firefighters

This study aimed to examine the effect of resilience on psychological well-being among firefighters in Kutai Kartanegara Regency, Indonesia. Firefighters are exposed to high job demands, hazardous working conditions, and repeated traumatic incidents, all of which may adversely affect their psychological state. In this context, resilience is considered a potential factor that enables individuals to adapt to stress and maintain psychological well-being. A quantitative approach with a non-experimental associative design was employed. The sample consisted of 162 firefighters from Kutai Kartanegara Regency who participated as respondents. Data were analyzed using simple linear regression. The results indicated that resilience had a positive and significant effect on psychological well-being, with a regression coefficient of 0.266 and a significance value of p = 0.021 (p < 0.05). These findings suggest that higher levels of resilience are associated with higher levels of psychological well-being among firefighters. The coefficient of determination revealed that resilience contributed 8.7% to the variance in psychological well-being, while the remaining 91.3% was influenced by other factors outside the research model. The findings underscore the importance of resilience as a psychological factor related to the well-being of firefighters.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تاب‌آوری بر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان شهرستان کوتای کارتاگارا، اندونزی بود. آتش‌نشانان با تقاضاهای شغلی بالا، شرایط کاری خطرناک و مواجهه مکرر با رویدادهای آسیب‌زا روبه‌رو هستند که همگی می‌توانند وضعیت روان‌شناختی آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. در این زمینه، تاب‌آوری به عنوان عاملی بالقوه در نظر گرفته می‌شود که به افراد امکان می‌دهد با استرس سازگار شوند و بهزیستی روان‌شناختی خود را حفظ کنند. رویکرد کمی با طرح همبستگی غیرآزمایشی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۱۶۲ آتش‌نشان از شهرستان کوتای کارتاگارا بود که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تاب‌آوری تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روان‌شناختی دارد، به طوری که ضریب رگرسیون برابر با ۰٫۲۶۶ و مقدار معناداری p = ۰٫۰۲۱ (p < ۰٫۰۵) به دست آمد. این یافته‌ها حاکی از آن است که سطوح بالاتر تاب‌آوری با سطوح بالاتر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان مرتبط است. ضریب تعیین نشان داد که تاب‌آوری ۸٫۷٪ از واریانس بهزیستی روان‌شناختی را تبیین می‌کند، در حالی که ۹۱٫۳٪ باقی‌مانده تحت تأثیر سایر عوامل خارج از مدل پژوهش قرار دارد. این یافته‌ها اهمیت تاب‌آوری را به عنوان یک عامل روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی آتش‌نشانان برجسته می‌کند.

Background First responders are categorised as those who are the first to respond to emergency calls and attend the site of an emergency. They include, but are not limited to police, emergency medical technicians, firefighters, and water safety personnel. First responders play a critical role in suicide postvention, supporting those bereaved by suicide and preventing adverse outcomes. However, many responders feel uncertain about how to effectively support those bereaved by suicide and often lack formal postvention training. This study aimed to explore and understand the experiences and training needs of first responders when attending the scene of a suspected suicide. Methods A mixed-method approach was adopted. A national quantitative survey with first responders was conducted. The impact of previous suicide-related training on suicide literacy, attitudes, and postvention knowledge was analysed using multivariate ANOVA, adjusting for sociodemographic factors. Qualitative data were collected through focus groups and analysed using reflexive thematic analysis. Results A total of 1587 first responders completed surveys. Participants demonstrated positive and non-stigmatising attitudes towards suicide prevention and suicidal individuals, though lower scores were achieved for suicide literacy, postvention knowledge, organisation support, and preparedness. Previous suicide-related training was significantly associated with higher literacy, attitudes, and postvention knowledge, although effect-sizes were small. Qualitative findings from 10 focus groups revealed substantial gaps in training and confidence when responding to suspected suicides. Participants also described the considerable emotional toll of attending the scene and emphasised the need for support in the aftermath. Conclusion Attending the scene of a suspected suicide has an impact on first responders. Limited suicide prevention and postvention training creates challenges, particularly in communicating with the bereaved. These findings underscore the need for comprehensive suicide prevention and postvention training and the allocation of adequate support.

زمینه: نیروهای امدادی به عنوان افرادی تعریف می‌شوند که نخستین پاسخ‌دهندگان به تماس‌های اضطراری بوده و در محل حادثه حضور می‌یابند. این افراد شامل، اما محدود به، پلیس، تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی، آتش‌نشانان و نیروهای ایمنی آب می‌شوند. نیروهای امدادی نقش حیاتی در پس‌مداخله خودکشی، حمایت از بازماندگان خودکشی و پیشگیری از پیامدهای نامطلوب ایفا می‌کنند. با این حال، بسیاری از امدادگران نسبت به نحوه حمایت مؤثر از بازماندگان خودکشی احساس عدم اطمینان دارند و اغلب فاقد آموزش رسمی پس‌مداخله هستند. هدف این مطالعه بررسی و درک تجربیات و نیازهای آموزشی نیروهای امدادی هنگام حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بود. روش‌ها: رویکرد آمیخته‌روش اتخاذ شد. یک پیمایش ملی کمی با نیروهای امدادی انجام شد. تأثیر آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی بر سواد خودکشی، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و با تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی تحلیل شد. داده‌های کیفی از طریق گروه‌های متمرکز جمع‌آوری و با تحلیل تماتیک بازتابی بررسی گردید. نتایج: مجموعاً ۱۵۸۷ نفر از نیروهای امدادی پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. شرکت‌کنندگان نگرش‌های مثبت و غیرانگ‌زننده نسبت به پیشگیری از خودکشی و افراد دارای افکار خودکشی نشان دادند، اگرچه نمرات پایین‌تری در سواد خودکشی، دانش پس‌مداخله، حمایت سازمانی و آمادگی کسب شد. آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی به طور معناداری با سواد، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله بالاتر مرتبط بود، هرچند اندازه اثرات کوچک بود. یافته‌های کیفی حاصل از ۱۰ گروه متمرکز نشان‌دهنده شکاف‌های قابل توجه در آموزش و اعتماد به نفس هنگام پاسخ به خودکشی‌های مشکوک بود. شرکت‌کنندگان همچنین به بار عاطفی قابل توجه حضور در صحنه اشاره کردند و بر نیاز به حمایت پس از آن تأکید نمودند. نتیجه‌گیری: حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بر نیروهای امدادی تأثیرگذار است. محدودیت آموزش‌های پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی چالش‌هایی ایجاد می‌کند، به ویژه در برقراری ارتباط با بازماندگان. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش جامع پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی و تخصیص حمایت کافی تأکید می‌کند.