Research on fitrah-based education is mostly conceptual or situated in early childhood and primary schools; its implementation in junior high schools bound by the national curriculum remains underexplored. This qualitative case study describes the forms of implementation, strategies for developing students' academic and spiritual potential, supporting and inhibiting factors, and implications for students at SMP Ar-Rauf Tangerang. Data came from interviews with seven informants, observation, and documents, analyzed with the Miles, Huberman, and Saldaña model. Four forms of implementation emerged: an integrated curriculum, learning centered on students' uniqueness, narrative assessment (Rapor Fitrah), and a nurturing school culture. Potential was developed through talent mapping, personalized Qur'an memorization, nature-based entrepreneurship, and differentiated instruction. Educator vision, parental involvement, and the environment supported implementation; tension with the national curriculum, teacher workload, and varied parental understanding inhibited it. The study proposes the Formal School Fitrah Ecosystem model.
Students' ability to read the Qur'an and memorize short surahs at MI Muhammadiyah Sidorejo remains low. This condition is reflected in inaccurate hijaiyah letter pronunciation, limited reading fluency, and difficulties in memorizing short surahs accurately. An initial assessment of 32 students showed an average group score of 75. Method: The mentoring program was conducted over two months and involved 32 students and relevant school stakeholders in identifying learning needs, planning activities, implementing interventions, observing progress, and reflecting on the results. The talaqqi method was used through reading demonstrations, imitation, and direct correction, while tikrar was applied through repeated recitation to strengthen memorization. Data were collected through observation, practical assessments, and documentation, then analyzed by comparing average scores before and after the program. Findings: The average group score increased from 75 to 90, representing a 15-point difference or a 20% relative increase from the initial score. Conclusion: Structured mentoring through talaqqi and tikrar can support the development of Qur'anic reading and short-surah memorization skills. Novelty/Originality: This program integrates reading guidance and memorization practice into a single activity and documents its implementation and outcomes through observations and pre- and post-program score comparisons
The tahfiz juz’i method helps students memorize the Qur’an gradually. However, its implementation in Juz ‘Amma memorization instruction continues to face various challenges, particularly among third-grade students at SDN 07 Lembah Melintang, Pasaman Barat. This study aimed to describe the challenges in implementing the tahfiz juz’i method and teachers’ efforts to address them. The study employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data trustworthiness was assessed through source and methodological triangulation. The findings revealed that implementation challenges included differences in students’ Qur’anic reading and memorization abilities, limitations in memory and concentration, varying levels of learning motivation, limited teacher time for individual guidance, and uneven family support for murajaah at home. Teachers’ efforts included assigning memorization tasks gradually, strengthening motivation, adapting memorization targets to students’ abilities, establishing regular murajaah routines, correcting tajwid and letter articulation, and collaborating with parents. These findings provide an empirical account of the challenges in implementing tahfiz juz’i instruction at the elementary school level and teachers’ efforts to address them. The study underscores the importance of guidance tailored to students’ abilities and collaboration between schools and families in supporting Qur’anic memorization instruction. Practical implications include the need to adjust memorization targets and ensure continuity of guidance at school and at home. Future research should include more research sites and longer observation periods to gain a deeper understanding of the implementation of the tahfiz juz’i method.
