Business education

This paper presents an educational framework developed to promote the values and skills that business students require to successfully navigate the ethical and environmental challenges in the current digital era. The work focuses on the development of green skills and responsible digital behaviour in business students through innovative and interdisciplinary learning that integrates sustainability principles with digital citizenship. Drawing on a narrative exploration of the literature on digital citizenship, sustainability education, and gamified learning, the paper proposes three educational activities based on playful learning, gamification, business games, and project-based learning. Each activity is based on instructional techniques that promote civic engagement, critical thinking, and reflection about the future social and environmental responsibilities of business managers. By placing business education within the framework of sustainability and digital citizenship, this paper offers teachers and instructors a hands-on approach for developing future graduates who are socially conscious of the impact of their decisions. Rather than presenting empirical findings, the paper provides a conceptual and practice-oriented framework for designing sustainability-oriented and digitally responsible learning experiences in business education.

This paper explored the significance of equity, diversity and inclusivity (EDI) in Business Education research. The paper explained that equity ensures that all individuals can benefit from educational opportunities, regardless of their backgrounds. In addition, diversity in relation to Business Education Research refers to the multifaceted representation and integration of diverse perspectives, experiences identities and cognitive approaches. While inclusivity represents the practical application of equity and diversity. The paper identified the benefits of equity diversity and inclusivity to include꞉ enhancement of collaboration among the academia, industry, community and government. Equity, diversity and inclusivity help researchers to approach Business Education Problems with a richer and more holistic outlook, thereby enhancing the quality, creativity and potential impact of their work. Some of the strategies for enhancing equity, diversity and inclusivity in Business Education Research include flexibility, enlightenment campaign, adequate funding and synergetic relationship. Finally, the paper suggested that Equity, Diversity and Inclusivity (EDI) should be embedded in the curriculum of Business Education.

این مقاله به بررسی اهمیت عدالت، تنوع و شمول (EDI) در پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار پرداخته است. مقاله توضیح می‌دهد که عدالت تضمین می‌کند همه افراد، صرف‌نظر از پیشینه‌هایشان، بتوانند از فرصت‌های آموزشی بهره‌مند شوند. همچنین، تنوع در ارتباط با پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار به نمایندگی و ادغام چندوجهی دیدگاه‌ها، تجارب، هویت‌ها و رویکردهای شناختی مختلف اشاره دارد. در حالی که شمول، کاربرد عملی عدالت و تنوع را نمایان می‌سازد. مقاله مزایای عدالت، تنوع و شمول را شامل ارتقای همکاری میان دانشگاه، صنعت، جامعه و دولت شناسایی می‌کند. عدالت، تنوع و شمول به پژوهشگران کمک می‌کند تا مسائل آموزش کسب‌وکار را با دیدگاهی غنی‌تر و جامع‌تر مورد بررسی قرار دهند و بدین ترتیب کیفیت، خلاقیت و تأثیر بالقوه کار آن‌ها افزایش می‌یابد. برخی از راهبردهای ارتقای عدالت، تنوع و شمول در پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار شامل انعطاف‌پذیری، کمپین آگاهی‌بخشی، تأمین مالی کافی و رابطه هم‌افزا می‌باشد. در نهایت، مقاله پیشنهاد می‌کند که عدالت، تنوع و شمول (EDI) باید در برنامه درسی آموزش کسب‌وکار گنجانده شود.

Effective teaching of Basic Science and Technology in secondary schools in Osun West Senatorial District is dependent on the availability and use of instructional materials. However, delivery of Basic Science and Technology lessons in schools in Osun West still largely archaic, evident through scare use of audio-visual and print resources. This study therefore, examined the impact of instructional materials on the teaching of Basic Science and Technology (BST) in public secondary schools in Osun West Senatorial District, Osun State, Nigeria. The study adopted a quasi-experimental pre-test, post-test design. The population comprised 8,910 JSS II students in public junior secondary schools in Osun West Senatorial District. A multi-stage sampling procedure was used to select 891 students through purposive, stratified random, proportionate-to-size and simple random sampling techniques respectively. Data was collected with a questionnaire titled “Utilization of Instructional Materials in Basic Science and Technology” (UIMBST) and a 30-item Basic Science and Technology achievement test. The study was guided by one research question and one hypothesis, while the research question was analysed with descriptive statistics (means), the hypothesis on the other hand was tested with a paired-samples t-test. Findings showed that the use of instruction materials by Basic Science and Technology teachers was limited with mean average figure of 2.32. Based on the findings, it was recommended that teachers use a variety of instructional materials; also, government and school administrators should provide and maintain resources such as video, audio, audio-visual, laboratory and print.

