Emotions are conceptualised as appraisal-driven processes that shape teachers’ engagement with professional development (PD) and the practices they adopt from it. This systematic literature review examined quantitative self-report instruments used to measure teacher emotions, focusing on their application in PD. A search across six databases (2015–2025) identified 285 records, of which 265 were screened and six validated instruments retained. These ranged from concise scales assessing anger, enjoyment, and anxiety to multidimensional instruments capturing emotions such as fatigue, shame, and hopelessness. A secondary analysis revealed that only one study applied these instruments within PD, exposing a major methodological gap. While recent advances have expanded the range of available instruments, their limited use in PD restricts cumulative understanding of teachers’ emotional experiences. The findings highlight the need to adapt and systematically apply these tools to strengthen the evidence base and support PD that is both cognitively effective and emotionally responsive.
هیجانات به عنوان فرایندهایی مبتنی بر ارزیابی تلقی می‌شوند که نحوه مشارکت معلمان در توسعه حرفه‌ای (PD) و شیوه‌هایی که از آن اتخاذ می‌کنند را شکل می‌دهد. این مرور نظام‌مند ادبیات، ابزارهای خودگزارشی کمی مورد استفاده برای سنجش هیجانات معلمان را با تمرکز بر کاربرد آن‌ها در توسعه حرفه‌ای بررسی کرده است. جستجو در شش پایگاه داده (۲۰۱۵–۲۰۲۵) منجر به شناسایی ۲۸۵ رکورد شد که از میان آن‌ها ۲۶۵ مورد غربال و شش ابزار معتبر حفظ گردید. این ابزارها از مقیاس‌های مختصر برای سنجش خشم، لذت و اضطراب تا ابزارهای چندبعدی که هیجاناتی مانند خستگی، شرم و ناامیدی را اندازه‌گیری می‌کنند، متغیر بودند. تحلیل ثانویه نشان داد که تنها یک مطالعه این ابزارها را در زمینه توسعه حرفه‌ای به کار برده است که شکاف عمده‌ای در روش‌شناسی را آشکار می‌سازد. اگرچه پیشرفت‌های اخیر دامنه ابزارهای موجود را گسترش داده است، اما استفاده محدود آن‌ها در توسعه حرفه‌ای، درک تجمعی از تجارب هیجانی معلمان را محدود می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت تطبیق و به‌کارگیری نظام‌مند این ابزارها برای تقویت شواهد و حمایت از توسعه حرفه‌ای که هم از نظر شناختی مؤثر و هم از نظر هیجانی پاسخگو باشد، تأکید می‌کند.
This study examines how language teacher creativity emerges and interacts with emotions in university–school collaborative lesson study (LS) projects in China. Drawing on sociocultural theory, it conceptualizes creativity as a socially mediated and emotionally infused learning process. Using a qualitative design, it collected multiple sources of data from LS cycles through interviews, reflections, collective discussions, teaching documents, and classroom observations. The thematic analysis revealed four interconnected manifestations of language teacher creativity and a fifth theme illustrating the dual role of emotions in enabling and constraining creative practice. Findings show that creativity is negotiated between structure and freedom, emotionally regulated through both integral and context-contingent emotions, and mediated by language content as a key resource for pedagogical innovation. The study reconceptualizes emotions beyond a positive–negative dichotomy and highlights the pedagogical role of language content. It suggests that teacher educators (TEs) balance structure and autonomy, attend to power dynamics, and harness emotions constructively to foster teacher creativity.
این پژوهش به بررسی چگونگی ظهور خلاقیت معلمان زبان و تعامل آن با هیجانات در پروژه‌های مطالعه درس (LS) مبتنی بر همکاری دانشگاه و مدرسه در چین می‌پردازد. با بهره‌گیری از نظریه جامعه‌فرهنگی، خلاقیت به‌عنوان فرایندی یادگیری که به‌صورت اجتماعی میانجی‌گری شده و آمیخته با هیجان است، مفهوم‌پردازی می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی، داده‌های متعددی را از چرخه‌های مطالعه درس از طریق مصاحبه‌ها، تأملات، بحث‌های جمعی، اسناد آموزشی و مشاهده‌های کلاسی گردآوری کرده است. تحلیل تماتیک چهار تجلی درهم‌تنیده از خلاقیت معلمان زبان و یک تم پنجم را که نقش دوگانه هیجانات در تسهیل و محدودسازی عمل خلاقانه را نشان می‌دهد، آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که خلاقیت در بین ساختار و آزادی مورد مذاکره قرار می‌گیرد، از طریق هیجانات اساسی و وابسته به زمینه به‌صورت هیجانی تنظیم می‌شود و محتوای زبانی به‌عنوان منبعی کلیدی برای نوآوری آموزشی نقش میانجی دارد. این مطالعه هیجانات را فراتر از دوگانگی مثبت-منفی بازتعریف می‌کند و نقش آموزشی محتوای زبان را برجسته می‌سازد. همچنین پیشنهاد می‌کند که مربیان معلمان (TEs) میان ساختار و خودمختاری تعادل برقرار کنند، به پویایی‌های قدرت توجه داشته باشند و هیجانات را به‌صورت سازنده برای پرورش خلاقیت معلمان به‌کار گیرند.
