cognitive emotion regulation

Background: Adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to various physical and psychological problems in adulthood, with their effects even carrying over into the next generation through disrupted parenting. To better address the impact of ACEs, identifying the key mediating and moderating factors that influence parenting outcomes is crucial.Objective: This study examined the relationships among ACEs, adaptive and maladaptive cognitive emotional regulation (CER), social support and sense of parenting competence within a sample of Korean mothers of infants.Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 290 women raising young children completed an online survey using structured questionnaires. Descriptive statistics, univariate analyses, and moderated mediation analyses were conducted using SPSS and PROCESS Macro.Results: The final sample consisted of 290 first-time mothers (M = 33.02 years, SD = 3.08). Moderated mediation analysis showed that adaptive CER mediated the relationship between ACEs and sense of parenting competence, with this indirect effect being significantly moderated by social support (index of moderated mediation: B = 0.01, p < .01). It was found that mothers with higher levels of social support had stronger positive associations between adaptive CER and sense of parenting competence.Conclusions: These findings suggest that strengthening adaptive CER may be particularly effective for mothers with higher levels of social support. For those with lower levels of social support, the first priority should be enhancing social support to lay the groundwork for emotional regulation interventions.

زمینه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با مشکلات مختلف جسمی و روان‌شناختی در بزرگسالی مرتبط بوده‌اند و آثار آن‌ها حتی از طریق اختلال در والدگری به نسل بعدی منتقل می‌شود. برای مقابله بهتر با پیامدهای ACEs، شناسایی عوامل کلیدی میانجی‌گری و تعدیل‌کننده که بر پیامدهای والدگری تأثیر می‌گذارند، ضروری است. هدف: این مطالعه روابط میان ACEs، تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار، حمایت اجتماعی و احساس شایستگی والدگری را در نمونه‌ای از مادران کره‌ای دارای نوزاد بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، ۲۹۰ زن دارای فرزند خردسال با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته به صورت آنلاین شرکت کردند. آمار توصیفی، تحلیل‌های یک‌متغیره و تحلیل‌های میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS انجام شد. یافته‌ها: نمونه نهایی شامل ۲۹۰ مادر نخست‌زا (میانگین سنی = ۳۳/۰۲ سال، انحراف معیار = ۳/۰۸) بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که تنظیم شناختی هیجان سازگار رابطه بین ACEs و احساس شایستگی والدگری را میانجی‌گری می‌کند و این اثر غیرمستقیم به طور معناداری توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود (شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده: B = ۰/۰۱، p < ۰/۰۱). مشخص شد مادرانی که سطح بالاتری از حمایت اجتماعی دارند، ارتباط مثبت قوی‌تری میان تنظیم شناختی هیجان سازگار و احساس شایستگی والدگری نشان می‌دهند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت تنظیم شناختی هیجان سازگار ممکن است به ویژه برای مادرانی با سطح بالاتر حمایت اجتماعی مؤثر باشد. برای افرادی با حمایت اجتماعی پایین‌تر، اولویت نخست باید ارتقای حمایت اجتماعی به منظور فراهم‌سازی زمینه برای مداخلات تنظیم هیجان باشد.

BACKGROUND: Cognitive emotion regulation may play an important role in psychological resilience; however, its association with resilience may be influenced by various factors, including cognitive ability and psychiatric symptoms. We examined whether specific cognitive emotion-regulation strategies remained associated with resilience after accounting for these factors. METHODS: We analyzed the data of 149 healthy young adults. Psychological resilience and cognitive emotion-regulation strategies were assessed using the Connor-Davidson Resilience Scale and Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ). Partial correlation analyses were performed after adjusting for demographic characteristics; full-scale intelligence quotient; and symptoms of depression, anxiety, and attention-deficit/hyperactivity disorder. In the multiple regression model, all nine CERQ subscales were entered simultaneously with these covariates, and a stepwise model was used for the exploratory analysis. RESULTS: After full adjustment, the five adaptive strategies and rumination were positively associated with resilience and remained significant after Holm correction, whereas self-blame showed only a nominal association that did not survive the correction. Positive reappraisal (r=0.691) and refocus on planning (r=0.655) showed the strongest associations. In the regression model, only positive reappraisal (β=0.348, p<0.001) and refocus on planning (β=0.289, p<0.001) were independently associated with higher resilience (adjusted R²=0.627), and the exploratory stepwise model retained both strategies. CONCLUSION: Positive reappraisal and refocus on planning showed robust associations with psychological resilience after adjusting for demographic, cognitive, and psychological factors. Adaptive reinterpretation of stressful experiences and goal-directed planning may represent particularly relevant cognitive emotion-regulation correlates of psychological resilience.

زمینه: تنظیم هیجان شناختی ممکن است نقش مهمی در تاب‌آوری روان‌شناختی ایفا کند؛ با این حال، ارتباط آن با تاب‌آوری ممکن است تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله توانایی شناختی و علائم روان‌پزشکی قرار گیرد. ما بررسی کردیم که آیا راهبردهای خاص تنظیم هیجان شناختی پس از کنترل این عوامل همچنان با تاب‌آوری مرتبط باقی می‌مانند یا خیر. روش‌ها: داده‌های ۱۴۹ بزرگسال جوان سالم مورد تحلیل قرار گرفت. تاب‌آوری روان‌شناختی و راهبردهای تنظیم هیجان شناختی با استفاده از مقیاس تاب‌آوری Connor-Davidson و پرسشنامه تنظیم هیجان شناختی (CERQ) ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی جزئی پس از تعدیل برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی؛ بهره هوشی مقیاس کامل؛ و علائم افسردگی، اضطراب و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی انجام شد. در مدل رگرسیون چندگانه، هر ۹ زیرمقیاس CERQ به طور همزمان همراه با این متغیرهای کمکی وارد شدند و برای تحلیل اکتشافی از مدل گام‌به‌گام استفاده شد. یافته‌ها: پس از تعدیل کامل، پنج راهبرد سازگارانه و نشخوار فکری با تاب‌آوری ارتباط مثبت داشتند و پس از اصلاح هولم همچنان معنادار باقی ماندند، در حالی که سرزنش خود تنها ارتباط اسمی نشان داد که پس از اصلاح معنادار نبود. بازنگری مثبت (r=0.691) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (r=0.655) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. در مدل رگرسیون، تنها بازنگری مثبت (β=0.348, p<0.001) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (β=0.289, p<0.001) به طور مستقل با تاب‌آوری بالاتر مرتبط بودند (R² تعدیل‌شده=0.627) و مدل اکتشافی گام‌به‌گام هر دو راهبرد را حفظ کرد. نتیجه‌گیری: بازنگری مثبت و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی پس از تعدیل برای عوامل جمعیت‌شناختی، شناختی و روان‌شناختی ارتباط قوی با تاب‌آوری روان‌شناختی نشان دادند. تفسیر سازگارانه تجارب استرس‌زا و برنامه‌ریزی هدف‌محور ممکن است به‌عنوان همبسته‌های شناختی تنظیم هیجان به‌ویژه مرتبط با تاب‌آوری روان‌شناختی مطرح باشند.

This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.