آموزش مؤثر علوم پایه و فناوری در مدارس متوسطه منطقه سناتوری اوسن غربی وابسته به دسترسی و استفاده از مواد آموزشی است. با این حال، ارائه دروس علوم پایه و فناوری در مدارس این منطقه همچنان عمدتاً به شیوه‌های سنتی انجام می‌شود که این امر از طریق استفاده محدود از منابع صوتی‌تصویری و چاپی مشهود است. بنابراین، این پژوهش تأثیر مواد آموزشی بر آموزش علوم پایه و فناوری (BST) در مدارس متوسطه دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی، ایالت اوسن، نیجریه را بررسی کرد. این مطالعه از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده نمود. جامعه آماری شامل ۸۹۱۰ دانش‌آموز پایه دوم متوسطه اول در مدارس دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی بود. نمونه‌گیری چندمرحله‌ای به کار گرفته شد و ۸۹۱ دانش‌آموز از طریق روش‌های هدفمند، تصادفی طبقه‌ای، متناسب با حجم و تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با پرسشنامه‌ای با عنوان «استفاده از مواد آموزشی در علوم پایه و فناوری» (UIMBST) و یک آزمون پیشرفت ۳۰ سؤالی علوم پایه و فناوری گردآوری شد. پژوهش با یک سؤال پژوهشی و یک فرضیه هدایت شد؛ سؤال پژوهشی با آمار توصیفی (میانگین‌ها) تحلیل شد و فرضیه با آزمون t زوجی بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که استفاده معلمان علوم پایه و فناوری از مواد آموزشی محدود بوده و میانگین آن ۲٫۳۲ گزارش شد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که معلمان از انواع مختلف مواد آموزشی استفاده کنند؛ همچنین دولت و مدیران مدارس باید منابعی مانند ویدئو، صوت، صوتی‌تصویری، آزمایشگاهی و چاپی را فراهم و نگهداری نمایند.

This study examined how governance modalities shape institutional performance at The Polytechnic of Ibadan, Nigeria, amid governance deficiency and stakeholder disaffection in post-colonial technical education. Grounded in Fiedler's Contingency Theory, it addressed the empirical gap on decision-making effectiveness within this specific institutional context. A descriptive survey design was adopted as an institutional case study. The population comprised 305 administrative and academic staff stratified into top-level administrators (n = 25), middle-level managers (n = 68), and operational-level staff (n = 212). A sample of 173 respondents was selected via stratified random sampling using Yamane's formula. Data were collected through a researcher-designed questionnaire measuring participatory, consultative, directive, and digital-enabled decision-making alongside administrative effectiveness dimensions. The instrument demonstrated strong reliability (α = 0.87 and 0.84). Descriptive statistics, Pearson correlation, multiple regression, and one-way ANOVA were applied using SPSS v.26 at p ≤ 0.05. Findings revealed strong positive associations between participatory and consultative modalities (r = 0.72, p < 0.01), inverse relationships for directive structures (r = −0.34 to −0.28, p < 0.01–0.05), and moderate technological alignment (r = 0.58–0.61, p < 0.01). Regression confirmed participatory (β = 0.298), consultative (β = 0.251), and digital (β = 0.187) mechanisms as positive predictors, with directive governance (β = −0.142) as a negative predictor, explaining 55% of the variance (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). It recommends digital literacy training for administrators, formal feedback loops, evidence-based benchmarking, integrated change management with technology deployment, and participatory governance reforms to redress hierarchical asymmetries.

