School violence continues to present serious challenges to teaching, learning, and teacher well-being in post-apartheid South Africa. Existing research has largely focused on the prevalence, causes, management, and disciplinary responses associated with violence in schools. Thereby positioning teachers as informants for experiences of school violence. Such a singular focus limits our understanding of how teachers interpret and make sense of these experiences within their professional lives. This paper attempts to fill this gap by using currere as a reflective, autobiographical approach to study lived educational experiences. I purposively selected two teachers from schools in the Mashishing Circuit of Mpumalanga Province to participate in the study. To collect data, I used reflective journals guided by the four stages of currere: regressive, analytical, progressive, and synthetic. Currere created a platform for teachers to revisit their past experiences of school violence and analyse how these experiences shape their current pedagogical choices and practices. The findings suggest that violence in schools is an ongoing emotional and structural condition. It influences teachers’ well-being, authority, pedagogical choices, and attitude toward learners. Currere enabled teachers to reimagine pedagogical approaches that balance classroom safety with meaningful learning. The study highlights the methodological value of currere for examining teachers' lived experiences in violent school settings. The paper recommends providing well-being support for teachers who experienced violence and adopting restorative approaches in schools.
Liberation heritage occupies a central place in South Africa’s political and intellectual landscape, yet its implications for curriculum transformation in higher education remain under-theorised. While post-apartheid universities have increasingly embraced calls for the decolonisation and Africanisation of knowledge, debates surrounding curriculum reform often invoke liberation narratives without critically interrogating how these historical legacies shape contemporary knowledge production. This article offers a conceptual analysis of the relationship between liberation heritage and the politics of curriculum transformation in South African higher education. The paper draws on the critical pedagogical framework of Paulo Freire, particularly his work Pedagogy of the Oppressed, to reconceptualise curriculum transformation as part of a broader project of intellectual and political liberation. From this perspective, education is understood not merely as a site of knowledge transmission but as a terrain of struggle where historical relations of power, domination, and resistance are reproduced and contested. The article argues that liberation heritage functions both as a symbolic resource and as a contested political discourse within contemporary debates on curriculum reform. By engaging key concepts within Critical Pedagogy, Curriculum Studies, and Political Science, the article develops a conceptual framework that links liberation heritage to processes of epistemic transformation in higher education. It contends that the persistence of colonial epistemological structures within university curricula reflects a tension between the historical ideals of liberation and the institutional realities of post-apartheid knowledge systems. The paper therefore proposes that meaningful curriculum transformation requires moving beyond symbolic invocations of liberation toward pedagogical praxis that cultivates critical consciousness and epistemic plurality. In doing so, the article contributes to emerging debates on decolonisation, liberation heritage, and the politics of knowledge production in twenty-first-century Africa.
میراث رهایی‌بخش جایگاهی مرکزی در چشم‌انداز سیاسی و فکری آفریقای جنوبی دارد، اما پیامدهای آن برای تحول برنامهٔ درسی در آموزش عالی همچنان کمتر نظریه‌پردازی شده است. اگرچه دانشگاه‌های پساآپارتاید به طور فزاینده‌ای خواستار استعمارزدایی و آفریقایی‌سازی دانش شده‌اند، اما مباحث مربوط به اصلاح برنامهٔ درسی اغلب روایات رهایی‌بخش را بدون واکاوی انتقادی این‌که چگونه این میراث‌های تاریخی تولید دانش معاصر را شکل می‌دهند، مطرح می‌کنند. این مقاله تحلیلی مفهومی از رابطهٔ میان میراث رهایی‌بخش و سیاست‌های تحول برنامهٔ درسی در آموزش عالی آفریقای جنوبی ارائه می‌دهد. مقاله با تکیه بر چارچوب پداگوژی انتقادی Paulo Freire، به ویژه اثر او «پداگوژی ستمدیدگان»، تحول برنامهٔ درسی را به عنوان بخشی از پروژه‌ای گسترده‌تر برای رهایی فکری و سیاسی بازاندیشی می‌کند. از این منظر، آموزش نه صرفاً به عنوان مکانی برای انتقال دانش، بلکه به عنوان عرصه‌ای برای مبارزه که در آن مناسبات تاریخی قدرت، سلطه و مقاومت بازتولید و به چالش کشیده می‌شوند، درک می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که میراث رهایی‌بخش هم به عنوان منبعی نمادین و هم به عنوان گفتمانی سیاسی و مناقشه‌برانگیز در مباحث معاصر اصلاح برنامهٔ درسی ایفای نقش می‌کند. با بهره‌گیری از مفاهیم کلیدی در پداگوژی انتقادی، مطالعات برنامهٔ درسی و علوم سیاسی، مقاله چارچوبی مفهومی ارائه می‌دهد که میراث رهایی‌بخش را به فرایندهای تحول معرفتی در آموزش عالی پیوند می‌زند. مقاله بر این باور است که تداوم ساختارهای معرفتی استعماری در برنامه‌های درسی دانشگاهی، بازتاب‌دهندهٔ تنش میان آرمان‌های تاریخی رهایی و واقعیت‌های نهادی نظام‌های دانش پساآپارتاید است. بنابراین مقاله پیشنهاد می‌کند که تحول معنادار برنامهٔ درسی مستلزم فراتر رفتن از ارجاعات نمادین به رهایی و حرکت به سوی کنش پداگوژیک است که آگاهی انتقادی و تکثر معرفتی را پرورش می‌دهد. از این رهگذر، مقاله به مباحث نوظهور دربارهٔ استعمارزدایی، میراث رهایی‌بخش و سیاست‌های تولید دانش در آفریقای قرن بیست‌ویکم کمک می‌کند.
Abstract In this article, I argue that Black Consciousness philosophy, as articulated by Steve Biko in I Write What I Like (2004), becomes philosophically universalizable only when it is reworked through a Black women's praxis, already enacted by Blackwomen political prisoners under Apartheid. I show that Blackwomen's praxis , exemplified by Caesarina Kona Makhoere in her autobiography, No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988), realizes the existential and political promises of Black Consciousness more fully than Biko's articulation, which often prioritized race. It should be noted that the goal of the essay is not to offer a corrective add‐on to Black Consciousness; rather, the objective is to build a philosophical reconstruction of its conditions of possibility and freedom in ways that are intersectional, analytical, and in praxis .
در این مقاله استدلال می‌کنم که فلسفه آگاهی سیاه، همان‌گونه که توسط Steve Biko در اثر I Write What I Like (2004) بیان شده است، تنها زمانی قابلیت تعمیم فلسفی می‌یابد که از رهگذر پراتیک زنان سیاه‌پوست، که پیش‌تر توسط زندانیان سیاسی زن سیاه‌پوست در دوران آپارتاید به اجرا درآمده است، بازنگری شود. نشان می‌دهم که پراتیک زنان سیاه‌پوست، که نمونه بارز آن را می‌توان در زندگی‌نامه Caesarina Kona Makhoere با عنوان No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988) مشاهده کرد، وعده‌های اگزیستانسیال و سیاسی آگاهی سیاه را به‌مراتب کامل‌تر از بیان Biko، که اغلب بر نژاد اولویت می‌داد، محقق می‌سازد. شایان ذکر است که هدف این مقاله ارائه افزوده‌ای اصلاحی به آگاهی سیاه نیست؛ بلکه هدف، بازسازی فلسفی شرایط امکان و آزادی آن به شیوه‌هایی التقاطی، تحلیلی و مبتنی بر پراتیک است.
