caregiver responsiveness

Vocal contingency between caregivers and infants is a fundamental building block for socio-communicative development. This paper investigates vocal contingency in home settings and how it varies as a function of the physical distance between infants and their caregivers. We recorded 61 mother–infant dyads when infants were 5–14 months old during long-form home recording sessions ( M = 7.2 h; SD = 2.3; Range = 1–13), using wearable audio and proximity sensors. In total, 737 h of indoor audio data were processed with machine learning–based pipelines to extract and classify vocalisations automatically. When we considered all ages and proximities, we observed that mothers vocalised contingently to their infants, but that infants did not. Unexpectedly, above-chance contingency did not increase with age for either partner. However, contingency varied with proximity in a quadratic fashion: it strengthened when dyads were closer, peaking at approximately 0.4 m, and decreasing thereafter. This profile remained stable across ages. Importantly, above-chance contingency was also observed in infants (in addition to mothers) at proximities that fell between 0.3–0.5 m. The selective emergence of infant vocal contingency at these proximities suggests that being within arm’s reach may potentiate vocal contingency in infancy.

هم‌زمانی صوتی بین مراقبان و نوزادان یکی از ارکان اساسی رشد اجتماعی-ارتباطی است. این مقاله به بررسی هم‌زمانی صوتی در محیط خانه و چگونگی تغییر آن به عنوان تابعی از فاصله فیزیکی بین نوزادان و مراقبان آن‌ها می‌پردازد. در این پژوهش، ۶۱ زوج مادر-نوزاد زمانی که نوزادان در بازه سنی ۵ تا ۱۴ ماه بودند، طی جلسات ضبط طولانی‌مدت در خانه (میانگین = ۷.۲ ساعت؛ انحراف معیار = ۲.۳؛ دامنه = ۱ تا ۱۳) با استفاده از حسگرهای صوتی و مجاورت پوشیدنی مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۷۳۷ ساعت داده صوتی داخلی با استفاده از فرآیندهای مبتنی بر یادگیری ماشین به منظور استخراج و طبقه‌بندی خودکار آواها پردازش شد. با در نظر گرفتن تمامی سنین و فواصل، مشاهده شد که مادران به طور هم‌زمانی به نوزادان خود واکنش صوتی نشان می‌دهند، اما نوزادان چنین واکنشی نداشتند. برخلاف انتظار، هم‌زمانی بالاتر از شانس با افزایش سن در هیچ‌یک از طرفین افزایش نیافت. با این حال، هم‌زمانی با فاصله به صورت درجه‌دوم تغییر کرد: زمانی که زوج‌ها به هم نزدیک‌تر بودند، هم‌زمانی تقویت شد و در حدود ۰.۴ متر به اوج رسید و سپس کاهش یافت. این الگو در طول سنین مختلف پایدار باقی ماند. نکته مهم این است که هم‌زمانی بالاتر از شانس در نوزادان (علاوه بر مادران) نیز در فواصل بین ۰.۳ تا ۰.۵ متر مشاهده شد. ظهور انتخابی هم‌زمانی صوتی نوزاد در این فواصل نشان می‌دهد که قرار گرفتن در محدوده دسترسی می‌تواند هم‌زمانی صوتی را در دوران نوزادی تقویت کند.