این پژوهش به بررسی چگونگی تأثیر شیوه‌های حکمرانی بر عملکرد نهادی در پلی‌تکنیک ایبادان، نیجریه، در شرایط کمبود حکمرانی و نارضایتی ذینفعان در آموزش فنی پس از استعمار می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر نظریه اقتضایی فیدلر بوده و به خلأ تجربی در زمینه اثربخشی تصمیم‌گیری در این بستر نهادی خاص می‌پردازد. طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی به عنوان مطالعه موردی نهادی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۰۵ نفر از کارکنان اداری و آموزشی بود که به سه طبقه مدیران عالی‌رتبه (n = 25)، مدیران میان‌رده (n = 68) و کارکنان عملیاتی (n = 212) تقسیم شدند. نمونه‌ای متشکل از ۱۷۳ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و فرمول یامانه انتخاب شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته که شیوه‌های تصمیم‌گیری مشارکتی، مشورتی، دستوری و مبتنی بر فناوری دیجیتال را در کنار ابعاد اثربخشی اداری اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. ابزار پژوهش از پایایی بالایی برخوردار بود (α = 0.87 و 0.84). برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس یک‌طرفه با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداری p ≤ 0.05 استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین شیوه‌های مشارکتی و مشورتی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = 0.72, p < 0.01)، ساختارهای دستوری رابطه معکوس دارند (r = −0.34 تا −0.28, p < 0.01–0.05) و همسویی فناورانه در حد متوسط است (r = 0.58–0.61, p < 0.01). نتایج رگرسیون نشان داد که سازوکارهای مشارکتی (β = 0.298)، مشورتی (β = 0.251) و دیجیتال (β = 0.187) پیش‌بین‌های مثبت و حکمرانی دستوری (β = −0.142) پیش‌بین منفی عملکرد نهادی هستند و ۵۵٪ از واریانس را تبیین می‌کنند (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). بر اساس نتایج، آموزش سواد دیجیتال برای مدیران، ایجاد حلقه‌های بازخورد رسمی، الگوبرداری مبتنی بر شواهد، مدیریت تغییر یکپارچه با استقرار فناوری و اصلاحات حکمرانی مشارکتی برای رفع عدم تقارن سلسله‌مراتبی توصیه می‌شود.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

This study examined the impacts of information and communication technology utilisation on lecturers’ research productivity in state-owned Colleges of Education, North-central Nigeria. It adopted a descriptive research design of survey type. The population of the study consisted of 2,011 lecturers in all the state-owned Colleges of Education in Kwara State. Three states (Kwara, Kogi and Niger) were randomly selected, while all the six COEs were sampled purposively. Through the use of a proportionate sampling technique, 289 lecturers were sampled using Krejcie and Morgan (1970) table for sample size determination. Impacts of Information Technology on Lecturers’ Research Productivity was used for data collection. The instrument was taken through validation and reliability processes which yielded a reliability coefficent of 0.82. Percentage was used to answer research one, while mean was used to answer research questions two and three. The findings of the study, among others, revealed that ICT utilisation gives lecturers opportunity to have faster access to literature; enables lecturers to collaborate with other researchers within and outside Nigeria to find solution to educational problems; eases collection of data for lecturers thereby removing distance barrier; and makes lecturers’ works visible to the world through Google scholar, Academia and ResearchGate. It concluded that ICT utilisation has positive impacts on lecturers’ research productivity. Based on the findings, it was recommended that the management of the state-owned Colleges of Education and governments in North-central Nigeria should be highly committed to the provision of capacity building programmes on ICT skills acquisition for lecturers through seminars, workshops, and lectures to enhance their research productivity.

