virtue

The traditional culture is an old type of culture with distinctive features of ethnicity which was created and evolved through a prolonged historical process of the Chinese nation. The splendid traditional culture of China reflects the indomitable spirit of self-improvement of the Chinese nation and the endless spiritual wealth of the Chinese people, and represents the common values of the Chinese people. This contains countless positive value concepts, philosophical feelings, modes of thinking, ritual systems, codes of conduct, and lifestyle practices, which will offer theoretical direction and spiritual guidance towards developing healthy ideological and moral character as well as instilling in the youth of the new era the core socialist values. General Secretary Xi Jinping has constantly stressed the importance of curriculum and textbooks playing their part in building a strong foundation and building up the spirit, as well as in brightening up minds and increasing wisdom; they should be the style of China and Chinese nation, and the result of the accumulation of knowledge on human cultural heritage and the outcome of innovations in this field. Hence, the incorporation of traditional culture education in primary, secondary, and higher education will greatly contribute to the successful realization of the mission of fostering virtue and nurturing talent in all schools.

Abstract A common feature of recent metaphysical discussion are explanations stating that an object x is F by virtue of its essence or nature. These explanations are ultimate in the sense that there is no further explanation as to why they hold. Given that x is F by virtue of its nature, there is no further essentialist fact that explains this fact. I critically survey three recent accounts of the ultimacy of essence and argue that they fail to be ultimate in the intended sense. In light of this discussion, I suggest that a modal account of intrinsicality may present a viable alternative to essentialist explanations.

چکیده: یکی از ویژگی‌های مشترک بحث‌های اخیر در حوزه مابعدالطبیعه، توضیحاتی است که بیان می‌کنند شیء x به واسطه ماهیت یا سرشت خود دارای ویژگی F است. این توضیحات از این جهت نهایی هستند که توضیح بیشتری برای چرایی آن‌ها وجود ندارد. با توجه به اینکه x به واسطه سرشت خود F است، هیچ واقعیت ماهیت‌گرایانه دیگری وجود ندارد که این واقعیت را توضیح دهد. در این مقاله، سه نظریه اخیر درباره نهاییّت ماهیت را به طور انتقادی بررسی می‌کنم و استدلال می‌کنم که این نظریه‌ها در معنای مورد نظر، نهایی نیستند. در پرتو این بحث، پیشنهاد می‌کنم که یک رویکرد وجهی به درون‌بودگی می‌تواند جایگزینی قابل قبول برای توضیحات ماهیت‌گرایانه ارائه دهد.

Logic-Based Therapy (LBT) is a method of philosophical counseling and psychotherapy based on Rational-Emotive Behavior Therapy (REBT) that uses logic, philosophy, and a network of “guiding virtues” to treat behavioral and emotional dysfunctions. This paper attempts to show how this virtue-oriented approach to psychotherapy can be potentially useful in counseling couples who may have sexual performance issues or other broader relational issues and seek to build healthy sexual, romantic relationships. As argued here, this is because such love is characterized by deep interpersonal commitment, compassionate caring, and security, which are strongly supported by LBT’s guiding virtues such as empathy, authenticity, self/other respect, courage, and metaphysical security. Beginning with a conceptual analysis of romantic love as a virtue-oriented construct, this paper introduces key aspects of LBT, as distinct from standard REBT, and presents a case study of a couple in a sexless relationship where one partner has an anger-control problem. Through the latter case study, the paper attempts to illustrate how 6 commonplace obstructions to romantic love (targeted by LBT) can potentially be successfully treated by applying LBT’s system of matching virtues.