Quranic memorization learning in early childhood often faces challenges such as short attention spans and boredom caused by monotonous repetition methods, leading to mood fluctuations and low memory retention. Recognizing the importance of laying a solid memorization foundation early on, an instructional strategy that bridges recitation accuracy with children's psychological traits is urgently required. This study aims to analyze teachers’ strategies for integrating the talaqqi/musyāfahah method with a joyful learning approach to improve Qur’an memorization skills among children aged 5–6 years at TKIT Ar-Risalah Samarinda. This descriptive qualitative study employs a teacher-researcher design, in which the researcher independently serves as the sole teacher as well as the primary data collector. The research subjects consisted of 1 main teacher and 16 Class B3 students. Data were collected through direct observation, self-reflection journals, audio-visual recordings, and documentation of mutaba'ah book recapitulations. Data analysis was conducted interactively (reduction, presentation, and conclusion drawing), and its validity was tested through triangulation of techniques and sources. The results showed that memorization planning was arranged gradually (1–2 verses per day) based on differentiation. The learning implementation combined auditory modeling (talaqqi) with game-based learning, kinetic ice-breaking, and positive reinforcement. This integrative strategy was proven to have a significant influence on three indicators: (1) improving the accuracy of makhraj pronunciation and basic tajwid in real-time; (2) fostering children’s confidence and independence in reciting their memorization; and (3) strengthening memorization retention through multisensory engagement without triggering cognitive fatigue. Obstacles in the form of short attention spans and fluctuating moods were successfully eliminated through break time and interactive games. This study concludes that accuracy in Qur’an memorization rules among pre-literacy children is best achieved when aligned with children’s positive emotional regulation needs. ABSTRAK Pembelajaran hafalan Al-Qur'an pada anak usia dini sering kali menghadapi kendala seperti rentang perhatian yang singkat dan kejenuhan akibat metode pengulangan yang monoton, yang memicu fluktuasi mood serta rendahnya retensi ingatan anak. Mengingat pentingnya penanaman fondasi hafalan sejak dini, diperlukan strategi pembelajaran yang mampu menjembatani presisi kaidah bacaan dengan karakteristik psikologis anak. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru dalam mengintegrasikan metode talaqqi/musyāfahah dengan pendekatan pembelajaran yang menyenangkan (joyful learning) guna meningkatkan kemampuan hafalan Al-Qur’an anak usia 5–6 tahun di TKIT Ar-Risalah Samarinda. Penelitian kualitatif deskriptif ini menggunakan desain teacher researcher, di mana peneliti bertindak mandiri sebagai pengajar tunggal sekaligus pengumpul data utama. Subjek penelitian meliputi 1 orang guru utama dan 16 peserta didik Kelas B3. Data dikumpulkan melalui observasi langsung, jurnal refleksi diri, rekaman audio-visual, dan dokumentasi rekapitulasi buku mutaba'ah. Analisis data dilakukan secara interaktif (reduksi, penyajian, dan penarikan kesimpulan) serta diuji keabsahannya melalui triangulasi teknik dan sumber. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan hafalan disusun secara bertahap (1–2 ayat per hari) berbasis diferensiasi. Pelaksanaan pembelajaran memadukan pemodelan auditori (talaqqi) dengan game-based learning, ice breaking kinetik, dan positive reinforcement. Strategi integratif ini terbukti memberikan pengaruh signifikan terhadap tiga indikator: (1) meningkatkan akurasi pelafalan makhraj dan tajwid dasar secara real-time; (2) menumbuhkan keberanian serta kemandirian anak dalam menyetorkan hafalan; dan (3) memperkuat retensi daya rekat hafalan melalui keterlibatan multisensorik tanpa memicu kelelahan kognitif. Hambatan berupa rentang perhatian yang singkat dan mood fluktuatif berhasil dieliminasi melalui pemberian jeda (break time) dan permainan interaktif. Penelitian ini menyimpulkan bahwa ketepatan kaidah hafalan Al-Qur’an pada anak usia pra-literasi dapat dicapai secara optimal apabila diselaraskan dengan kebutuhan regulasi emosi positif anak.
Discipline in memorizing the Qur’an is an important aspect of the tahfiz program because students are required to be consistent in memorizing, reviewing, and maintaining their memorization. In its implementation, students have different levels of motivation, memorization ability, and readiness to submit their memorization. Some students are still reluctant to submit their memorization, lack focus during learning activities, or experience difficulties in maintaining consistency. Therefore, teacher strategies are needed to support students in developing discipline in memorizing the Qur’an. This study aims to describe the strategies applied by teachers to improve discipline in Qur’an memorization among eighth-grade students in the tahfiz program at MTs Assa’adah II Bungah Gresik, the impact of these strategies, and the supporting and inhibiting factors in their implementation. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that teachers applied strategies including setting memorization targets according to students’ abilities, habituating muroja’ah, providing examples, and giving motivation and guidance to students. The strategies had an impact on students’ discipline in maintaining memorization, conducting muroja’ah, managing their time, and achieving memorization targets. Supporting factors included a conducive learning environment, students’ intrinsic motivation, parental support, and teacher guidance and motivation. Inhibiting factors included fluctuating student motivation, differences in memorization abilities, lack of readiness for memorization submission, and distractions during learning activities. These findings indicate that teacher strategies play a role in supporting the development of students’ discipline and consistency in Qur’an memorization.