این پژوهش به بررسی تأثیرات استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی منطقه شمال مرکزی نیجریه پرداخته است. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی بهره برده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۲۰۱۱ نفر از اعضای هیئت علمی در تمامی دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت کوارا بوده است. سه ایالت (کوارا، کوگی و نیجر) به صورت تصادفی انتخاب شدند و تمامی شش دانشکده تربیت معلم به صورت هدفمند نمونه‌گیری شدند. با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب و جدول تعیین حجم نمونه Krejcie and Morgan (1970)، تعداد ۲۸۹ نفر از اعضای هیئت علمی نمونه‌گیری شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه «تأثیرات فناوری اطلاعات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی» بود. این ابزار مورد اعتبارسنجی و سنجش پایایی قرار گرفت و ضریب پایایی ۰.۸۲ به دست آمد. برای پاسخ به سؤال اول پژوهش از درصد و برای پاسخ به سؤالات دوم و سوم از میانگین استفاده شد. یافته‌های پژوهش، از جمله، نشان داد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات به اعضای هیئت علمی فرصت دسترسی سریع‌تر به منابع علمی را می‌دهد؛ امکان همکاری با سایر پژوهشگران در داخل و خارج از نیجریه برای حل مسائل آموزشی را فراهم می‌کند؛ جمع‌آوری داده‌ها را برای اعضای هیئت علمی تسهیل کرده و مانع فاصله را از میان برمی‌دارد؛ و آثار اعضای هیئت علمی را از طریق Google scholar، Academia و ResearchGate در معرض دید جهانی قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری شد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات تأثیرات مثبتی بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی دارد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که مدیریت دانشکده‌های تربیت معلم دولتی و دولت‌های منطقه شمال مرکزی نیجریه باید به طور جدی متعهد به ارائه برنامه‌های توانمندسازی در زمینه کسب مهارت‌های فناوری اطلاعات برای اعضای هیئت علمی از طریق سمینارها، کارگاه‌ها و سخنرانی‌ها باشند تا بهره‌وری پژوهشی آنان ارتقا یابد.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

Inclusive education practice in secondary schools faces a plethora of challenges such as inadequate assistive devices, restrictive school environments and poorly designed classrooms. Despite the identified challenges, little has done in terms of research on the extent to which these challenges influence inclusive education practice in Osun State. Therefore, this study examined the influence of technology and environmental support systems on inclusive education practice in public secondary schools in Osun State, Nigeria. The study adopted a descriptive research design of the predictive correlational type; the population comprised 6,330 teachers from all the public secondary schools across the 30 Local Government Areas of the state. The study adopted multi-stage sampling procedure, simple random sampling technique by balloting (to select 15 from the 30 Local Government Areas), systematic sampling technique (to select 93 schools) and proportionate sampling technique (to select teachers from each Local Government Area) this ultimately yielded a sample of 950 teachers. Data was collected through structured questionnaire on Inclusive Education Practice and Support Systems (QIEPSS). The instrument was subjected to face and content validity and construct validity was established through exploratory factor analysis. The research questions were answered with mean and the hypothesis was tested with multiple linear regression. The findings showed that the level of inclusive education practice was low. Based on the findings, it was recommended among others that the government prioritises the provision of assistive devices and completely overhaul of school structures.

اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه با چالش‌های متعددی مانند کمبود وسایل کمکی، محیط‌های محدودکننده مدرسه و کلاس‌های درس با طراحی نامناسب مواجه است. با وجود شناسایی این چالش‌ها، پژوهش‌های اندکی در خصوص میزان تأثیر این چالش‌ها بر اجرای آموزش فراگیر در ایالت Osun انجام شده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر فناوری و نظام‌های حمایتی محیطی بر اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه دولتی ایالت Osun، نیجریه پرداخت. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش‌بین استفاده کرد؛ جامعه آماری شامل ۶٬۳۳۰ معلم از تمامی مدارس متوسطه دولتی در ۳۰ منطقه شهرداری این ایالت بود. نمونه‌گیری به صورت چندمرحله‌ای، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از طریق قرعه‌کشی (برای انتخاب ۱۵ منطقه از ۳۰ منطقه شهرداری)، نمونه‌گیری نظام‌مند (برای انتخاب ۹۳ مدرسه) و نمونه‌گیری متناسب (برای انتخاب معلمان از هر منطقه شهرداری) انجام شد که در نهایت منجر به انتخاب نمونه‌ای متشکل از ۹۵۰ معلم گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته «اجرای آموزش فراگیر و نظام‌های حمایتی» (QIEPSS) جمع‌آوری شد. ابزار پژوهش از نظر روایی صوری و روایی محتوا مورد بررسی قرار گرفت و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی تأیید شد. به سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین پاسخ داده شد و فرضیه پژوهش با رگرسیون خطی چندگانه آزمون گردید. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای آموزش فراگیر پایین است. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که دولت تأمین وسایل کمکی را در اولویت قرار داده و ساختار مدارس را به طور کامل بازنگری نماید.