روان‌درمانی مبتنی بر منطق (LBT) روشی در مشاوره فلسفی و روان‌درمانی است که بر اساس رفتاردرمانی عقلانی-هیجانی (REBT) بنا شده و از منطق، فلسفه و شبکه‌ای از «فضیلت‌های راهنما» برای درمان اختلالات رفتاری و هیجانی بهره می‌گیرد. این مقاله تلاش می‌کند نشان دهد که این رویکرد فضیلت‌محور به روان‌درمانی چگونه می‌تواند در مشاوره زوج‌هایی که ممکن است با مشکلات عملکرد جنسی یا سایر مسائل گسترده‌تر رابطه‌ای مواجه باشند و در پی ایجاد روابط جنسی و عاشقانه سالم هستند، بالقوه مفید باشد. همان‌گونه که در اینجا استدلال می‌شود، علت این امر آن است که چنین عشقی با تعهد عمیق بین‌فردی، مراقبت دلسوزانه و امنیت مشخص می‌شود که به‌شدت توسط فضیلت‌های راهنمای LBT مانند همدلی، اصالت، احترام به خود/دیگری، شجاعت و امنیت متافیزیکی حمایت می‌شود. این مقاله با تحلیل مفهومی عشق رمانتیک به‌عنوان یک ساختار فضیلت‌محور آغاز می‌شود، جنبه‌های کلیدی LBT را که آن را از REBT استاندارد متمایز می‌کند معرفی می‌کند و مطالعه موردی یک زوج در یک رابطه بدون رابطه جنسی را که یکی از طرفین مشکل کنترل خشم دارد، ارائه می‌دهد. این مقاله از طریق این مطالعه موردی تلاش می‌کند نشان دهد که چگونه ۶ مانع رایج بر سر راه عشق رمانتیک (که هدف LBT هستند) می‌توانند بالقوه با به‌کارگیری نظام تطبیق فضیلت‌های LBT با موفقیت درمان شوند.

Gratitude, one virtue that reflects a person's high moral standards, is a culturally sensitive construct expressed differently across cultural contexts. Definitions and perceptions of gratitude among children may differ from one community to another and from one region of the world to another. This study used a phenomenological design, coupled with the Indigenous standpoint theoretical framework and related participatory methodologies, to understand the virtue of gratitude among children. Conducting a qualitative survey, the authors utilized focus group discussions and key informant interviews to investigate how adolescents and adults from the pastoralist Turkana of northern Kenya and the Amhara of central Ethiopia defined and perceived gratitude in children aged 4–8 years. The authors analyzed the data thematically. The findings indicate that gratitude is defined variously as an innate capacity, an action, an expression of other virtues, and a feeling used to commune with both humans and the spirit world. Thus, gratitude reflects appreciation, thankfulness, and a positive response to acts of generosity or opportunities provided. Participants noted that gratitude manifested in children through their emotional dispositions, social interactions and relationships with others; their moral values; their actions and behaviors; and other positive character virtues. The most frequent recurring theme was defining gratitude as a relational skill used with both people and the spiritual world. These findings have implications for programs that support children developing positive virtues: they should be rooted in local cultural traditions and stress values prioritized by local communities.

شکرگزاری، که یکی از فضایل منعکس‌کننده استانداردهای بالای اخلاقی فرد است، مفهومی حساس به فرهنگ بوده و در زمینه‌های فرهنگی مختلف به شیوه‌های متفاوتی ابراز می‌شود. تعاریف و برداشت‌ها از شکرگزاری در میان کودکان ممکن است از یک جامعه به جامعه دیگر و از یک منطقه جهان به منطقه‌ای دیگر متفاوت باشد. این مطالعه با استفاده از طرح پدیدارشناختی و چارچوب نظری دیدگاه بومی و روش‌شناسی‌های مشارکتی مرتبط، به بررسی فضیلت شکرگزاری در میان کودکان پرداخت. نویسندگان با انجام یک پیمایش کیفی، از بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های مطلعان کلیدی برای بررسی نحوه تعریف و برداشت نوجوانان و بزرگسالان از جوامع دامدار ترکانا در شمال کنیا و آمهارا در مرکز اتیوپی از شکرگزاری در کودکان ۴ تا ۸ ساله استفاده کردند. داده‌ها به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شکرگزاری به شیوه‌های مختلفی همچون ظرفیت ذاتی، عمل، ابراز سایر فضایل و احساسی برای ارتباط با انسان‌ها و جهان روحانی تعریف می‌شود. بنابراین، شکرگزاری بازتابی از قدردانی، سپاسگزاری و واکنش مثبت به اعمال سخاوت‌آمیز یا فرصت‌های فراهم‌شده است. شرکت‌کنندگان اشاره کردند که شکرگزاری در کودکان از طریق گرایش‌های هیجانی، تعاملات اجتماعی و روابط با دیگران، ارزش‌های اخلاقی، اعمال و رفتارها و سایر فضایل مثبت شخصیتی بروز می‌یابد. پرتکرارترین مضمون، تعریف شکرگزاری به عنوان مهارت ارتباطی مورد استفاده با انسان‌ها و جهان معنوی بود. این یافته‌ها برای برنامه‌هایی که از رشد فضایل مثبت در کودکان حمایت می‌کنند، پیامدهایی دارد: این برنامه‌ها باید ریشه در سنت‌های فرهنگی محلی داشته و بر ارزش‌هایی که توسط جوامع محلی اولویت‌بندی می‌شوند، تأکید کنند.

