simulation-based training

Digital technology can make mathematics more visual, interactive, and exploratory, yet it does not necessarily lead to richer mathematical activity. This study explores how Indonesian mathematics teachers experience digital technology and make sense of its potential for deeper mathematical learning. Guided by Moustakas’s transcendental phenomenology, the study included 67 mathematics teachers, with 24 purposively selected for in-depth interviews and analysis of digital learning artefacts. The study analyzed data phenomenologically and compared sources, using NVivo 12 Pro to organize the data. The findings show that teachers valued technology for explaining concepts, visualizing abstract ideas, and engaging students, while facing challenges related to digital skills, student readiness, and classroom conditions. Teachers made sense of technology through five overlapping purposes: presentation, explanation, visualization, interaction, and exploration. However, analysis of 67 artefacts showed that presentation-oriented uses were more common than simulation-based activities. This tension defines the Digital Paradox: the possibilities teachers recognize do not always match the mathematical learning opportunities represented in their instructional designs. The findings highlight the importance of understanding not only how teachers experience and interpret technology, but also how its possibilities are reflected in the learning activities they design.

Purpose This study examined the global landscape of mental health literacy (MHL) education for health professions students, focusing on publication trends, intervention designs, pedagogical approaches, MHL domains addressed, evaluation methods, and contextual influences. Methods Following PRISMA-ScR guidelines, an Evidence and Gap Mapping (EGM) scoping review was conducted to identify and visually synthesize MHL education interventions. Searches were conducted in PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, EBSCOhost (including CINAHL, PsycINFO, and ERIC), and APA PsycArticles (February 1997-May 2025). The included studies involved pre-licensure health professions students and implemented structured educational interventions explicitly targeting MHL domains. The data were extracted using a standardized framework and analyzed through descriptive synthesis and visual mapping to identify research clusters and gaps. PROSPERO registration: CRD420251050891. Results Fifty-five studies met the inclusion criteria for this review. Notably, the number of publications increased significantly after 2016, with most of the evidence coming from Europe, the Western Pacific, and the Americas, while representation from the African and Eastern Mediterranean regions was limited. Quasi-experimental designs were the most common, characterized by short-term, classroom-based interventions primarily targeting specific professions, particularly nursing and medicine. Although traditional didactic teaching methods remained prevalent, experiential strategies such as simulation, role-play, and reflective practices were increasingly adopted. Within the existing body of evidence, interventions predominantly emphasized knowledge, attitudes, and confidence, whereas skills development, behavioral change, self-awareness, and help-seeking were less consistently addressed. Furthermore, evaluations mostly relied on short-term, self-reported outcomes, with few studies examining behavioral change or long-term impacts. Conclusions MHL education for future health professionals is expanding but remains unevenly distributed, pedagogically conservative, and methodologically limited. Advancing the field will require longitudinal, theory-informed, and experiential approaches, stronger evaluation designs, integration of lived-experience perspectives, and targeted capacity-building in low- and middle-income settings.

This study explores the impact of On-the-Job Training (OJT) on the readiness of Aircraft Maintenance Technology students at Indiana Aerospace University for actual line maintenance operations. Serving as a bridge between classroom learning and real-world application, OJT allows students to develop technical skills, professional discipline, and familiarity with industry standards. Using a mixed-methods approach, the study gathered data from 100 randomly selected BSAMT students through five-point Likert scale surveys and structured interviews. Quantitative data were analyzed using weighted mean, percentage, and rank, while qualitative responses were thematically coded. Results show that students generally strongly disagreed with negative statements about their OJT experience, indicating that the training effectively enhanced their technical, practical, and professional competencies. However, challenges such as teamwork issues, adapting to workplace culture, and managing work pressures were commonly reported. The study concludes that OJT significantly contributes to students’ preparedness for line maintenance work and recommends improved teamwork exercises, workplace orientation, and simulation-based learning to strengthen both technical and soft skills.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش حین کار (OJT) بر آمادگی دانشجویان رشته فناوری نگهداری هواپیما در دانشگاه هوافضای ایندیانا برای عملیات واقعی نگهداری خط می‌پردازد. آموزش حین کار به عنوان پلی میان یادگیری کلاسی و کاربرد عملی در دنیای واقعی، به دانشجویان امکان می‌دهد تا مهارت‌های فنی، انضباط حرفه‌ای و آشنایی با استانداردهای صنعت را توسعه دهند. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی BSAMT که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه‌های لیکرت پنج‌درجه‌ای و مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از میانگین وزنی، درصد و رتبه تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی کدگذاری گردید. نتایج نشان داد که دانشجویان عموماً با گزاره‌های منفی درباره تجربه OJT خود به شدت مخالفت کردند که این امر نشان‌دهنده اثربخشی این آموزش در ارتقای شایستگی‌های فنی، عملی و حرفه‌ای آنان است. با این حال، چالش‌هایی مانند مشکلات کار گروهی، سازگاری با فرهنگ محیط کار و مدیریت فشارهای شغلی به طور رایج گزارش شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که OJT به طور معناداری در آمادگی دانشجویان برای کار نگهداری خط مؤثر است و پیشنهاد می‌کند تمرینات کار گروهی، آشنایی با محیط کار و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای تقویت مهارت‌های فنی و نرم بهبود یابد.