A well implemented entrepreneurship education programme of colleges of education provides a study on entrepreneurship skill to prepare students of the programme for entrepreneurship. The study examined the Perceived influence of entrepreneurship skills on poverty alleviation as perceived by colleges of education graduates. The study was guided by two research questions and two null hypotheses. The study employed a descriptive research design method. The population of the study comprised business education graduates in Kwara State Public Colleges of Education. There are 2052 graduates (2019 – 2021 academic session) in the three public colleges of education offering business education in Kwara State. A sample of 300 business education students in all the three public colleges of education in Kwara State were selected in this study. A structured 20-item questionnaire tagged "Influence of Entrepreneurship Skills on Poverty Alleviation Questionnaire (IESPAQ) designed by the researcher was used to gather data for the study. Research questions were analyzed using mean and standard deviation. The null hypotheses were tested at 0.05 level of significance using independent samples t-test. Through the findings from the study, it was concluded that entrepreneurship skills had a positive influence on poverty alleviation among public colleges of education graduates in Kwara State. Among the study's recommendations was that Entrepreneurial education curriculum planner should widen the scope of her entrepreneurship education given to the students to enable them meet up with the entrepreneurial skills required in the present world.

یک برنامه آموزش کارآفرینی به‌خوبی اجراشده در دانشکده‌های تربیت معلم، مطالعه‌ای درباره مهارت‌های کارآفرینی به‌منظور آماده‌سازی دانشجویان این برنامه برای کارآفرینی فراهم می‌کند. این پژوهش تأثیر ادراک‌شده مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر را از دیدگاه فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر توسط دو سؤال پژوهشی و دو فرضیه صفر هدایت شد. روش پژوهش توصیفی به‌کار گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل فارغ‌التحصیلان رشته آموزش بازرگانی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara بود. در سه دانشکده دولتی آموزش بازرگانی در ایالت Kwara، تعداد ۲۰۵۲ فارغ‌التحصیل (سال تحصیلی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱) وجود داشت. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ دانشجوی آموزش بازرگانی در هر سه دانشکده دولتی تربیت معلم ایالت Kwara برای این مطالعه انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه ساختارمند ۲۰ ماده‌ای با عنوان «پرسشنامه تأثیر مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر (IESPAQ)» که توسط پژوهشگر طراحی شده بود، استفاده شد. سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین و انحراف معیار تحلیل شدند. فرضیه‌های صفر در سطح معناداری ۰٫۰۵ با استفاده از آزمون t مستقل بررسی شدند. بر اساس یافته‌های پژوهش، نتیجه‌گیری شد که مهارت‌های کارآفرینی تأثیر مثبتی بر کاهش فقر در میان فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara داشته است. از جمله توصیه‌های پژوهش این بود که برنامه‌ریزان برنامه درسی آموزش کارآفرینی باید دامنه آموزش کارآفرینی ارائه‌شده به دانشجویان را گسترش دهند تا آنان بتوانند با مهارت‌های کارآفرینی مورد نیاز در جهان امروز همگام شوند.

This study investigated asynchronous e-learning approach as determinants of students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria. The study adopted a descriptive research design. One research question and two hypotheses were formulated to guide the investigation. The population consisted of 1,360 students and 213 lecturers drawn from nine Colleges of Education in Southwest Nigeria. Data were collected using three instruments: the Word Processing Achievement Test (WPAT), Kuder-Richardson 21 (KR-21) was used to establish the stability of the achievement test items, which resulted in a reliability coefficient of 0.95. Students’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (SQAEA) (α = 0.81), and the Lecturers’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (LQAEA) (α = 0.77). The findings revealed that students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria was high. However, the extent to which asynchronous e-learning was also low (x̄ = 2.41). The findings revealed an asynchronous e-learning had a significant positive contribution (β = 0.146, t = 3.127, p < 0.05). The findings also indicated a gender difference in achievement, with a mean score difference of 0.976. In conclusion, the study highlights the need for improved and more effective integration of e-learning approach, especially by strengthening asynchronous learning opportunities and reviewing the implementation of synchronous methods, in order to enhance students’ academic achievement in Word Processing. It was recommended among others that institutions should mandate the development and consistent use of asynchronous instructional materials.

