٫۳ در مقابل ۷۳٫۳ و ۷۱٫۰ از ۱۰۰، به ترتیب) و همچنین از نظر نمرات قابلیت استفاده (SUS) به صورت عددی اما نه معنادار آماری بالاتر بود. بار ذهنی ادراکشده الگوی ترکیبی نشان داد: ترکیب ششزیرمقیاس NASA-TLX به طور معناداری بر اساس شرایط تفاوت نداشت، اگرچه تقاضای ذهنی به طور خاص در گروه تطبیقی نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بالاتر بود و ترکیب بار کاری بدون موفقیت خودارزیابیشده نیز به طور معناداری بین شرایط تفاوت داشت. بسته تطبیقی VZOU که ترکیبی از نمودار مبتنی بر تشخیص، پیشرفت مرحلهای، آزمونهای تکوینی و بازیوارسازی است، با عملکرد بالاتر در آزمون پس از مداخله همراه بود، در حالی که برخی جنبههای بار ادراکشده را افزایش داد. از آنجا که این مؤلفهها به طور مستقل دستکاری نشدند، این برآورد منعکسکننده بسته به طور کلی است، نه هیچ عنصر منفردی.
Saudi Arabia’s Vision 2030 positions higher education as a strategic driver of sustainable development, yet the linkages between national policy instruments and institutional e-learning governance remain only partially explicit and have received limited integrated analysis. This study examines how selected national policy instruments collectively structure e-learning governance in relation to sustainable higher education. An integrated qualitative policy analysis was conducted on three publicly available Saudi national instruments, the Ministry of Education’s General Education Strategic Plan 2020–2030 , the National eLearning Center’s E-Learning Standards , and the Human Capability Development Program’s 2025 Annual Report . The analysis combined directed qualitative content analysis with cross-document thematic synthesis organised around six governance dimensions: strategic alignment, quality assurance, digital infrastructure, innovation and adaptive learning, human-capability development, and accountability and performance measurement. The findings identified substantial convergence in strategic direction and human-capability development, together with functional complementarity across the strategic, regulatory, and implementation-oriented roles represented by the three instruments. The analysis also revealed differentiated treatment of digital infrastructure, innovation, performance measurement, and accountability, particularly in the extent to which digital-learning performance mechanisms are explicitly connected to broader strategic, human-capability, and sustainability-oriented outcomes. The National Digital Learning Indicator (NDLI) and institutional e-learning KPIs provide an established digital-learning performance architecture, whilst explicit cross-framework linkages between these mechanisms and broader national outcome frameworks remain comparatively limited within the analysed corpus. Building on these findings, the study develops the Integrated E-Learning Sustainability Governance Framework (IELSGF) as an analytically derived and provisional conceptual framework that distinguishes empirically observed policy anchors from proposed integrative linkages. The IELSGF provides a structured basis for policy development, future empirical validation, refinement, and comparative application within Saudi Arabia and other multi-actor higher-education governance contexts.
چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی، آموزش عالی را به عنوان محرک راهبردی توسعه پایدار معرفی میکند، اما پیوندهای میان ابزارهای سیاستی ملی و حاکمیت آموزش الکترونیکی در سطح نهادی تنها تا حدی بهصورت صریح بیان شدهاند و تحلیل یکپارچه محدودی دریافت کردهاند. این پژوهش بررسی میکند که چگونه برخی ابزارهای سیاستی ملی بهصورت جمعی ساختار حاکمیت آموزش الکترونیکی را در ارتباط با آموزش عالی پایدار شکل میدهند. یک تحلیل سیاستی کیفی یکپارچه بر روی سه ابزار ملی عربستان سعودی که بهصورت عمومی در دسترس هستند انجام شد: برنامه راهبردی آموزش عمومی وزارت آموزش (۲۰۲۰–۲۰۳۰)، استانداردهای آموزش الکترونیکی مرکز ملی آموزش الکترونیکی، و گزارش سالانه ۲۰۲۵ برنامه توسعه قابلیتهای انسانی. تحلیل با ترکیب تحلیل محتوای کیفی هدایتشده و سنتز موضوعی میانسندی، حول شش بُعد حاکمیتی سازماندهی شد: همسویی راهبردی، تضمین کیفیت، زیرساخت دیجیتال، نوآوری و یادگیری تطبیقی، توسعه قابلیتهای انسانی، و پاسخگویی و سنجش عملکرد. یافتهها همگرایی قابل توجهی در جهتگیری راهبردی و توسعه قابلیتهای انسانی، همراه با مکملیت کارکردی در نقشهای راهبردی، مقرراتی و اجرایی نمایانشده توسط سه ابزار را شناسایی کردند. تحلیل همچنین به تفاوت در پرداختن به زیرساخت دیجیتال، نوآوری، سنجش عملکرد و پاسخگویی اشاره داشت، بهویژه در میزان اتصال صریح سازوکارهای عملکرد یادگیری دیجیتال به پیامدهای راهبردی، قابلیت انسانی و پایداری در سطح کلان. شاخص ملی یادگیری دیجیتال (NDLI) و شاخصهای کلیدی عملکرد آموزش الکترونیکی نهادی، معماری تثبیتشدهای برای عملکرد یادگیری دیجیتال فراهم میکنند، در حالی که پیوندهای صریح میانچارچوبی میان این سازوکارها و چارچوبهای پیامدی ملی گستردهتر، در مجموعه تحلیلشده نسبتاً محدود باقی ماندهاند. بر اساس این یافتهها، پژوهش چارچوب حاکمیت پایداری آموزش الکترونیکی یکپارچه (IELSGF) را به عنوان چارچوب مفهومی مشتقشده تحلیلی و موقت توسعه میدهد که لنگرهای سیاستی مشاهدهشده تجربی را از پیوندهای یکپارچه پیشنهادی متمایز میسازد. IELSGF مبنایی ساختاریافته برای توسعه سیاست، اعتبارسنجی تجربی آینده، اصلاح و کاربرد تطبیقی در عربستان سعودی و سایر زمینههای حاکمیت آموزش عالی چندبازیگری فراهم میکند.
Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.
زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانههای یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانههای مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزایندهای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی میشوند. این فناوریها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصیسازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روانشناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالشها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقرراتگذاری، سامانههای ناکافی حفاظت از دادهها، کمنمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید میشوند. سیاست و پیامدها: در این سیاستنامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روانشناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانشآموز، عاملیت یادگیرنده و تابآوری پرداخته میشود. پیشنهاد میشود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روانشناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاستهای ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامههای درسی، حفاظت از دادههای یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانههای هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانشآموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید میکند. سیاستها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانشآموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهشهای هدایتشده توسط آفریقا و همکاری بینبخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید میشود. توصیهها: این سیاستنامه استدلال میکند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روانشناختی، منتقد، تابآور و خودمختار سنجیده شود. نتیجهگیری: بنابراین رویکرد انسانمحور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاریرسان بنیانهای تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.