This study investigates the effects of interface modality (PC vs. VR) and gamification on learning and performance in a simulation-based training environment. A 2 × 2 factorial experiment (N = 120) was conducted to examine their effects on knowledge, engagement, presence, and procedural task performance. Changes in knowledge scores were analyzed using a linear mixed-effects model, while post-intervention outcomes were examined using two-way ANOVA. Descriptive results showed higher post-test knowledge scores than pre-test scores across all conditions, but the magnitude of improvement did not significantly differ by interface modality, gamification, or their interaction. In contrast, VR significantly increased engagement, presence, completion scores, and reduced errors, whereas the specific gamification configuration used in this study enhanced engagement only. These findings suggest that immersive design may have stronger effects on experiential and behavioral outcomes than on short-term declarative knowledge acquisition. The study demonstrates the potential of VR-based simulation for procedural and performance-oriented training while suggesting that conceptual learning may require additional instructional support beyond immersion and gamification.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه رابط کاربری (رایانه شخصی در مقابل واقعیت مجازی) و بازی‌وارسازی بر یادگیری و عملکرد در محیط آموزش مبتنی بر شبیه‌سازی می‌پردازد. یک آزمایش فاکتوریال ۲ × ۲ (N = ۱۲۰) به منظور بررسی تأثیرات آن‌ها بر دانش، درگیری، حضور و عملکرد وظایف رویه‌ای انجام شد. تغییرات نمرات دانش با استفاده از مدل اثرات مختلط خطی تحلیل شد و پیامدهای پس از مداخله با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه بررسی گردید. نتایج توصیفی نشان داد که نمرات دانش پس‌آزمون در تمامی شرایط بالاتر از پیش‌آزمون بود، اما میزان بهبود به طور معناداری بر اساس شیوه رابط کاربری، بازی‌وارسازی یا تعامل آن‌ها تفاوتی نداشت. در مقابل، واقعیت مجازی به طور معناداری موجب افزایش درگیری، حضور، نمرات تکمیل و کاهش خطاها شد، در حالی که پیکربندی خاص بازی‌وارسازی مورد استفاده در این مطالعه تنها درگیری را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که طراحی فراگیر ممکن است تأثیر قوی‌تری بر پیامدهای تجربی و رفتاری نسبت به کسب دانش اظهاری کوتاه‌مدت داشته باشد. این مطالعه پتانسیل شبیه‌سازی مبتنی بر واقعیت مجازی را برای آموزش رویه‌ای و مبتنی بر عملکرد نشان می‌دهد و در عین حال بیان می‌کند که یادگیری مفهومی ممکن است به حمایت آموزشی بیشتری فراتر از غوطه‌وری و بازی‌وارسازی نیاز داشته باشد.

Rapid technological improvements present both opportunities and difficulties for teaching and learning, elevating digital media to the forefront of vocational education discussions. This study investigates the evolution of digital media research in vocational education to determine its impact on current and future educational practices. The Scopus database was used to conduct a bibliometric analysis of 28 publications published between 2005 and 2024. Despite rare oscillations, the main research trend is steadily increasing, particularly after 2020. The analysis identified four key research areas: (1) innovative digital learning via virtual reality, simulation, and e-learning platforms; (2) technological adaptation and teacher preparedness; (3) industry relevance and employability enhancement; and (4) inclusive and ethical digital transformation. Co-authorship and keyword network studies show that developing nations have contributed very little to this field's research, which is still largely regional in scope. The focus of recent research has switched to data analytics, immersive learning, and artificial intelligence (AI)-driven personalization, which reflects the intersection of emerging technologies and digital pedagogy. This paper proposes the Digital Media Integration Framework for Vocational Education Transformation, which links digital media platforms, AI integration, pedagogical innovation, and institutional preparation, based on the findings presented. The findings highlight the need for inclusive, interdisciplinary, and policy-supported strategies to assist the digital transformation of vocational learning and provide valuable insights about how digital media is changing in Technical and Vocational Education and Training (TVET).