این پژوهش رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان را به عنوان تعیین‌کننده‌های پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه مورد بررسی قرار داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی بهره گرفت. یک سؤال پژوهش و دو فرضیه برای هدایت پژوهش تدوین شد. جامعه آماری شامل ۱۳۶۰ دانشجو و ۲۱۳ مدرس بود که از نه دانشکده تربیت معلم در جنوب‌غرب نیجریه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از سه ابزار گردآوری شد: آزمون پیشرفت در واژه‌پردازی (WPAT)، که برای تعیین ثبات آیتم‌های آزمون پیشرفت از Kuder-Richardson 21 (KR-21) استفاده شد و ضریب پایایی ۰.۹۵ به دست آمد؛ پرسشنامه دانشجویان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (SQAEA) (α = 0.81) و پرسشنامه مدرسان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (LQAEA) (α = 0.77). یافته‌ها نشان داد که پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه بالا بود. با این حال، میزان استفاده از یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان نیز پایین بود (x̄ = 2.41). یافته‌ها نشان داد که یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان سهم مثبت معناداری داشت (β = 0.146، t = 3.127، p < 0.05). همچنین یافته‌ها تفاوت جنسیتی در پیشرفت را نشان دادند، به طوری که تفاوت میانگین نمره ۰.۹۷۶ بود. در نتیجه، این پژوهش بر لزوم بهبود و ادغام مؤثرتر رویکرد یادگیری الکترونیکی، به ویژه با تقویت فرصت‌های یادگیری غیرهمزمان و بازنگری در اجرای روش‌های همزمان، به منظور ارتقای پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی تأکید می‌کند. از جمله توصیه‌ها این است که مؤسسات باید توسعه و استفاده مستمر از مواد آموزشی غیرهمزمان را الزامی کنند.

Abstract This study examined the influence of practical components of Business Education on the production of globally competitive graduates in public universities in Cross River State, Nigeria. The study focused on practical training in Accounting Education, Entrepreneurship Education, Office Management Education, and Marketing and Distributive Education. A descriptive survey design was adopted, drawing data from final-year Business Education students in the two public universities in the state through a structured questionnaire. Data were analysed using appropriate inferential statistical techniques to determine the individual and joint effects of the practical components on graduate global competitiveness. The findings indicate that practical components in Accounting Education, Entrepreneurship Education, and Marketing and Distributive Education significantly enhance the production of globally competitive graduates, while Office Management Education did not demonstrate a significant influence in its current form. The combined effect of all four practical components was also significant, highlighting the value of integrated practical training in Business Education programmes. The study contributes to business education scholarship by providing empirical evidence on how complementary practical components jointly shape graduate readiness for the global workforce. It offers practical insights for curriculum development by identifying priority areas for strengthening hands-on training and repositioning Office Management Education to better align with contemporary global competence demands.

این پژوهش به بررسی تأثیر اجزای عملی آموزش کسب‌وکار بر تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی در دانشگاه‌های دولتی ایالت کراس ریور، نیجریه پرداخته است. تمرکز پژوهش بر آموزش عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی، آموزش مدیریت اداری و آموزش بازاریابی و توزیع بوده است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی اتخاذ شد و داده‌ها از دانشجویان سال آخر رشته آموزش کسب‌وکار در دو دانشگاه دولتی این ایالت از طریق پرسشنامه ساختاریافته گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از فنون آماری استنباطی مناسب برای تعیین اثرات فردی و مشترک اجزای عملی بر رقابت‌پذیری جهانی فارغ‌التحصیلان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجزای عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی و آموزش بازاریابی و توزیع به طور معناداری موجب ارتقای تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی می‌شوند، در حالی که آموزش مدیریت اداری در شکل فعلی خود تأثیر معناداری نشان نداد. اثر ترکیبی هر چهار جزء عملی نیز معنادار بود و بر ارزش آموزش عملی یکپارچه در برنامه‌های آموزش کسب‌وکار تأکید دارد. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی درباره نحوه تأثیرگذاری مشترک اجزای عملی مکمل بر آمادگی فارغ‌التحصیلان برای نیروی کار جهانی به ادبیات آموزش کسب‌وکار کمک می‌کند. همچنین با شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار برای تقویت آموزش عملی و بازنگری آموزش مدیریت اداری جهت انطباق بهتر با الزامات معاصر شایستگی جهانی، بینش‌های کاربردی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد.

