physical activity promotion

Background Physical self-concept is a key indicator of physical and psychological development in children and adolescents and has been linked to participation in physical activity and overall wellbeing. Nevertheless, intervention studies examining whether structured physical activity enhances physical self-concept have yielded inconsistent findings. This review was undertaken to quantify the effectiveness of physical activity interventions and to examine factors that may influence their effects. Methods Relevant studies were identified through systematic searches of PubMed, Web of Science, Embase, the Cochrane Library, and SPORTDiscus (via EBSCOhost) from database inception to June 10, 2026. Eligible intervention studies were quantitatively synthesized using standardized mean differences (Hedges' g) under a random-effects model. Prespecified subgroup analyses, meta-regression, leave-one-out sensitivity analyses, and publication bias assessments were also performed. Results Ten studies involving 3,662 participants contributed to the quantitative synthesis. Overall, structured physical activity interventions were associated with greater improvements in physical self-concept than control conditions (Hedges' g = 0.51, 95% CI 0.17–0.85; p = 0.008), although substantial between-study heterogeneity was observed (I 2 = 86.5%). No statistically significant differences in intervention effects were detected across geographical regions, participant types, or developmental stages. Neither intervention duration nor the proportion of female participants significantly explained between-study variability. Conclusion Structured physical activity interventions are associated with improvements in physical self-concept among children and adolescents. These findings suggest that structured physical activity may be a useful strategy for promoting positive physical self-concept during childhood and adolescence.

زمینه: خودپنداره بدنی یکی از شاخص‌های کلیدی رشد جسمانی و روان‌شناختی در کودکان و نوجوانان است و با مشارکت در فعالیت بدنی و سلامت کلی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات مداخله‌ای که بررسی کرده‌اند آیا فعالیت بدنی ساختاریافته خودپنداره بدنی را ارتقاء می‌دهد یا خیر، یافته‌های ناسازگاری ارائه داده‌اند. این مرور با هدف کمی‌سازی اثربخشی مداخلات فعالیت بدنی و بررسی عواملی که ممکن است بر اثرات آن‌ها تأثیرگذار باشند، انجام شد. روش‌ها: مطالعات مرتبط از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Cochrane Library و SPORTDiscus (از طریق EBSCOhost) از ابتدای پایگاه‌ها تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ شناسایی شدند. مطالعات مداخله‌ای واجد شرایط با استفاده از تفاوت میانگین استانداردشده (g هجز) تحت مدل اثرات تصادفی به صورت کمی ترکیب شدند. همچنین تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، فراتحلیل رگرسیون، تحلیل حساسیت leave-one-out و ارزیابی سوگیری انتشار انجام شد. یافته‌ها: ده مطالعه با مشارکت ۳۶۶۲ نفر در سنتز کمی مشارکت داشتند. به طور کلی، مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود بیشتر خودپنداره بدنی نسبت به شرایط کنترل همراه بودند (g هجز = ۰٫۵۱، ۹۵٪ CI: ۰٫۱۷ تا ۰٫۸۵؛ p = ۰٫۰۰۸)، اگرچه ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (I² = ۸۶٫۵٪). تفاوت معناداری از نظر آماری در اثرات مداخله در مناطق جغرافیایی، نوع شرکت‌کنندگان یا مراحل رشدی مشاهده نشد. نه مدت مداخله و نه نسبت شرکت‌کنندگان زن به طور معناداری واریانس بین مطالعات را تبیین نکردند. نتیجه‌گیری: مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود خودپنداره بدنی در کودکان و نوجوانان همراه است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت بدنی ساختاریافته ممکن است راهبردی مفید برای ارتقاء خودپنداره بدنی مثبت در دوران کودکی و نوجوانی باشد.

We argue that interventions that empower individuals to manage their behaviour play an important role in physical activity promotion and maintenance. Specifically, we focus on training physically inactive individuals to use self-enactable behaviour change techniques (SE-BCTs) based on the recent SE-BCT compendium. We highlight challenges and potential solutions related to selecting, clustering, sequencing and personalising techniques, particularly when delivered via a digital training platform.

ما استدلال می‌کنیم که مداخلاتی که افراد را توانمند می‌سازند تا رفتار خود را مدیریت کنند، نقش مهمی در ترویج و حفظ فعالیت بدنی ایفا می‌کنند. به طور خاص، ما بر آموزش افراد فاقد فعالیت بدنی برای استفاده از فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود (SE-BCTs) بر اساس مجموعه اخیر SE-BCT تمرکز می‌کنیم. ما چالش‌ها و راه‌حل‌های بالقوه مرتبط با انتخاب، خوشه‌بندی، توالی‌بندی و شخصی‌سازی فنون، به ویژه زمانی که از طریق یک پلتفرم آموزش دیجیتال ارائه می‌شوند، را برجسته می‌سازیم.