پیشرفت‌های سریع فناوری فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و یادگیری ایجاد کرده و رسانه‌های دیجیتال را به محور بحث‌های آموزش فنی و حرفه‌ای تبدیل کرده است. این مطالعه به بررسی تحول پژوهش‌های رسانه‌های دیجیتال در آموزش فنی و حرفه‌ای می‌پردازد تا تأثیر آن را بر رویه‌های آموزشی کنونی و آینده مشخص کند. برای انجام تحلیل کتاب‌سنجی، از پایگاه داده Scopus استفاده شد و ۲۸ مقاله منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفت. با وجود نوسانات اندک، روند اصلی پژوهش‌ها به طور پیوسته رو به افزایش است، به ویژه پس از سال ۲۰۲۰. این تحلیل چهار حوزه کلیدی پژوهشی را شناسایی کرد: (۱) یادگیری دیجیتال نوآورانه از طریق واقعیت مجازی، شبیه‌سازی و بسترهای آموزش الکترونیکی؛ (۲) سازگاری فناورانه و آمادگی معلمان؛ (۳) ارتباط با صنعت و ارتقای قابلیت اشتغال؛ و (۴) تحول دیجیتال فراگیر و اخلاق‌مدار. مطالعات هم‌نویسندگی و شبکه کلیدواژه‌ها نشان می‌دهد که کشورهای در حال توسعه سهم بسیار اندکی در این حوزه پژوهشی داشته‌اند و این حوزه همچنان عمدتاً منطقه‌ای باقی مانده است. تمرکز پژوهش‌های اخیر به تحلیل داده‌ها، یادگیری فراگیر و شخصی‌سازی مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) تغییر یافته است که بازتابی از تلاقی فناوری‌های نوظهور و آموزش دیجیتال است. این مقاله چارچوب «ادغام رسانه‌های دیجیتال برای تحول آموزش فنی و حرفه‌ای» را بر اساس یافته‌های ارائه‌شده پیشنهاد می‌کند که پیوند میان بسترهای رسانه دیجیتال، ادغام هوش مصنوعی، نوآوری آموزشی و آمادگی نهادی را برقرار می‌سازد. یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای فراگیر، میان‌رشته‌ای و مبتنی بر سیاست برای حمایت از تحول دیجیتال یادگیری فنی و حرفه‌ای تأکید می‌کند و بینش‌های ارزشمندی درباره چگونگی تغییر رسانه‌های دیجیتال در آموزش و تربیت فنی و حرفه‌ای (TVET) ارائه می‌دهد.

This scoping review mapped the current landscape of digital twin applications in health professions education and identified gaps in the evidence. The review followed Joanna Briggs Institute methodology and PRISMA-ScR reporting guidelines. Six bibliographic databases (MEDLINE via PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, CINAHL, and IEEE Xplore) were searched from inception to March 10, 2026, supplemented by a register search (ClinicalTrials.gov) and a search of Google Scholar as an additional source. Studies describing the development, implementation, or evaluation of digital twins in health professions education were included. Data were extracted using a standardized charting form, and methodological quality was assessed with appropriate JBI critical appraisal tools. Findings were subsequently reviewed in a one-round modified Delphi consultation with stakeholders. Seventeen studies published between 2022 and 2025 met the inclusion criteria. Because three publications report the same critical care platform, these 17 reports describe 15 distinct systems. Digital twins were applied at patient-, organ-, device-, and environment- or institutional-levels across surgery, critical care, anatomy, radiology, and dentistry. Each included system was verified against three defining characteristics of digital twins: personalization, a counterpart-derived data pathway, and generative or predictive capability. Four studies satisfied all three, eight satisfied two, four satisfied one, and one proposed all three without implementing any; only a single study reported continuous closed-loop bidirectional synchronization between a physical and a virtual counterpart. Most studies were technical reports or proof-of-concept demonstrations, and no controlled educational trials were identified. Evaluations focused primarily on learner perceptions and satisfaction, whereas only one study reported quantitative learning outcomes. No study assessed behavioral transfer to clinical practice or patient-level outcomes. Digital twin technology in health professions education is, therefore, best characterized as an active area of technical development that remains educationally unvalidated. The principal contribution of this review is a structured map of what has been built, how it has been verified against the digital twin construct, and precisely where educational evidence is absent. Future research should emphasize theory-informed development, rigorous experimental designs, and validated educational outcomes to determine the educational value of these approaches.

