In an era of CRT bans and university neutrality, democracy demands active civic engagement among college students. Scholars have called for a deliberate approach to political learning in higher education, focusing on how campus environments shape it. However, our understanding of how campus environments influence the political engagement of students of color, particularly during this turbulent political moment, is limited. Therefore, this study examined how a culturally engaging campus environment affects the political learning and engagement of students of color at four Minority Serving or Emerging Institutions. Findings were organized by the servingness typology of producing and serving, as all campuses had high voting rates, a proxy for political engagement, but may not have had high cultural reflection. The themes point to the importance of faculty of color in role modeling how to engage in civil discourse about contentious topics, students’ motivation to become politically engaged through cultural familiarity, and how feelings of disregard by the administration led students at producing campuses to go off campus to learn and engage politically, whereas students at serving institutions engaged with their administration and as part of the student government.
در عصری که ممنوعیت CRT و بی‌طرفی دانشگاه‌ها مطرح است، دموکراسی مستلزم مشارکت فعال مدنی در میان دانشجویان دانشگاهی است. پژوهشگران خواستار رویکردی هدفمند به یادگیری سیاسی در آموزش عالی شده‌اند و بر نحوه تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر این امر تمرکز کرده‌اند. با این حال، درک ما از چگونگی تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست، به‌ویژه در این برهه پرتلاطم سیاسی، محدود است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر محیط دانشگاهی با رویکرد فرهنگی بر یادگیری و مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست در چهار مؤسسه خدمت‌رسان یا در حال ظهور اقلیت‌ها پرداخت. یافته‌ها بر اساس گونه‌شناسی خدمت‌رسانیِ تولید و خدمت سازماندهی شدند، چرا که همه دانشگاه‌ها دارای نرخ بالای رأی‌دهی بودند که به عنوان شاخصی برای مشارکت سیاسی در نظر گرفته شد، اما ممکن است بازتاب فرهنگی بالایی نداشته باشند. مضامین به اهمیت اعضای هیئت علمی رنگین‌پوست در الگوسازی نحوه مشارکت در گفتمان مدنی پیرامون موضوعات مناقشه‌برانگیز، انگیزه دانشجویان برای مشارکت سیاسی از طریق آشنایی فرهنگی، و همچنین تأثیر احساس بی‌توجهی از سوی مدیریت دانشگاه اشاره دارند؛ به‌طوری‌که دانشجویان در دانشگاه‌های تولیدکننده برای یادگیری و مشارکت سیاسی به خارج از دانشگاه روی آوردند، در حالی که دانشجویان در دانشگاه‌های خدمت‌رسان با مدیریت و به عنوان بخشی از دولت دانشجویی تعامل داشتند.
OBJECTIVE: Prior evidence suggests that people from racial/ethnic minority (REM) groups experience greater psychological distress, especially if they are isolated from their cultural ingroup. This study examined associations between REM status and psychological symptoms measured before and after therapy, as well as interactions with neighbourhood-level REM density. METHOD: Electronic health records from 130,857 patients who accessed psychological interventions in primary care services in England were analyzed. Pre- and post-treatment depression (PHQ-9), anxiety (GAD-7) and functional impairment measures (WSAS) were linked to individual-level and neighbourhood-level demographic and socioeconomic data. Multilevel (mixed effect) models were used to examine associations between individual and neighbourhood socioeconomic variables with available measures of psychological distress. RESULTS: Specific (rather than all) REM groups had higher indices of psychological distress, and there was little evidence of a moderating effect of neighbourhood ethnic density in the hypothesized direction. After controlling for socioeconomic variables, consistently higher indices of distress before and after therapy were evident for patients from White-other, Pakistani, Bangladeshi, and "Other" backgrounds. CONCLUSIONS: Mental health inequalities are evident for people from specific REM groups.
هدف: شواهد پیشین نشان می‌دهد که افراد متعلق به گروه‌های اقلیت نژادی/قومی (REM) پریشانی روان‌شناختی بیشتری را تجربه می‌کنند، به‌ویژه اگر از گروه فرهنگی خود جدا باشند. این مطالعه ارتباط بین وضعیت REM و نشانه‌های روان‌شناختی اندازه‌گیری‌شده پیش و پس از درمان، همچنین تعامل با تراکم REM در سطح محله را بررسی کرد. روش: پرونده‌های سلامت الکترونیک ۱۳۰٬۸۵۷ بیمار که به مداخلات روان‌شناختی در خدمات مراقبت اولیه در انگلستان دسترسی داشتند، تحلیل شد. سنجه‌های افسردگی (PHQ-9)، اضطراب (GAD-7) و اختلال عملکرد (WSAS) پیش و پس از درمان با داده‌های جمعیت‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی در سطح فردی و محله‌ای پیوند داده شد. مدل‌های چندسطحی (اثر مختلط) برای بررسی ارتباط متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی فردی و محله‌ای با سنجه‌های موجود پریشانی روان‌شناختی به‌کار رفت. نتایج: گروه‌های خاص (نه همه) REM شاخص‌های بالاتری از پریشانی روان‌شناختی داشتند و شواهد اندکی از اثر تعدیل‌کننده تراکم قومی محله در جهت فرض‌شده وجود داشت. پس از کنترل متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی، شاخص‌های بالاتر و مداوم پریشانی پیش و پس از درمان برای بیماران با پیشینه White-other، پاکستانی، بنگلادشی و «سایر» مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نابرابری‌های سلامت روان برای افراد متعلق به گروه‌های خاص REM مشهود است.