This study examines how Finnish teachers construct values of responsible citizenship in their pedagogical practices. This qualitative case study involved six teachers from early childhood and primary education in Finland and usedsemi‑structured interviews. The data were analysed thematically, focusing on how teachers narrated responsibility in everyday routines, family–school partnerships, and references to civic institutions. The analysis identified seven interrelated strategies: encouraging self‑reliance, organising collective responsibility, promoting ethical awareness, assigning practical life tasks, facilitating work‑life orientation, modelling civic trust, and collaborating with families. These strategies show that responsibility is constructed through interaction, narrative, and institutional trust, as teachers integrate citizenship values in everyday routines, ethical framings, and examples drawn from Finland. Responsibility is thereby performed as both a personal practice and a civic virtue anchored in public institutions. The study advances global debates on citizenship education and social constructionism by illustrating how responsible citizenship is cultivated as a lived practice that links everyday school life to wider social, economic, and ecological orders. Because this study mainly focuses on teachers’ views, future research should include students’ perspectives, compare contexts, and track change over time to understand how ideas about responsibility develop across diverse educational and cultural settings.

این مطالعه به بررسی چگونگی ساخت ارزش‌های شهروندی مسئولانه توسط معلمان فنلاندی در شیوه‌های آموزشی آن‌ها می‌پردازد. این پژوهش کیفی موردی با مشارکت شش معلم از آموزش دوران کودکی و ابتدایی در فنلاند و با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. داده‌ها به صورت مضمون‌محور تحلیل شدند و تمرکز بر نحوه روایت مسئولیت توسط معلمان در روال‌های روزمره، مشارکت خانواده و مدرسه و ارجاعات به نهادهای مدنی بود. تحلیل، هفت راهبرد مرتبط را شناسایی کرد: تشویق به خوداتکایی، سازماندهی مسئولیت جمعی، ترویج آگاهی اخلاقی، واگذاری وظایف عملی زندگی، تسهیل جهت‌گیری به سوی کار و زندگی، الگوسازی اعتماد مدنی و همکاری با خانواده‌ها. این راهبردها نشان می‌دهند که مسئولیت از طریق تعامل، روایت و اعتماد نهادی ساخته می‌شود، زیرا معلمان ارزش‌های شهروندی را در روال‌های روزمره، چارچوب‌های اخلاقی و نمونه‌هایی برگرفته از فنلاند ادغام می‌کنند. بدین ترتیب، مسئولیت هم به عنوان یک کنش فردی و هم به عنوان یک فضیلت مدنی ریشه‌دار در نهادهای عمومی اجرا می‌شود. این مطالعه با نشان دادن چگونگی پرورش شهروندی مسئولانه به عنوان یک کنش زیسته که زندگی روزمره مدرسه را به نظم‌های اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌تر پیوند می‌دهد، به مباحث جهانی آموزش شهروندی و ساخت‌گرایی اجتماعی کمک می‌کند. از آنجا که این مطالعه عمدتاً بر دیدگاه معلمان تمرکز دارد، پژوهش‌های آینده باید دیدگاه دانش‌آموزان را نیز دربر گیرد، زمینه‌ها را مقایسه کند و تغییرات را در طول زمان پیگیری نماید تا درک بهتری از چگونگی تحول ایده‌های مسئولیت در بسترهای آموزشی و فرهنگی متنوع حاصل شود.