انضباط در حفظ قرآن یکی از جنبههای مهم برنامهٔ تحفیظ است، زیرا از دانشآموزان انتظار میرود در حفظ، مرور و نگهداری محفوظات خود استمرار داشته باشند. در اجرای این برنامه، دانشآموزان دارای سطوح مختلفی از انگیزه، توانایی حفظ و آمادگی برای ارائهٔ محفوظات خود هستند. برخی دانشآموزان همچنان در ارائهٔ محفوظات خود تردید دارند، در فعالیتهای یادگیری تمرکز کافی ندارند یا در حفظ استمرار با دشواری مواجه میشوند. بنابراین، به کارگیری راهبردهای معلمان برای حمایت از دانشآموزان در توسعهٔ انضباط در حفظ قرآن ضروری است. هدف این پژوهش توصیف راهبردهای بهکاررفته توسط معلمان برای ارتقای انضباط در حفظ قرآن در میان دانشآموزان پایه هشتم برنامهٔ تحفیظ در مدرسهٔ MTs Assa’adah II Bungah Gresik، تأثیر این راهبردها و عوامل تسهیلکننده و بازدارنده در اجرای آنها است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman از طریق تقطیع دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که معلمان راهبردهایی از جمله تعیین اهداف حفظ متناسب با توانایی دانشآموزان، عادتدهی به مرور (مراجعه)، ارائهٔ الگو و انگیزش و راهنمایی به دانشآموزان را به کار گرفتهاند. این راهبردها بر انضباط دانشآموزان در نگهداری محفوظات، انجام مرور، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف حفظ تأثیرگذار بوده است. عوامل تسهیلکننده شامل محیط یادگیری مناسب، انگیزهٔ درونی دانشآموزان، حمایت والدین و راهنمایی و انگیزش معلمان بوده است. عوامل بازدارنده شامل نوسان انگیزهٔ دانشآموزان، تفاوت در توانایی حفظ، کمبود آمادگی برای ارائهٔ محفوظات و عوامل حواسپرتی در فعالیتهای یادگیری بوده است. این یافتهها نشان میدهد که راهبردهای معلمان نقش مهمی در حمایت از توسعهٔ انضباط و استمرار دانشآموزان در حفظ قرآن ایفا میکند.
The rapid development of digital technology has created opportunities to support Hifz al-Quran education through digital memorisation applications, interactive multimedia, online learning platforms and emerging artificial intelligence (AI) tools. However, the extent to which these technologies improve measurable Hifz outcomes remains unclear. This systematic literature review examined the roles, forms and reported effects of digital innovation in Tahfiz education. Searches were conducted in Scopus, Web of Science, Google Scholar and MyJurnal for studies published between 2020 and July 2026 in English or Malay. The manuscript records 280 identified records, of which 75 duplicates were removed; 205 records were screened, 50 full texts were assessed, and 24 studies were included in the synthesis. Thematic synthesis organised the literature into four dimensions: digital memorisation applications, interactive multimedia, digital learning platforms and AI. Across the included literature, digital tools were reported to support access to resources, repetition and murajaah, motivation, learner autonomy, monitoring and continuity of learning. Nevertheless, the evidence presented is more consistent for learning support and learner perceptions than for demonstrable improvements in memorisation accuracy, tasmi’ fluency, memorisation quantity or retention. Digital tools should therefore complement, rather than replace, teacher-guided talaqqi, musyafahah, tasmi’ and murajaah. The review identifies a need for transparent quality appraisal and further empirical studies using clearly defined Hifz outcome measures.
توسعهٔ سریع فناوری دیجیتال فرصتهایی را برای حمایت از آموزش حفظ قرآن از طریق برنامههای دیجیتال حفظ، چندرسانهای تعاملی، پلتفرمهای یادگیری آنلاین و ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی (AI) فراهم کرده است. با این حال، میزان تأثیر این فناوریها بر بهبود نتایج قابل سنجش حفظ قرآن همچنان نامشخص است. این مرور نظاممند ادبیات، نقشها، اشکال و اثرات گزارششدهٔ نوآوری دیجیتال در آموزش تحفیظ را بررسی کرده است. جستجوها در پایگاههای Scopus، Web of Science، Google Scholar و MyJurnal برای مطالعات منتشرشده بین سالهای 2020 تا ژوئیهٔ 2026 به زبان انگلیسی یا مالایی انجام شد. در این مقاله، 280 رکورد شناسایی شد که پس از حذف 75 مورد تکراری، 205 رکورد غربالگری شد، 50 متن کامل ارزیابی گردید و 24 مطالعه در سنتز نهایی گنجانده شد. سنتز موضوعی، ادبیات را در چهار بُعد سازماندهی کرد: برنامههای دیجیتال حفظ، چندرسانهای تعاملی، پلتفرمهای یادگیری دیجیتال و هوش مصنوعی. در سراسر مطالعات مورد بررسی، گزارش شده است که ابزارهای دیجیتال از دسترسی به منابع، تکرار و مرور (مراجعه)، انگیزش، خودمختاری یادگیرنده، پایش و تداوم یادگیری حمایت میکنند. با این حال، شواهد ارائهشده بیشتر در زمینهٔ حمایت از یادگیری و ادراکات یادگیرندگان منسجم است تا بهبودهای قابل اثبات در دقت حفظ، روانی تسميع، کمیت حفظ یا نگهداری مطالب. بنابراین، ابزارهای دیجیتال باید مکمل، و نه جایگزین، آموزش معلممحور تلقی، مشافهه، تسميع و مراجعه باشند. این مرور، نیاز به ارزیابی شفاف کیفیت و مطالعات تجربی بیشتر با شاخصهای خروجی حفظ بهوضوح تعریفشده را شناسایی میکند.
