severe mental illness

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Abstract Court-Ordered Treatment (COT) is used to address treatment non-adherence and psychiatric readmission in individuals with serious mental illness (SMI), who are at risk for treatment non-adherence and recurrent psychiatric hospitalization. Evidence regarding clinical outcomes associated with COT remains mixed, partly due to differences in legal frameworks and program implementation. To compare psychiatric readmission, outpatient appointment attendance, and long-acting injectable (LAI) medication adherence during COT and during the year following COT expiration in Arizona’s public behavioral health system. This exploratory, retrospective chart review identified 94 patients placed on COT between 2020 and 2021. Paired within-subject analyses included 29 patients whose COT expired and who completed a full one-year follow-up after COT expiration. Outcomes during COT were compared with outcomes during the year after COT expiration. Among the 29 patients analyzed, psychiatric hospital admission rates rose significantly from 10.3% (3/29) during COT to 34.5% (10/29) post COT expiration ( p = .039). Missed psychiatric appointments increased from 24.1% (7/29) during COT to 37.9% (11/29) after COT expiration, but this change was not statistically significant (p =.219). Among 19 patients with complete LAI follow-up data, 1 missed at least one scheduled LAI dose during COT compared with 4 after COT expiration ( p =.250). In this exploratory cohort, psychiatric readmissions were less frequent during COT than during the year following COT expiration. Both missed outpatient appointments and LAI doses were also more frequent after COT expiration, although these differences were not statistically significant, and the small sample limited the ability to detect meaningful differences. These findings should be interpreted cautiously given the small, selected cohort and retrospective observational design. Larger prospective studies are needed to further evaluate outcomes following COT expiration.

Severe mental illness (SMI) often limits participation in traditional therapy due to motivational and cognitive deficits. We examined short-term clinical changes during use of a personalized video-based mobile app ( MARO )—providing psychoeducation, emotion regulation, cognitive restructuring, and behavioral activation—in community-dwelling individuals with SMI and explored whether the timing of minimal human coaching was associated with these outcomes. This 8-week exploratory randomized crossover trial compared an Immediate-Coaching group (app + coaching → app only) and a Delayed-Coaching group (app only → app + coaching); both groups used MARO throughout the study. Among 40 randomized participants, 27 completed all assessments. Depression (Patient Health Questionnaire-9), anxiety (Generalized Anxiety Disorder-7), and positive automatic thoughts (Automatic Thoughts Questionnaire–Positive) were assessed at baseline and after 4 and 8 weeks. Both groups showed decreases in PHQ-9 and GAD-7 scores over the 8-week intervention period, while ATQ-P scores increased. Overall PHQ-9 scores were lower and ATQ-P scores were higher in the Immediate-Coaching group than in the Delayed-Coaching group. These preliminary findings support further evaluation in larger, adequately powered controlled studies of personalized video-based mobile interventions as a potentially scalable digital–human approach to community-based care for individuals with severe mental illness. Trial Registration: CRIS, KCT0011492.

اختلال روانی شدید (SMI) اغلب به دلیل کمبودهای انگیزشی و شناختی، مشارکت در درمان‌های سنتی را محدود می‌کند. ما تغییرات بالینی کوتاه‌مدت را در طول استفاده از یک اپلیکیشن موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده (MARO) ــ که آموزش روانی، تنظیم هیجان، بازسازی شناختی و فعال‌سازی رفتاری را ارائه می‌دهد ــ در افراد ساکن در جامعه با SMI بررسی کردیم و همچنین بررسی شد که آیا زمان‌بندی دریافت حداقل راهنمایی انسانی با این پیامدها مرتبط است یا خیر. این کارآزمایی متقاطع تصادفی اکتشافی به مدت ۸ هفته، دو گروه دریافت‌کننده راهنمایی فوری (اپ + راهنمایی → فقط اپ) و گروه دریافت‌کننده راهنمایی با تأخیر (فقط اپ → اپ + راهنمایی) را مقایسه کرد؛ هر دو گروه در طول مطالعه از MARO استفاده کردند. از میان ۴۰ شرکت‌کننده تصادفی‌سازی‌شده، ۲۷ نفر تمامی ارزیابی‌ها را تکمیل کردند. افسردگی (پرسشنامه سلامت بیمار-۹)، اضطراب (اختلال اضطراب فراگیر-۷) و افکار خودکار مثبت (پرسشنامه افکار خودکار–مثبت) در ابتدا، پس از ۴ هفته و پس از ۸ هفته ارزیابی شدند. هر دو گروه در طول دوره مداخله ۸ هفته‌ای کاهش در نمرات PHQ-9 و GAD-7 را نشان دادند، در حالی که نمرات ATQ-P افزایش یافت. به طور کلی، نمرات PHQ-9 در گروه راهنمایی فوری پایین‌تر و نمرات ATQ-P بالاتر از گروه راهنمایی با تأخیر بود. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی بیشتر در مطالعات کنترل‌شده با توان آماری کافی از مداخلات موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده به عنوان رویکردی دیجیتال–انسانی و بالقوه مقیاس‌پذیر برای مراقبت مبتنی بر جامعه در افراد با اختلال روانی شدید حمایت می‌کند. ثبت کارآزمایی: CRIS, KCT0011492.