Globalisation's pervasive influence has significantly transformed societal norms, particularly affecting students who are vulnerable to value erosion. Quality civic education that integrates religious values is imperative in Islamic boarding school (pesantren) contexts to preserve positive character development. This qualitative case study examines the integration of Islamic values in Civic Education at MTs Azzainiyah, Sukabumi, Indonesia, and proposes a five-dimensional conceptual framework that moves beyond descriptive accounts to reveal operational mechanisms of integration. Through six-month fieldwork involving semi-structured interviews with 24 participants, 24 classroom observations, and analysis of 42 documents, the study identifies five synergistic dimensions: (1) curriculum alignment embedding values in lesson plans and syllabi, (2) pedagogical enactment through differentiated and cooperative learning strategies, (3) textual linking connecting Pancasila principles with Qur'anic verses and hadith, (4) school culture habituation via daily Islamic-civic rituals, and (5) civic virtue projects enabling practical value application through community service. Findings show that systematic integration strengthens students' civic understanding and fosters Islamic character, with 80% of students reporting frequent, conscious connections between faith and citizenship responsibilities. However, significant challenges persist: gaps in teacher professional development, limited infrastructure and resources, variability in student knowledge, curriculum time pressures, and assessment difficulties. The study contributes an empirically derived, mechanism-based model addressing the knowledge gap in understanding how religious and civic education synthesis operates in practice. Implications include targeted teacher training programmes, integrated curriculum resource development, and policy frameworks supporting values-based education in pluralistic societies.

نفوذ گسترده جهانی‌شدن به طور قابل توجهی هنجارهای اجتماعی را دگرگون ساخته است و به ویژه دانش‌آموزانی را که در معرض فرسایش ارزشی قرار دارند، تحت تأثیر قرار داده است. آموزش تعلیمات مدنی با کیفیت که ارزش‌های دینی را در بستر مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) ادغام می‌کند، برای حفظ پرورش شخصیت مثبت ضروری است. این مطالعه کیفی موردی به بررسی ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش تعلیمات مدنی در مدرسه MTs Azzainiyah، سوکابومی، اندونزی می‌پردازد و چارچوب مفهومی پنج‌بعدی‌ای را ارائه می‌دهد که فراتر از توصیف صرف، سازوکارهای عملیاتی ادغام را آشکار می‌سازد. از طریق شش ماه کار میدانی شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۴ مشارکت‌کننده، ۲۴ مشاهده کلاسی و تحلیل ۴۲ سند، پژوهش پنج بعد هم‌افزا را شناسایی می‌کند: (۱) همسویی برنامه درسی با گنجاندن ارزش‌ها در طرح درس و سرفصل‌ها، (۲) اجرای آموزشی از طریق راهبردهای یادگیری تمایزیافته و تعاونی، (۳) پیوند متنی با اتصال اصول پنج‌گانه پانچاسیلا به آیات قرآن و احادیث، (۴) عادت‌سازی فرهنگی مدرسه از طریق مناسک روزانه اسلامی-مدنی، و (۵) پروژه‌های فضیلت مدنی که امکان کاربرد عملی ارزش‌ها را از طریق خدمت به جامعه فراهم می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام نظام‌مند، درک مدنی دانش‌آموزان را تقویت کرده و منش اسلامی را پرورش می‌دهد، به طوری که ۸۰٪ دانش‌آموزان گزارش داده‌اند که به طور مکرر و آگاهانه بین ایمان و مسئولیت‌های شهروندی ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، چالش‌های قابل توجهی همچنان باقی است: شکاف در توسعه حرفه‌ای معلمان، محدودیت زیرساخت و منابع، تفاوت در دانش دانش‌آموزان، فشار زمانی برنامه درسی و دشواری‌های ارزیابی. این مطالعه مدلی مبتنی بر سازوکار و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهد که به شکاف دانشی در فهم نحوه عملکرد تلفیق آموزش دینی و مدنی در عمل پاسخ می‌دهد. پیامدها شامل برنامه‌های هدفمند آموزش معلمان، توسعه منابع برنامه درسی یکپارچه و چارچوب‌های سیاستی حمایت‌کننده از آموزش مبتنی بر ارزش‌ها در جوامع کثرت‌گرا است.