Introduction Legal and Ethical Business (LEB) curricula in higher education (HE) are traditionally taught through lectures and subsequently assessed via invigilated examinations. These methods have been shown to result in suboptimal student engagement, with challenges to students inculcating the desired theoretical knowledge. Studies have shown that authentic assessment (AA) offers a viable alternative towards enhancement of student learning, engagement, and skill development while maintaining academic integrity. This study proposes an authentic assessment practical framework for LEB. The proposed framework may support the adoption of AA in LEB curricula and in turn have a positive impact on student learning in higher education. Methods A systematic literature review (SLR) was employed to identify, evaluate, and synthesise existing research on the topic. The review followed a structured search, screening and categorisation process to develop the proposed evidence-informed framework for AA. Results A structured framework is proposed for implementing AA in Legal and Ethical Business curricula, comprising of five key processes: (1) selecting appropriate AA forms; (2) aligning AA characteristics with the chosen assessment design; (3) incorporating the anticipated impacts of AA; (4) implementing the designed AA within the curricula; and (5) evaluating its effectiveness. Discussion The proposed framework informed by the SLR and pedagogical experience of the author, aims to guide educators in adopting AA practices that are context-specific, pedagogically-sound, and aligned with learning outcomes. It offers a scaffolded framework for LEB curricula so that it can be structured across key dimensions of authenticity including real-world complexity, core knowledge and skills, as well as meaningful application in the contextual learning environment. It also offers potential applicability to other regulatory curricula in business education and other disciplines with similar learning outcomes. It may support institutions in upholding the necessity for continuous quality enhancement including innovation in teaching, learning and assessment, thereby enhancing the overall student learning experience.

مقدمه: برنامه‌های درسی حقوقی و اخلاقی کسب‌وکار (LEB) در آموزش عالی به طور سنتی از طریق سخنرانی تدریس و سپس از طریق آزمون‌های نظارت‌شده ارزیابی می‌شوند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این روش‌ها منجر به مشارکت کمتر دانشجویان شده و دانشجویان در درونی‌سازی دانش نظری مطلوب با چالش‌هایی مواجه می‌شوند. مطالعات نشان داده‌اند که ارزیابی اصیل (AA) جایگزینی مناسب برای ارتقاء یادگیری، مشارکت و توسعه مهارت‌های دانشجویان است و در عین حال یکپارچگی علمی را حفظ می‌کند. این مطالعه چارچوب عملی ارزیابی اصیل را برای LEB پیشنهاد می‌کند. چارچوب پیشنهادی می‌تواند از پذیرش AA در برنامه‌های درسی LEB حمایت کند و در نتیجه تأثیر مثبتی بر یادگیری دانشجویان در آموزش عالی داشته باشد. روش‌ها: مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) برای شناسایی، ارزیابی و ترکیب پژوهش‌های موجود در این حوزه به کار گرفته شد. این مرور با یک فرایند جستجوی ساختاریافته، غربالگری و دسته‌بندی به منظور توسعه چارچوب مبتنی بر شواهد برای AA دنبال شد. نتایج: چارچوبی ساختاریافته برای اجرای AA در برنامه‌های درسی حقوقی و اخلاقی کسب‌وکار پیشنهاد شده است که شامل پنج فرایند کلیدی است: (۱) انتخاب اشکال مناسب AA؛ (۲) همسویی ویژگی‌های AA با طراحی ارزیابی انتخاب‌شده؛ (۳) گنجاندن تأثیرات مورد انتظار AA؛ (۴) اجرای AA طراحی‌شده در برنامه درسی؛ و (۵) ارزیابی اثربخشی آن. بحث: چارچوب پیشنهادی که مبتنی بر SLR و تجربه آموزشی نویسنده است، با هدف راهنمایی مدرسان در پذیرش شیوه‌های AA که متناسب با زمینه، از نظر آموزشی معتبر و همسو با نتایج یادگیری هستند، ارائه شده است. این چارچوب ساختاریافته برای برنامه‌های درسی LEB ارائه می‌دهد تا بتوان آن را در ابعاد کلیدی اصالت از جمله پیچیدگی دنیای واقعی، دانش و مهارت‌های اصلی و همچنین کاربرد معنادار در محیط یادگیری زمینه‌ای ساختاربندی کرد. همچنین قابلیت کاربرد بالقوه در سایر برنامه‌های درسی مقرراتی در آموزش کسب‌وکار و سایر رشته‌ها با نتایج یادگیری مشابه را دارد. این چارچوب می‌تواند از مؤسسات در حفظ ضرورت ارتقای مستمر کیفیت از جمله نوآوری در تدریس، یادگیری و ارزیابی حمایت کند و در نتیجه تجربه کلی یادگیری دانشجویان را ارتقاء دهد.

