hospitalized patients

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.

هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روان‌گردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همه‌گیری COVID-19. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از داده‌های بالینی جمع‌آوری‌شده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روان‌پزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخ‌های تجویز داروهای روان‌گردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روان‌گردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روان‌پزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروه‌ها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروان‌پریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیت‌کننده‌های خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیین‌شده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همه‌گیری) بر اساس روندهای مرگ‌ومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون قطعه‌ای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روان‌گردان در دوره پس از همه‌گیری نسبت به دوره همه‌گیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیل‌های ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روان‌گردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = ‎−۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ‎−۴۳٫۸۲ تا ‎−۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همه‌گیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروان‌پریشی و تثبیت‌کننده‌های خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجه‌گیری: تجویز کلی داروهای روان‌گردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دوره‌های همه‌گیری و پس از همه‌گیری مشاهده گردید. این یافته‌ها شواهد دنیای واقعی ارائه می‌دهد و بر ضرورت پایش تجویز روان‌پزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیط‌های با درآمد متوسط تأکید می‌کند.

IntroductionThe therapeutic effects of classical music in reducing stress have been well documented, particularly in healthcare settings.However, classical music has also been used to discourage unhoused individuals from remaining in public spaces.For example, loud classical music is sometimes played at gas stations and train stations to deter unhoused individuals from lingering in these areas.Our study sought to answer the question of whether exposure to live classical music in an unhoused or homeless population would lead to a similar reduction in anxiety levels compared with staff, patients, and patients' families in a hospital setting. MethodsBrief anonymous surveys were based on the State-Trait Anxiety Inventory (STAI), a validated anxiety questionnaire.A shortened five-item survey was administered to participants seated in the cafeteria of the hospital and also in dining areas of facilities serving the unhoused.A single musician played the violin/viola for 60 minutes, while audience members were asked to rate themselves on a scale of 1 to 4 in categories including content, worried, tense, calm, and upset before and after listening to at least 15 minutes of classical music. ResultsTwo groups were surveyed, including the Hospital Group (N = 47) as the comparison group and the Unhoused Group (N = 66).A Student's t-test was used for analysis.Classical music was associated with improved feelings in both groups.When comparing change scores between groups, improvements were similar for "calm" (p = 0.092), "tense" (p = 0.678), "upset" (p = 0.183), and "content" (p = 0.123)."Worried" feelings decreased significantly more in the Unhoused Group than in the Hospital Group (p = 0.037).When stratified by gender or duration of housing insecurity, there was no difference in the improvement scores. ConclusionsThis observational study suggests that exposure to live classical music is associated with a self-reported short-term improvement in anxiety levels in the unhoused population.

مقدمه: آثار درمانی موسیقی کلاسیک در کاهش استرس به‌ویژه در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی به‌خوبی مستند شده است. با این حال، موسیقی کلاسیک همچنین برای جلوگیری از ماندن افراد بی‌خانمان در فضاهای عمومی مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان مثال، گاهی موسیقی کلاسیک با صدای بلند در پمپ بنزین‌ها و ایستگاه‌های قطار پخش می‌شود تا افراد بی‌خانمان را از توقف در این مناطق باز دارد. مطالعه حاضر به دنبال پاسخ به این پرسش بود که آیا قرار گرفتن در معرض موسیقی کلاسیک زنده در جمعیت بی‌خانمان منجر به کاهش مشابهی در سطوح اضطراب نسبت به کارکنان، بیماران و خانواده بیماران در محیط بیمارستان می‌شود یا خیر. روش‌ها: پرسشنامه‌های کوتاه و ناشناس بر اساس State-Trait Anxiety Inventory (STAI)، یک پرسشنامه معتبر اضطراب، طراحی شد. یک پرسشنامه پنج‌سؤالی کوتاه به شرکت‌کنندگان نشسته در سلف بیمارستان و همچنین در سالن‌های غذاخوری مراکز خدمات‌دهی به بی‌خانمان‌ها ارائه شد. یک نوازنده به مدت ۶۰ دقیقه ویولن/ویولا نواخت و از اعضای حاضر خواسته شد تا خود را در مقیاس ۱ تا ۴ در دسته‌هایی شامل رضایت، نگرانی، تنش، آرامش و ناراحتی، قبل و بعد از گوش دادن به حداقل ۱۵ دقیقه موسیقی کلاسیک ارزیابی کنند. نتایج: دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند که شامل گروه بیمارستان (N = 47) به عنوان گروه مقایسه و گروه بی‌خانمان (N = 66) بودند. برای تحلیل داده‌ها از آزمون t استیودنت استفاده شد. موسیقی کلاسیک با بهبود احساسات در هر دو گروه همراه بود. هنگام مقایسه امتیازات تغییر بین گروه‌ها، بهبودها برای «آرامش» (p = 0.092)، «تنش» (p = 0.678)، «ناراحتی» (p = 0.183) و «رضایت» (p = 0.123) مشابه بود. احساس «نگرانی» در گروه بی‌خانمان به طور معناداری بیشتر از گروه بیمارستان کاهش یافت (p = 0.037). هنگام تفکیک بر اساس جنسیت یا مدت زمان بی‌خانمانی، تفاوتی در امتیازات بهبود مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مشاهده‌ای نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض موسیقی کلاسیک زنده با بهبود کوتاه‌مدت خودگزارش‌شده در سطوح اضطراب در جمعیت بی‌خانمان همراه است.