این مرور دامنه‌ای، چشم‌انداز فعلی کاربردهای دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را ترسیم کرده و شکاف‌های موجود در شواهد را شناسایی می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و دستورالعمل‌های گزارش‌دهی PRISMA-ScR انجام شده است. شش پایگاه داده کتابشناختی (MEDLINE از طریق PubMed، Embase، Scopus، Web of Science، CINAHL و IEEE Xplore) از ابتدا تا ۱۰ مارس ۲۰۲۶ جستجو شدند و این جستجو با بررسی یک رجیستر (ClinicalTrials.gov) و جستجوی Google Scholar به عنوان منبع تکمیلی همراه بود. مطالعاتی که به توصیف توسعه، اجرا یا ارزیابی دوقلوهای دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت پرداخته بودند، وارد مرور شدند. داده‌ها با استفاده از یک فرم استاندارد استخراج داده گردآوری شد و کیفیت روش‌شناختی با ابزارهای ارزیابی انتقادی JBI مناسب ارزیابی گردید. یافته‌ها سپس در یک مشاوره دلفی اصلاح‌شده تک‌مرحله‌ای با ذینفعان مرور شدند. هفده مطالعه منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ معیارهای ورود را داشتند. از آنجا که سه مقاله یک پلتفرم مراقبت ویژه مشابه را گزارش می‌کنند، این ۱۷ گزارش در مجموع ۱۵ سامانه متمایز را توصیف می‌کنند. دوقلوهای دیجیتال در سطوح بیمار، اندام، دستگاه و محیط یا نهاد در حوزه‌های جراحی، مراقبت ویژه، آناتومی، رادیولوژی و دندان‌پزشکی به کار رفته‌اند. هر سامانه واردشده بر اساس سه ویژگی تعریف‌کننده دوقلوی دیجیتال (شخصی‌سازی، مسیر داده مبتنی بر همتای فیزیکی، و قابلیت مولد یا پیش‌بینی‌کننده) مورد راستی‌آزمایی قرار گرفت. چهار مطالعه هر سه ویژگی را داشتند، هشت مطالعه دو ویژگی، چهار مطالعه یک ویژگی و یک مطالعه هر سه ویژگی را پیشنهاد داده اما هیچ‌یک را اجرا نکرده بود؛ تنها یک مطالعه همگام‌سازی بسته و دوطرفه پیوسته بین همتای فیزیکی و مجازی را گزارش کرده است. بیشتر مطالعات گزارش‌های فنی یا نمایش‌های اثبات مفهوم بودند و هیچ کارآزمایی آموزشی کنترل‌شده‌ای شناسایی نشد. ارزیابی‌ها عمدتاً بر ادراک و رضایت یادگیرندگان متمرکز بود و تنها یک مطالعه پیامدهای کمی یادگیری را گزارش کرد. هیچ مطالعه‌ای انتقال رفتاری به عمل بالینی یا پیامدهای سطح بیمار را ارزیابی نکرده است. بنابراین، فناوری دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را می‌توان عمدتاً به عنوان حوزه‌ای فعال در توسعه فنی که هنوز از نظر آموزشی اعتبارسنجی نشده است، توصیف کرد. مهم‌ترین دستاورد این مرور، ارائه نقشه‌ای ساختاریافته از آنچه ساخته شده، نحوه راستی‌آزمایی آن بر اساس ساختار دوقلوی دیجیتال و دقیقاً محل فقدان شواهد آموزشی است. پژوهش‌های آینده باید بر توسعه مبتنی بر نظریه، طرح‌های آزمایشی دقیق و پیامدهای آموزشی اعتبارسنجی‌شده برای تعیین ارزش آموزشی این رویکردها تأکید کنند.