Individuals who suffer from severe mental disorders and have committed crimes are cared for in forensic psychiatric care, which at times, can entail high-risk and critical situations. One clinic in Sweden has established a specialized task group that is deployed during high-risk events. The aim of the study was to describe the experiences of a specialized task group intervening in high-risk situations within forensic psychiatric care. Two focus group interviews were conducted with a total of eleven members of this task group. The data were analyzed using a content analysis. The analysis resulted in three main categories: Reflective and Professional Care, A Thoughtful and Prepared Intervention, and Working Under Doubt and Uncertainty. The most prominent findings highlight how care relationships are perceived to be affected by interventions in high-risk situations, how participation in the task group influences the professional role, and the challenges that emerge in collaboration with other healthcare staff.

افرادی که از اختلالات شدید روانی رنج می‌برند و مرتکب جرم شده‌اند، در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تحت درمان قرار می‌گیرند که گاهی اوقات می‌تواند شامل موقعیت‌های پرخطر و بحرانی باشد. یک درمانگاه در سوئد یک گروه تخصصی وظیفه‌ای تشکیل داده است که در رویدادهای پرخطر به کار گرفته می‌شود. هدف این پژوهش توصیف تجربیات یک گروه تخصصی مداخله‌گر در موقعیت‌های پرخطر در مراقبت روان‌پزشکی قانونی بود. دو مصاحبه گروهی متمرکز با مجموع یازده عضو این گروه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها به سه مقوله اصلی منجر شد: مراقبت تأملی و حرفه‌ای، مداخله سنجیده و آماده، و کار در شرایط تردید و عدم قطعیت. برجسته‌ترین یافته‌ها نشان می‌دهند که چگونه روابط مراقبتی تحت تأثیر مداخلات در موقعیت‌های پرخطر قرار می‌گیرند، چگونه مشارکت در گروه تخصصی بر نقش حرفه‌ای تأثیر می‌گذارد و چالش‌هایی که در همکاری با سایر کارکنان مراقبت سلامت پدید می‌آید.

IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.

مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روان‌پزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظام‌مند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی می‌کند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامه‌ریزی‌شده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیت‌شناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمه‌ساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایع‌ترین تشخیص‌ها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشان‌دهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزه‌ای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایین‌ترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایین‌تر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیش‌بینی‌کننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیل‌شده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیش‌بینی‌کننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجه‌گیری: علی‌رغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روان‌پزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافته‌ها بر لزوم برنامه‌ریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیم‌های چندرشته‌ای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب می‌تواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آینده‌نگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.

People living with severe mental illness experience substantial health inequalities and high rates of premature mortality, largely driven by modifiable lifestyle-related risk factors, including poor diet quality. Digital technologies may provide scalable and flexible opportunities to support healthier behaviours; however, few interventions have specifically targeted nutrition-related outcomes as a primary focus in this population. MindBia is a co-designed, web-based digital nutrition intervention consisting of six structured modules developed for individuals residing in high-support mental health hostels. The intervention was informed by prior studies with service users and mental health staff. This pilot study aims to evaluate the feasibility, acceptability, and preliminary effectiveness of the MindBia intervention over eight weeks. A mixed-method pre-post design will be employed. Participants will complete baseline and post-intervention assessments examining dietary behaviours, digital literacy, and general wellbeing. Engagement with the web-based application will be monitored using embedded usage analytics. Semi-structured interviews conducted post-intervention will explore participants’ experiences, perceived impact, and barriers to engagement. Findings from this pilot study will inform refinement of the MindBia web-based application and guide the design of a larger scale trial evaluating its overall effectiveness.

افراد مبتلا به اختلال روانی شدید با نابرابری‌های قابل توجه سلامت و نرخ بالای مرگ‌ومیر زودرس مواجه هستند که عمدتاً ناشی از عوامل خطر مرتبط با سبک زندگی قابل تغییر، از جمله کیفیت پایین رژیم غذایی است. فناوری‌های دیجیتال ممکن است فرصت‌هایی مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر برای حمایت از رفتارهای سالم‌تر فراهم کنند؛ با این حال، تعداد کمی از مداخلات به طور خاص پیامدهای مرتبط با تغذیه را به عنوان تمرکز اصلی در این جمعیت هدف قرار داده‌اند. MindBia یک مداخله تغذیه‌ای دیجیتال مبتنی بر وب است که با مشارکت کاربران خدمات و کارکنان سلامت روان، شامل شش ماژول ساختاریافته برای افراد ساکن در خوابگاه‌های سلامت روان با حمایت بالا طراحی شده است. این مطالعه مقدماتی با هدف ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و اثربخشی اولیه مداخله MindBia طی هشت هفته انجام می‌شود. از طرح پژوهشی ترکیبی پیش‌آزمون-پس‌آزمون استفاده خواهد شد. شرکت‌کنندگان ارزیابی‌های پایه و پس از مداخله را در زمینه رفتارهای تغذیه‌ای، سواد دیجیتال و سلامت عمومی تکمیل خواهند کرد. میزان مشارکت با برنامه مبتنی بر وب از طریق تحلیل‌های کاربری تعبیه‌شده پایش می‌شود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان، تأثیر ادراک‌شده و موانع مشارکت انجام خواهد شد. یافته‌های این مطالعه مقدماتی به اصلاح برنامه مبتنی بر وب MindBia و هدایت طراحی کارآزمایی بزرگ‌مقیاس برای ارزیابی اثربخشی کلی آن کمک خواهد کرد.