Background: Patients recovering from craniotomy in the Intensive Care Unit (ICU) are at risk of hemodynamic changes related to stress responses, neurological impairment, pain, and environmental stimuli. A combination of music therapy and hand massage may help maintain hemodynamic stability in these patients. Objective: To describe the application of combined music therapy and hand massage to support hemodynamic stability in post-craniotomy patients in the ICU. Methods: This evidence-based nursing intervention was implemented with three post-craniotomy patients admitted to the ICU of Abdul Wahab Sjahranie Regional General Hospital, Samarinda. The intervention consisted of 15 minutes of instrumental or classical music followed by 15 minutes of effleurage hand massage. Systolic and diastolic blood pressure, mean arterial pressure (MAP), heart rate (HR), respiratory rate (RR), and oxygen saturation (SpO₂) were measured before and after each intervention. The intervention was conducted over three days, with each patient’s clinical changes monitored. Results: The case study findings indicated greater stability in blood pressure, MAP, HR, RR, and SpO₂ following the intervention. Conclusion: Combined music therapy and hand massage may be a safe, non-pharmacological intervention to support nursing care and maintain hemodynamic stability in post-craniotomy patients. Further research is needed to assess its effects on other outcomes, including biochemical changes.
This exploratory study examined the relationship between the massage modalities used, the length of the massage treatment, and the areas of the body massaged on the perceived self-reported effort level and muscular fatigue as well as the ergonomic sensor data for average composite risk score and average fatigue risk score. Participants completed their normal routine of massages while wearing sensors: watch placed on the upper arm to collect physiological data; GoX ® sensor placed on the dominant upper arm and back of the shirt to collect ergonomic data. Participants performed massages in their regular clinic, following their normal treatment plan. Following each session, a survey was completed about the massage treatment, including areas massaged, techniques used and self-reported effort and muscle fatigue. Mean self-reported effort level was 10.71± 2.40, light level on the Borg Scale. Mean self-reported muscular fatigue level was 2.69 ± 0.75, light activity on the RPE scale. Length of time of the massage session was not a strong indicator of subjective or objective measures. No one technique provided an increased risk of fatigue. This exploratory study gave a snapshot into fatigue and risks for work-related musculoskeletal disorders in massage therapists while practicing in their normal clinical setting.
این مطالعه اکتشافی به بررسی رابطه بین انواع ماساژ مورد استفاده، مدت زمان درمان ماساژ و نواحی بدن ماساژ داده‌شده با سطح تلاش ادراک‌شده و خستگی عضلانی خودگزارش‌شده، همچنین داده‌های حسگر ارگونومیک برای امتیاز میانگین ریسک ترکیبی و امتیاز میانگین ریسک خستگی پرداخت. شرکت‌کنندگان در حین انجام روال عادی ماساژ خود، حسگرهایی را پوشیدند: ساعت روی بازوی فوقانی برای جمع‌آوری داده‌های فیزیولوژیک؛ حسگر GoX® روی بازوی غالب فوقانی و پشت پیراهن برای جمع‌آوری داده‌های ارگونومیک قرار گرفت. شرکت‌کنندگان ماساژها را در کلینیک معمول خود و مطابق با برنامه درمانی عادی انجام دادند. پس از هر جلسه، پرسشنامه‌ای درباره درمان ماساژ، از جمله نواحی ماساژ داده‌شده، تکنیک‌های استفاده‌شده و تلاش و خستگی عضلانی خودگزارش‌شده تکمیل شد. میانگین سطح تلاش خودگزارش‌شده ۱۰٫۷۱±۲٫۴۰، سطح سبک در مقیاس Borg بود. میانگین سطح خستگی عضلانی خودگزارش‌شده ۲٫۶۹±۰٫۷۵، فعالیت سبک در مقیاس RPE بود. مدت زمان جلسه ماساژ شاخص قوی‌ای برای سنجه‌های ذهنی یا عینی نبود. هیچ تکنیک خاصی موجب افزایش ریسک خستگی نشد. این مطالعه اکتشافی تصویری اجمالی از خستگی و ریسک اختلالات اسکلتی‌عضلانی مرتبط با کار در ماساژورهایی که در محیط بالینی عادی خود فعالیت می‌کنند ارائه داد.
