چکیده
BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.
زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.