This study examines Imam al-Tirmidh?’s critical expression “ghar?b min h?dh? al-wajh” (“ghar?b through this particular route”) as employed in J?mi? al-Tirmidh?. The expression is important because it reflects the nuanced relationship between singularity in transmission, isn?d criticism, and the overall evaluation of a hadith. The study aims to clarify the expression's semantic scope, identify what al-Tirmidh? intends by restricting ghar?bah to a particular wajh (route), and demonstrate its implications through applied analysis of selected narrations. The research employs an inductive approach to identify relevant occurrences in J?mi? al-Tirmidh? and an analytical approach to examine the transmission routes, narrator assessments, corroborating reports, and the judgments of hadith critics. Two representative cases are examined. The first is a narration that al-Tirmidh? describes as “ghar?b min h?dh? al-wajh” while its transmitters are assessed between thiqah and ?ad?q; its singularity therefore does not necessarily undermine its acceptability. The second is a narration concerning the virtue of S?rat al-Dukh?n whose chain contains ?Umar b. Ab? Khath?am and Sufy?n b. Wak??, both criticised by hadith scholars; in this case, ghar?bah is accompanied by substantial weakness in the isn?d. The study concludes that “ghar?b min h?dh? al-wajh” should not be treated as an automatic declaration of weakness. Rather, it normally identifies singularity in a particular transmission route, while the final evaluation depends on the reliability of narrators and the existence and quality of other routes. The finding demonstrates the precision of al-Tirmidh?’s critical vocabulary and highlights the need to read his terminology contextually rather than in isolation.

این پژوهش به بررسی عبارت انتقادی امام ترمذی «غریب من هذا الوجه» («غریب از این طریق خاص») که در جامع الترمذی به کار رفته است، می‌پردازد. این عبارت از آن جهت اهمیت دارد که بازتاب‌دهنده رابطه دقیق میان یگانگی در نقل، نقد اسناد و ارزیابی کلی حدیث است. هدف پژوهش، روشن ساختن دامنه معنایی این عبارت، تبیین مقصود ترمذی از محدود کردن غریبی به یک وجه خاص و نشان دادن پیامدهای آن از طریق تحلیل کاربردی روایات منتخب است. روش پژوهش، استقرایی برای شناسایی موارد مرتبط در جامع الترمذی و تحلیلی برای بررسی طرق نقل، ارزیابی راویان، گزارش‌های مؤید و داوری‌های نقادان حدیث است. دو نمونه نماینده بررسی شده‌اند: نخست، روایتی که ترمذی آن را «غریب من هذا الوجه» توصیف می‌کند، در حالی که راویان آن بین ثقه و صدوق ارزیابی شده‌اند؛ بنابراین، یگانگی آن لزوماً موجب تضعیف روایت نمی‌شود. دوم، روایتی درباره فضیلت سوره دخان که در سند آن عمر بن ابی خثعم و سفیان بن وکیع قرار دارند و هر دو از سوی محدثان مورد انتقاد واقع شده‌اند؛ در این مورد، غریبی با ضعف قابل توجه در سند همراه است. نتیجه پژوهش آن است که «غریب من هذا الوجه» نباید به عنوان اعلام خودکار ضعف تلقی شود، بلکه معمولاً به یگانگی در یک طریق خاص اشاره دارد و ارزیابی نهایی به پایایی راویان و وجود و کیفیت طرق دیگر بستگی دارد. این یافته دقت واژگان انتقادی ترمذی را نشان می‌دهد و بر ضرورت خوانش اصطلاحات وی در بستر خود تأکید می‌کند.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