The high rate of Quran memorization loss among tahfidz students is one of the challenges in maintaining memorization over the long term. Therefore, this study aims to analyze the effect of metacognitive learning on memorization retention among students in the Tahfidz program at Muhammadiyah 7 High School in Surabaya. This study employs a quantitative approach using an associative research design through simple linear regression. The sample consisted of 47 students from the 10th-grade Class X-1 and 11th-grade Class XI-1 of the Tahfidz program, selected through purposive sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed using IBM SPSS Statistics Version 25. The results indicate that Metacognitive Learning has a positive and significant effect on students’ memorization retention, with a significance value of 0.000 and a coefficient of determination (R²) of 0.330. This means that Metacognitive Learning contributes 33% to memorization retention, while 67% is influenced by other factors. These findings can serve as a reference for teachers and administrators of the Tahfidz program in integrating the planning, monitoring, and evaluation of memorization into murojaah activities to help students retain what they have memorized.
نرخ بالای فراموشی حفظ قرآن در میان دانشآموزان حفظ یکی از چالشهای مهم در نگهداری بلندمدت حفظیات است. بنابراین، هدف این پژوهش تحلیل تأثیر یادگیری فراشناختی بر پایداری حفظیات در میان دانشآموزان برنامه حفظ در دبیرستان Muhammadiyah 7 سورابایا است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش همبستگی از طریق رگرسیون خطی ساده انجام شده است. نمونه شامل ۴۷ نفر از دانشآموزان پایه دهم کلاس X-1 و پایه یازدهم کلاس XI-1 برنامه حفظ بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت جمعآوری و با نرمافزار IBM SPSS Statistics نسخه ۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که یادگیری فراشناختی تأثیر مثبت و معناداری بر پایداری حفظیات دانشآموزان دارد، بهطوریکه مقدار معناداری ۰.۰۰۰ و ضریب تعیین (R²) برابر با ۰.۳۳۰ بهدست آمد. این بدان معناست که یادگیری فراشناختی ۳۳٪ از پایداری حفظیات را تبیین میکند و ۶۷٪ دیگر تحت تأثیر عوامل دیگر است. این یافتهها میتواند بهعنوان مرجعی برای معلمان و مدیران برنامه حفظ در ادغام برنامهریزی، پایش و ارزیابی حفظیات در فعالیتهای مرور (مراجعه) جهت کمک به دانشآموزان برای نگهداری محفوظات خود مورد استفاده قرار گیرد.
This study aims to determine the correlation between Quran memorization ability and speaking skills (maharah kalam) among female students at the Sa'adatul Muttaqin Islamic Boarding School in Bakung Village, Muaro Jambi. A quantitative correlational method was employed using purposive sampling. The sample consisted of 30 female students who had resided at the boarding school for at least two years and memorized a minimum of five juz (parts) of the Quran. Data on memorization ability were obtained via a questionnaire (Cronbach's Alpha =0.884), while data on speaking skills were derived from existing academic records. Analysis was conducted using the Spearman's rho correlation test. The results indicate that the majority of students fell into the moderate category for both Quran memorization ability (33.33%) and speaking skills (50.0%). The correlation test yielded a value of ρ =0.140 with a significance level of 0.460 (>0.05), leading to the acceptance of the null hypothesis (H₀). It is concluded that there is no significant relationship between Quran memorization ability and speaking skills among the students, as Arabic speaking proficiency is more strongly influenced by factors such as teaching methods, practice intensity, and the language environment.
