professional responsibility

The study examined the relationship between Educational Philosophical Orientation and the Organizational practices of Secondary Mathematics teachers. Using a descriptive-correlational quantitative design, the study involved 150 secondary mathematics teachers and investigated how educational philosophical orientations are associated with teachers’ organizational practices. Findings revealed that Pragmatism obtained the highest mean score (M = 3.852) indicating that the teacher generally valued practical, experiential and problem-solving approaches in mathematics instruction. However, regression results show that Pragmatism did not significantly predict their actual practices. Instead, Idealism emerged as a significant positive predictor of Planning and Lesson Preparation( b = 0.343, p<.001), Collaboration with Colleagues and School Personnel ( b = 0.206, p = 0.044) and Professional Responsibility ( b = 0.374, p<.001). Realism was a significant predictor of Classroom Organization and Management ( b = 0.216, p = .038), and Existentialism did not significantly predict any of the Organizational Practice Dimensions. These findings indicate that the relationship between educational philosophical orientation and teachers’ organizational practice is domain specific rather than uniform across professional activities. The higher endorsement of Pragmatism alongside its lack of significant unique predictive contribution also suggests that teachers espoused philosophical preferences do not necessarily correspond directly to their professional practices. Overall, the finding highlights the value of integrating philosophical reflection with practical and contextual consideration in teacher education and professional development, particularly in strengthening teachers’ awareness of how educational beliefs relate to their professional practice.

School organizational culture in Islamic education requires ethical foundations that can support teachers' professional responsibility without neglecting their well-being. This article develops an analytical framework for examining the internalization of amanah (trustworthiness and accountability) and ihsan (excellence and care) in relation to teachers' organizational commitment at SDIT Ar-Raihan, Pagar Alam, Indonesia. A qualitative single-case study is proposed, involving purposively selected school leaders, teachers, and educational staff, with semi-structured interviews, nonparticipant observations, document analysis, and reflexive thematic analysis. A synthesis of recent scholarship indicates that value-based culture may influence affective and normative commitment through trustworthy leadership, professional meaning, organizational justice, and collegial support; continuance commitment also depends on employment conditions. These relationships are presented as propositions requiring field verification, not as empirical findings from the school. The framework offers an ethically grounded direction for examining teacher commitment and improving Islamic school management.

Teacher discipline is a fundamental factor in improving the quality of education, as it is directly related to professional responsibility and the effectiveness of learning. In this context, the principal plays a strategic role as a leader, mentor, and key motivator in fostering a culture of discipline within the school environment. This study aims to identify the principal's strategies in enhancing teacher discipline and the factors that influence it at SDN 2 Pancor. The research employs a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, in-depth interviews, and documentation. Data analysis was conducted in three stages: data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The validity of the findings was ensured through source triangulation techniques. The results of the study indicate that the principal implements various strategies to promote teacher discipline, including the establishment of duty schedules, role modeling in attendance and behavior, implementation of a reward and punishment system, regular evaluations, the requirement for teachers to prepare lesson plans, and collaboration with the school community, committee, and parents. Factors influencing the success of these strategies include teacher compliance with working hours, consistency of attendance, and preparedness of teaching materials. Therefore, the strategies implemented by the principal at SDN 2 Pancor have proven effective in improving teacher discipline. These strategies not only foster a sense of responsibility and order but also strengthen a professional work culture oriented toward enhancing the quality of education.

انضباط معلمان یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت آموزش است، چرا که مستقیماً با مسئولیت حرفه‌ای و اثربخشی فرایند یادگیری مرتبط می‌باشد. در این زمینه، مدیر مدرسه نقش راهبردی به عنوان رهبر، راهنما و انگیزه‌دهنده اصلی در تقویت فرهنگ انضباط در محیط مدرسه ایفا می‌کند. هدف این پژوهش شناسایی استراتژی‌های مدیر مدرسه در افزایش انضباط معلمان و عوامل مؤثر بر آن در دبستان شماره ۲ پانکور است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها در سه مرحله کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته است. روایی یافته‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی منابع تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه با به‌کارگیری استراتژی‌های متنوعی از جمله تعیین برنامه‌های کاری، الگو بودن در حضور و رفتار، اجرای نظام پاداش و تنبیه، ارزیابی‌های منظم، الزام معلمان به تهیه طرح درس و همکاری با جامعه مدرسه، کمیته و والدین، به ارتقای انضباط معلمان کمک می‌کند. عوامل مؤثر بر موفقیت این استراتژی‌ها شامل پایبندی معلمان به ساعات کاری، تداوم حضور و آمادگی مواد آموزشی است. بنابراین، استراتژی‌های اجراشده توسط مدیر مدرسه در دبستان شماره ۲ پانکور در بهبود انضباط معلمان مؤثر بوده‌اند. این استراتژی‌ها نه تنها حس مسئولیت‌پذیری و نظم را تقویت می‌کنند، بلکه فرهنگ کاری حرفه‌ای مبتنی بر ارتقای کیفیت آموزش را نیز تحکیم می‌بخشند.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.

The article examines Ahmad Donish’s pedagogical legacy through the problems of educating a perfect human being and developing moral education. It shows that his works Navodir ul-vaqoe, Me’yor ut-tadayyun, Risola dar nazmi tamaddun va taovun, and Devoni ash’or present knowledge, thinking, morality, labour, vocational preparation, and responsibility to society as interconnected dimensions of personal development. In Donish’s didactic views, perfection is interpreted not as a completed state but as a continuous process of self-development, expansion of knowledge, moral self-regulation, and socially useful activity. Special attention is given to his use of stories, examples, and situations from everyday life as means of moral instruction and reflective thinking. With appropriate source-critical caution, the article discusses the relevance of Donish’s legacy to contemporary education through the unity of knowledge, morality, and action, as well as the development of independent thought, professional responsibility, and ethical self-management.

این مقاله میراث آموزشی احمد دانش را از منظر مسائل تربیت انسان کامل و توسعه تربیت اخلاقی بررسی می‌کند. نشان داده می‌شود که آثار او از جمله نوادر الوقایع، معیار التدین، رساله در نظم تمدن و تعاون، و دیوان اشعار، دانش، تفکر، اخلاق، کار، آمادگی حرفه‌ای و مسئولیت در قبال جامعه را به عنوان ابعاد به‌هم‌پیوسته رشد فردی مطرح می‌سازند. در دیدگاه‌های آموزشی دانش، کمال نه به عنوان وضعیتی کامل‌شده، بلکه به عنوان فرایندی مستمر از خودپروری، گسترش دانش، خودتنظیمی اخلاقی و فعالیت اجتماعی سودمند تفسیر می‌شود. توجه ویژه‌ای به بهره‌گیری او از حکایات، مثال‌ها و موقعیت‌های زندگی روزمره به عنوان ابزار آموزش اخلاقی و تفکر تأملی معطوف شده است. با رعایت احتیاط‌های لازم در نقد منابع، مقاله به بررسی اهمیت میراث دانش برای آموزش معاصر از طریق وحدت دانش، اخلاق و عمل، همچنین توسعه تفکر مستقل، مسئولیت حرفه‌ای و خودمدیریتی اخلاقی می‌پردازد.