obsessive-compulsive and related disorders

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.

Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.

علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگی‌های بالینی آن‌ها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه می‌کنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایع‌ترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربه‌شده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعه‌ای از مدل‌های رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیت‌شناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواس‌های پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواس‌های آلودگی و اجبارهای پاک‌سازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایع‌تر است، گزارش می‌کند. حوزه‌های پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگ‌تر به منظور امکان همگرایی مدل‌های علائم بیشتر می‌شود.