این پژوهش با هدف تعیین رابطه بین توانایی حفظ قرآن و مهارتهای گفتاری (مهارت کلام) در میان دانشآموزان دختر مدرسه شبانهروزی اسلامی سعدتالمتقین واقع در روستای باکونگ، موآرو جامبی انجام شده است. روش پژوهش، همبستگی کمی با استفاده از نمونهگیری هدفمند بوده است. نمونه شامل ۳۰ دانشآموز دختر بود که حداقل دو سال در مدرسه شبانهروزی اقامت داشته و حداقل پنج جزء از قرآن را حفظ کرده بودند. دادههای مربوط به توانایی حفظ قرآن از طریق پرسشنامه (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴) و دادههای مربوط به مهارتهای گفتاری از سوابق تحصیلی موجود استخراج شد. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون همبستگی اسپیرمن (Spearman’s rho) انجام گرفت. نتایج نشان داد که اکثریت دانشآموزان در هر دو متغیر توانایی حفظ قرآن (۳۳٫۳۳٪) و مهارتهای گفتاری (۵۰٫۰٪) در سطح متوسط قرار داشتند. آزمون همبستگی مقدار ρ = ۰٫۱۴۰ با سطح معناداری ۰٫۴۶۰ (>۰٫۰۵) را نشان داد که منجر به پذیرش فرض صفر (H₀) شد. نتیجهگیری میشود که بین توانایی حفظ قرآن و مهارتهای گفتاری در میان دانشآموزان رابطه معناداری وجود ندارد، چرا که تسلط بر مهارت گفتاری زبان عربی بیشتر تحت تأثیر عواملی چون روشهای تدریس، میزان تمرین و محیط زبانی قرار دارد.
This study explores the influence of Quranic memorization on the academic achievement of twelfth-grade students at Madrasah Aliyah Swasta Hidayatul Qur’an, Puding Besar. Using an associative quantitative approach with simple linear regression analysis, data were collected through questionnaires, observations, and documentation of semester grades. The findings indicate a significant positive relationship between the intensity of Quranic memorization and students’ academic performance, with a contribution rate of 40%. Statistical analysis shows that the calculated t-value (4.758) exceeds the critical value (2.034), supporting the acceptance of the alternative hypothesis. These results suggest that Quranic memorization is a key factor in enhancing academic achievement. The study offers practical recommendations for Islamic educational institutions to strengthen tahfidz programs as an integral part of the formal curriculum.
این پژوهش به بررسی تأثیر حفظ قرآن بر پیشرفت تحصیلی دانشآموزان پایه دوازدهم مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی هدایتالقرآن پودینگ بسار میپردازد. با استفاده از رویکرد کمی ارتباطی و تحلیل رگرسیون خطی ساده، دادهها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی نمرات نیمسال جمعآوری شد. یافتهها نشان میدهد که بین شدت حفظ قرآن و عملکرد تحصیلی دانشآموزان رابطه مثبت معناداری وجود دارد و نرخ مشارکت آن ۴۰٪ است. تحلیل آماری نشان میدهد که مقدار t محاسبهشده (۴.۷۵۸) از مقدار بحرانی (۲.۰۳۴) بیشتر است که پذیرش فرضیه جایگزین را تأیید میکند. این نتایج حاکی از آن است که حفظ قرآن یکی از عوامل کلیدی در ارتقای پیشرفت تحصیلی است. پژوهش حاضر توصیههای عملی برای مؤسسات آموزشی اسلامی جهت تقویت برنامههای حفظ (تَحفِیظ) به عنوان بخشی جداییناپذیر از برنامه درسی رسمی ارائه میدهد.
This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an
هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانشآموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزشهای قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی میباشد. نتایج پژوهش نشان میدهد که پاداشها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامهها یا مشوقها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانشآموزان مؤثر هستند. پاداشهای غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن میشوند، در حالی که پاداشهای مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیتهایی خاص به کار میروند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوهای آموزشی و سازنده اعمال میشود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیتهای سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روانشناختی دانشآموزان را در نظر میگیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیتپذیری و آگاهی در حفظ محفوظات میشود، در حالی که تنبیه نامناسب میتواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزشهای قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیلهای برای شکلدهی شخصیت و معنویت قرآنی دانشآموزان عمل میکنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش میدهند.
This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.
هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکلدهی به شخصیت دانشآموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و دادههای اولیه از طریق مصاحبههای عمیق با معلمان قرآن و دادههای ثانویه از طریق مطالعه کتابخانهای تفسیر المیزان گردآوری شدهاند. دادهها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیتپذیری، دینداری و توجه دانشآموزان مؤثر است، هرچند با چالشهایی مانند تفاوتهای فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافتهها را تقویت میکند؛ بهگونهای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک میشود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی همراستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانشآموزان بر اساس ارزشهای قرآنی است.
Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.
برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالشهایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، بهویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمترسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمتمحور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانشآموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیتهای گستردهتر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکتکننده را دربر میگرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروهبندی حلقهها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانشآموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشاندهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانشآموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمتمحور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان میدهد، هرچند دادههای کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.
