repetitive behavior

Trichotillomania (TTM) is a body-focused repetitive behavior characterized by compulsive hair-pulling and an association with psychiatric comorbidities and profound emotional distress. Despite its significant impact on well-being, TTM remains understudied, underdiagnosed, and without established treatment guidelines. These deficiencies are particularly evident for ethnic and racial minority groups with TTM, who experience unique factors related to the cultural significance of hair, distinct physical hair properties, stigmas surrounding psychiatric care, and differences in clinical presentation. Additionally, therapies for TTM have been developed primarily from non-Hispanic White samples, potentially contributing to disparities in treatment outcomes. While emerging therapies aim to integrate cultural perspectives, more representative research is needed to address knowledge gaps and develop effective care for TTM across all groups. This review will address differences in the presentation, diagnosis, and treatment of TTM in ethnic and racial minority populations, and discuss barriers to management and future directions of equitable care.

تریکوتیلومانیا (TTM) یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن است که با کندن اجباری مو و همراهی با همبودی‌های روان‌پزشکی و پریشانی عاطفی عمیق مشخص می‌شود. با وجود تأثیر قابل توجه آن بر بهزیستی، تریکوتیلومانیا همچنان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته، کمتر تشخیص داده می‌شود و فاقد دستورالعمل‌های درمانی تثبیت‌شده است. این کمبودها به‌ویژه در مورد گروه‌های اقلیت قومی و نژادی مبتلا به تریکوتیلومانیا مشهود است که با عوامل منحصربه‌فردی مرتبط با اهمیت فرهنگی مو، ویژگی‌های فیزیکی متفاوت مو، انگ‌های مرتبط با مراقبت روان‌پزشکی و تفاوت‌های در ارائه بالینی مواجه هستند. علاوه بر این، درمان‌های تریکوتیلومانیا عمدتاً بر اساس نمونه‌های سفیدپوست غیرهیسپانیک توسعه یافته‌اند که ممکن است به تفاوت‌ها در پیامدهای درمانی منجر شود. در حالی که درمان‌های نوظهور تلاش دارند دیدگاه‌های فرهنگی را ادغام کنند، پژوهش‌های نماینده‌تر برای رفع شکاف‌های دانشی و توسعه مراقبت مؤثر برای تریکوتیلومانیا در تمامی گروه‌ها مورد نیاز است. این مرور به تفاوت‌ها در ارائه، تشخیص و درمان تریکوتیلومانیا در جمعیت‌های اقلیت قومی و نژادی می‌پردازد و موانع مدیریت و جهت‌گیری‌های آینده مراقبت عادلانه را مورد بحث قرار می‌دهد.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.