Introduction This study aims to present a detailed empirical investigation of the role of entrepreneurship education in building entrepreneurial intention of business students through competencies, character strengths, and virtues. This study focuses on several business students in a higher education environment. Methods The methodology used in this research is associative research with the study of certain dependent, independent, and mediating variables involving business management students from various state universities in East Indonesia. Sampling used a saturated sample of 397 business management students. According to the research model, the author chose a structural equation model (SEM) to analyze the data and support using character strength and virtues with six traits: wisdom and knowledge, courage, humanity, justice, temperance, and transcendence. Results The research findings indicate that the six variables shaping character strengths, virtues, and lecturer competencies are effective in developing entrepreneurial intentions among students. Meanwhile, direct entrepreneurship education is ineffective in developing student entrepreneurial intentions. Discussion This research provides detailed and robust results regarding entrepreneurial intentions that are more measurable and easily realised by relying on character strengths and virtues that contribute to entrepreneurial intentions within a conducive academic environment. Improving the quality of entrepreneurship education for business management students can utilise the results of this research as a guide. However, to maximise the role of entrepreneurship education in business students’ entrepreneurial intentions, it needs to be mediated by character strengths, virtues, and lecturer competencies. This research demonstrates that entrepreneurship education that relies solely on the transfer of entrepreneurial knowledge and skills to students is ineffective in developing entrepreneurial intentions, which are the foundation for producing graduates who are ready to start businesses.

مقدمه: این مطالعه با هدف ارائه یک بررسی تجربی دقیق از نقش آموزش کارآفرینی در شکل‌دهی نیت کارآفرینانه دانشجویان رشته مدیریت کسب‌وکار از طریق شایستگی‌ها، قوت‌های منش و فضایل انجام شده است. این پژوهش بر چندین دانشجوی رشته مدیریت کسب‌وکار در محیط آموزش عالی تمرکز دارد. روش‌ها: روش‌شناسی مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش‌های همبستگی با مطالعه متغیرهای وابسته، مستقل و میانجی خاص است که دانشجویان مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه‌های دولتی مختلف در شرق اندونزی را دربرمی‌گیرد. نمونه‌گیری به صورت نمونه اشباع با ۳۹۷ دانشجوی مدیریت کسب‌وکار انجام شد. بر اساس مدل پژوهش، نویسنده مدل معادلات ساختاری (SEM) را برای تحلیل داده‌ها و پشتیبانی از استفاده از قوت منش و فضایل با شش ویژگی: خرد و دانش، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی انتخاب کرد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شش متغیر شکل‌دهنده قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر هستند. در حالی که آموزش مستقیم کارآفرینی در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر نیست. بحث: این پژوهش نتایج دقیق و قوی در خصوص نیت کارآفرینانه ارائه می‌دهد که با تکیه بر قوت منش و فضایل که به نیت کارآفرینانه در محیط دانشگاهی مساعد کمک می‌کنند، قابل سنجش‌تر و تحقق‌پذیرتر است. ارتقای کیفیت آموزش کارآفرینی برای دانشجویان مدیریت کسب‌وکار می‌تواند از نتایج این پژوهش به عنوان راهنما بهره گیرد. با این حال، برای حداکثر کردن نقش آموزش کارآفرینی در نیت کارآفرینانه دانشجویان مدیریت کسب‌وکار، لازم است این نقش از طریق قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید میانجی‌گری شود. این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش کارآفرینی که صرفاً بر انتقال دانش و مهارت‌های کارآفرینی به دانشجویان متکی است، در توسعه نیت کارآفرینانه که زیربنای تربیت فارغ‌التحصیلان آماده ورود به عرصه کسب‌وکار است، مؤثر نیست.