Objective This study identified latent profiles of sport participation motivation among higher vocational college students and examined their associations with campus sports culture. Methods A cross-sectional online survey was conducted in 2026 among students from three higher vocational colleges in Jiangsu and Zhejiang Provinces using convenience sampling. Campus sports culture and sport participation motivation were assessed using the Campus Sports Culture Scale and the Chinese version of the Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3. Latent profile analysis was performed in Mplus 8.3, followed by chi-square tests and the R3STEP three-step procedure to examine demographic differences and associations between campus sports culture and profile membership while accounting for classification uncertainty. Results Four motivational profiles were identified: the Low-to-Moderate Flat Profile (5.8%), Autonomous Orientation Profile (33.1%), High Controlled–Amotivation Profile (8.4%), and Moderate Mixed-Motivation Profile (52.6%). The Moderate Mixed-Motivation Profile was the largest subgroup. With the Low-to-Moderate Flat Profile as the reference category, higher overall campus sports culture scores were associated with greater odds of membership in the Autonomous Orientation, High Controlled–Amotivation, and Moderate Mixed-Motivation Profiles, with the strongest association observed for the Autonomous Orientation Profile. At the dimensional level, material culture was associated with all three profiles, whereas spiritual and behavioral culture were associated with the Autonomous Orientation and Moderate Mixed-Motivation Profiles. Institutional culture was not significantly associated with profile membership. Conclusion Sport participation motivation among higher vocational college students showed substantial heterogeneity, with mixed motivational regulation being the most common pattern. Campus sports culture was differentially associated with motivational profile membership, particularly with profiles containing stronger autonomous regulation. These findings suggest that accessible sport resources, an active participation climate, and recognition of sport value may be relevant considerations when developing profile-sensitive physical activity programs in higher vocational colleges.

هدف: این مطالعه به شناسایی نیمرخ‌های پنهان انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای پرداخت و ارتباط آن‌ها را با فرهنگ ورزشی دانشگاهی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی آنلاین در سال ۲۰۲۶ در میان دانشجویان سه دانشکده فنی و حرفه‌ای در استان‌های جیانگسو و ژجیانگ با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. فرهنگ ورزشی دانشگاهی و انگیزش مشارکت ورزشی با استفاده از مقیاس فرهنگ ورزشی دانشگاهی و نسخه چینی پرسشنامه تنظیم رفتاری در ورزش-۳ (Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3) ارزیابی شدند. تحلیل نیمرخ پنهان با نرم‌افزار Mplus 8.3 انجام شد و سپس آزمون‌های کای دو و روش سه‌مرحله‌ای R3STEP برای بررسی تفاوت‌های جمعیت‌شناختی و ارتباط بین فرهنگ ورزشی دانشگاهی و عضویت در نیمرخ‌ها با در نظر گرفتن عدم قطعیت طبقه‌بندی به کار رفت. نتایج: چهار نیمرخ انگیزشی شناسایی شد: نیمرخ مسطح پایین تا متوسط (۵.۸٪)، نیمرخ جهت‌گیری خودمختار (۳۳.۱٪)، نیمرخ کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی (۸.۴٪) و نیمرخ انگیزش مختلط متوسط (۵۲.۶٪). نیمرخ انگیزش مختلط متوسط بزرگ‌ترین زیرگروه بود. با در نظر گرفتن نیمرخ مسطح پایین تا متوسط به عنوان گروه مرجع، نمرات بالاتر فرهنگ ورزشی دانشگاهی با احتمال بیشتر عضویت در نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار، کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی و انگیزش مختلط متوسط همراه بود که قوی‌ترین ارتباط برای نیمرخ جهت‌گیری خودمختار مشاهده شد. در سطح ابعادی، فرهنگ مادی با هر سه نیمرخ ارتباط داشت، در حالی که فرهنگ معنوی و رفتاری با نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار و انگیزش مختلط متوسط مرتبط بودند. فرهنگ نهادی ارتباط معناداری با عضویت در نیمرخ‌ها نداشت. نتیجه‌گیری: انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای ناهمگونی قابل توجهی نشان داد و تنظیم انگیزشی مختلط الگوی غالب بود. فرهنگ ورزشی دانشگاهی به طور متفاوتی با عضویت در نیمرخ‌های انگیزشی مرتبط بود، به ویژه با نیمرخ‌هایی که تنظیم خودمختار قوی‌تری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که منابع ورزشی در دسترس، فضای مشارکت فعال و ارزش‌گذاری ورزش می‌تواند در توسعه برنامه‌های فعالیت بدنی حساس به نیمرخ در دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرد.