Handwriting

Este artigo tem como tema o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas e parte do seguinte questionamento: quais são os distanciamentos e as aproximações acerca do processo de ensino e de aprendizagem da letra cursiva apresentados em pesquisas do Brasil e de Portugal? Nesse sentido, objetiva-se analisar, por meio de uma revisão bibliográfica realizada em diferentes bases de dados, o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas, evidenciando os distanciamentos e as aproximações relacionados à sua importância, às dificuldades e às estratégias metodológicas no processo de alfabetização. Considerando a ligação histórica entre os dois países, defende-se que a promoção de diálogos sobreaspectos ligados à alfabetização, como a letra cursiva, pode, em ambos os cenários, enriquecer o debate e o repertório de docentes alfabetizadores. Para a análise do conteúdo das 18 pesquisas selecionadas, publicadas entre 2010 e 2023, foram delimitados três eixos: (1) as dificuldades enfrentadas por professores e estudantes, (2) a importância atribuída à letra cursiva e (3) as estratégias metodológicas utilizadas. A discussão fundamenta-se em algumas contribuições sobre a linguagem escrita de Emilia Ferreiro e Ana Teberosky, Lev Vygotsky, Magda Soares e Maria Iolanda Monteiro. Os resultados evidenciam a complementaridade entre as produções dos dois países e a possibilidade de novos estudos conjuntos entre pesquisadores brasileiros e portugueses.

این مقاله با موضوع آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی، از پرسش زیر آغاز می‌شود: فاصله‌ها و نزدیکی‌های فرایند آموزش و یادگیری خط تحریری که در پژوهش‌های برزیل و پرتغال ارائه شده‌اند، کدام‌اند؟ بر این اساس، هدف مقاله تحلیل آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی از طریق مرور نظام‌مند منابع در پایگاه‌های داده مختلف است، به‌گونه‌ای که فاصله‌ها و نزدیکی‌های مرتبط با اهمیت، دشواری‌ها و راهبردهای روش‌شناختی در فرایند سوادآموزی را برجسته می‌کند. با توجه به پیوند تاریخی میان دو کشور، استدلال می‌شود که ترویج گفت‌وگو درباره جنبه‌های مرتبط با سوادآموزی، همچون خط تحریری، می‌تواند در هر دو زمینه به غنای بحث و گسترش دانش معلمان سوادآموز کمک کند. برای تحلیل محتوای ۱۸ پژوهش منتخب که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ منتشر شده‌اند، سه محور تعیین شد: (۱) دشواری‌های پیش روی معلمان و دانش‌آموزان، (۲) اهمیت قائل‌شده برای خط تحریری و (۳) راهبردهای روش‌شناختی به‌کاررفته. بحث مقاله بر پایه برخی دیدگاه‌ها درباره زبان نوشتاری از Emilia Ferreiro و Ana Teberosky، Lev Vygotsky، Magda Soares و Maria Iolanda Monteiro استوار است. نتایج نشان‌دهنده مکمل بودن تولیدات علمی دو کشور و امکان انجام پژوهش‌های مشترک جدید میان پژوهشگران برزیلی و پرتغالی است.

The purpose of this literature synthesis was to identify the level of research evidence for specific writing instructional practices and opportunities for next steps in research. Instead of relying on how study authors described their instruction, this synthesis aggregated studies by the effects on specific component skills of writing (spelling, handwriting, grammar, vocabulary, discourse elements, higher-order cognition, and self-regulation). These specific components were chosen based on a comprehensive and empirically derived theoretical framework – the Direct and Indirect Effects Model of Writing. The literature search included studies with a controlled intervention design, resulting in 162 studies (74% in grades K–5). Studies were reviewed for their design quality, instruction provided, proximal outcomes measured, participant characteristics, and instructional context. Robust positive effects were found for explicitly teaching students discourse elements, spelling, handwriting, and multiple components to a variety of students. More research is needed for vocabulary, grammar, typing, higher-order cognition, and implementation. There is promising evidence of effective instruction in the component skills of writing. Future research that better describes instruction and the unique contextual challenges of different populations holds promise for addressing the need for writing instruction.

هدف این سنتز ادبیات، شناسایی سطح شواهد پژوهشی برای روش‌های خاص آموزش نوشتن و فرصت‌های گام‌های بعدی در پژوهش بود. به جای اتکا به توصیف نویسندگان مطالعات از آموزش خود، این سنتز مطالعات را بر اساس تأثیر آن‌ها بر مهارت‌های اجزایی خاص نوشتن (املاء، خوشنویسی، دستور زبان، واژگان، عناصر گفتمان، شناخت مرتبه بالاتر و خودتنظیمی) تجمیع کرد. این اجزای خاص بر اساس یک چارچوب نظری جامع و مبتنی بر شواهد تجربی – مدل اثرات مستقیم و غیرمستقیم نوشتن – انتخاب شدند. جستجوی ادبیات شامل مطالعاتی با طرح مداخله کنترل‌شده بود که منجر به ۱۶۲ مطالعه (۷۴٪ در پایه‌های K–5) شد. مطالعات از نظر کیفیت طرح، آموزش ارائه‌شده، پیامدهای نزدیک اندازه‌گیری‌شده، ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه آموزشی مرور شدند. آثار مثبت قوی برای آموزش صریح عناصر گفتمان، املاء، خوشنویسی و چندین مؤلفه برای انواع مختلفی از دانش‌آموزان مشاهده شد. برای واژگان، دستور زبان، تایپ، شناخت مرتبه بالاتر و اجرا به پژوهش بیشتری نیاز است. شواهد امیدوارکننده‌ای از آموزش مؤثر در مهارت‌های اجزایی نوشتن وجود دارد. پژوهش‌های آینده که آموزش و چالش‌های زمینه‌ای خاص جمعیت‌های مختلف را بهتر توصیف کنند، امیدبخش پاسخگویی به نیاز آموزش نوشتن هستند.

BACKGROUND: Digital handwriting distinguishes PD patients from healthy controls but is rarely assessed quantitatively. OBJECTIVES: To evaluate digital handwriting as an objective tool to assess motor impairment, dopaminergic response, and progression in PD. METHODS: Participants (Healthy Controls, n = 52; De Novo PD Patients assessed at baseline and after 7 weeks, n = 50; PD Patients in OFF-ON states following inhaled levodopa, n = 26; PD Progression Patients, n = 60) wrote a standard sentence on a digitizing tablet. RESULTS: De Novo PD Patients showed reduced handwriting speed and increased in-air time. Acute dopaminergic stimulation in OFF-ON states was associated with shorter in-surface and in-air time. Longer disease duration was associated with increased variability in speed and acceleration. Higher MDS-UPDRS Part III scores were associated with lower speed and acceleration. CONCLUSIONS: Digital handwriting is an objective digital biomarker for quantifying PD dysgraphia and its response to dopaminergic treatment.

زمینه: دست‌نویسی دیجیتال بیماران مبتلا به پارکینسون (PD) را از افراد سالم متمایز می‌کند، اما به‌ندرت به‌صورت کمی ارزیابی می‌شود. اهداف: ارزیابی دست‌نویسی دیجیتال به‌عنوان ابزاری عینی برای سنجش نقص حرکتی، پاسخ دوپامینرژیک و پیشرفت بیماری در PD. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (گروه کنترل سالم، n = ۵۲؛ بیماران De Novo PD ارزیابی‌شده در ابتدا و پس از ۷ هفته، n = ۵۰؛ بیماران PD در وضعیت‌های OFF-ON پس از مصرف لوودوپای استنشاقی، n = ۲۶؛ بیماران PD با پیشرفت بیماری، n = ۶۰) یک جمله استاندارد را روی تبلت دیجیتال نوشتند. نتایج: بیماران De Novo PD کاهش سرعت دست‌نویسی و افزایش زمان در هوا را نشان دادند. تحریک حاد دوپامینرژیک در وضعیت‌های OFF-ON با کاهش زمان روی سطح و زمان در هوا همراه بود. مدت زمان طولانی‌تر بیماری با افزایش واریانس سرعت و شتاب همراه بود. نمرات بالاتر MDS-UPDRS بخش III با سرعت و شتاب پایین‌تر ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: دست‌نویسی دیجیتال یک زیست‌نشانگر دیجیتال عینی برای کمی‌سازی دیس‌گرافیای PD و پاسخ آن به درمان دوپامینرژیک است.

Background Handwriting is central to children's written-language development, but conventional assessment usually emphasizes the completed product and provides limited information about the processes that produced it. Digital technologies can capture handwriting as an unfolding motor and orthographic activity. Objective This scoping review mapped technologies for capturing children's handwriting process data, the raw signals and derived features obtained, the assessment constructs supported by process measures, and their educational, developmental, and clinical applications. Methods Following scoping-review guidance and PRISMA-ScR, we searched Scopus, PubMed, ERIC, Web of Science Core Collection, and IEEE Xplore and conducted backward citation searching of 11 relevant review or framework articles. Of 198 reports sought for full-text assessment, one could not be retrieved, 197 were assessed, 39 were excluded, and 158 were included. All included reports were charted with the same 16-field framework. Independent verification by a second researcher covered randomly selected samples of 40 of 197 full-text eligibility decisions (20.3%; 97.5% agreement; Cohen's κ = 0.918) and 32 of 158 extractions (20.3%). Results Digitizing or graphics tablets were used in 136 reports (86.1%), and 117 (74.1%) used Wacom hardware. Position or trajectory (145, 91.8%) and time or timestamps (124, 78.5%) were the most common raw signals, followed by pen pressure or normal force (82, 51.9%) and pen-state or in-air information (71, 44.9%). Common derived feature families included speed or velocity (97, 61.4%), temporal or duration measures (84, 53.2%), spatial or geometric measures (67, 42.4%), and pressure- or force-derived measures (59, 37.3%). Developmental or normative characterization (75, 47.5%) and clinical characterization or differential assessment (74, 46.8%) were the most frequent applications. Latin-alphabetic handwriting appeared in 114 reports (72.2%), followed by Hebrew (23, 14.6%), Chinese (19, 12.0%), and Arabic (5, 3.2%). Conclusions Digital handwriting assessment is well established in process capture but less consistently translated into applied educational or clinical decisions. Classification performance should not be equated with diagnostic validity. A theory-informed and review-refined four-level framework organizes raw signals, derived features, assessment constructs, and empirical interpretation or action without implying a validated developmental or psychometric hierarchy.

زمینه و هدف: دست‌خط نقش مرکزی در رشد زبان نوشتاری کودکان دارد، اما ارزیابی‌های متداول معمولاً بر محصول نهایی تأکید می‌کنند و اطلاعات محدودی درباره فرایندهایی که به تولید آن منجر شده‌اند ارائه می‌دهند. فناوری‌های دیجیتال قادرند دست‌خط را به عنوان یک فعالیت حرکتی و املایی در حال شکل‌گیری ثبت کنند. هدف: این مرور گسترده به شناسایی فناوری‌های ثبت داده‌های فرایندی دست‌خط کودکان، سیگنال‌های خام و ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی پشتیبانی‌شده توسط سنجه‌های فرایندی و کاربردهای آموزشی، رشدی و بالینی آن‌ها پرداخت. روش‌ها: با پیروی از راهنمای مرور گسترده و PRISMA-ScR، پایگاه‌های Scopus، PubMed، ERIC، Web of Science Core Collection و IEEE Xplore جست‌وجو شدند و جست‌وجوی ارجاعات معکوس ۱۱ مقاله مروری یا چارچوبی مرتبط انجام شد. از میان ۱۹۸ گزارش مورد بررسی برای ارزیابی متن کامل، یک مورد قابل بازیابی نبود، ۱۹۷ مورد ارزیابی شدند، ۳۹ مورد حذف شدند و ۱۵۸ مورد وارد مطالعه شدند. همه گزارش‌های واردشده با یک چارچوب ۱۶ بخشی یکسان ثبت شدند. راستی‌آزمایی مستقل توسط پژوهشگر دوم بر روی نمونه‌های تصادفی ۴۰ تصمیم صلاحیت متن کامل از ۱۹۷ مورد (۲۰.۳٪؛ توافق ۹۷.۵٪؛ کاپای Cohen's κ = ۰.۹۱۸) و ۳۲ استخراج از ۱۵۸ مورد (۲۰.۳٪) انجام شد. یافته‌ها: در ۱۳۶ گزارش (۸۶.۱٪) از تبلت‌های دیجیتایزر یا گرافیکی استفاده شد و ۱۱۷ مورد (۷۴.۱٪) از سخت‌افزار Wacom بهره بردند. موقعیت یا مسیر (۱۴۵ مورد، ۹۱.۸٪) و زمان یا برچسب‌های زمانی (۱۲۴ مورد، ۷۸.۵٪) رایج‌ترین سیگنال‌های خام بودند و پس از آن فشار قلم یا نیروی عمودی (۸۲ مورد، ۵۱.۹٪) و اطلاعات وضعیت قلم یا در هوا (۷۱ مورد، ۴۴.۹٪) قرار داشتند. خانواده‌های رایج ویژگی‌های استخراج‌شده شامل سرعت یا تندی (۹۷ مورد، ۶۱.۴٪)، سنجه‌های زمانی یا مدت (۸۴ مورد، ۵۳.۲٪)، سنجه‌های فضایی یا هندسی (۶۷ مورد، ۴۲.۴٪) و سنجه‌های مبتنی بر فشار یا نیرو (۵۹ مورد، ۳۷.۳٪) بودند. بیشترین کاربردها، توصیف رشدی یا هنجاری (۷۵ مورد، ۴۷.۵٪) و توصیف بالینی یا ارزیابی افتراقی (۷۴ مورد، ۴۶.۸٪) بود. دست‌خط الفبای لاتین در ۱۱۴ گزارش (۷۲.۲٪) مشاهده شد و پس از آن عبری (۲۳ مورد، ۱۴.۶٪)، چینی (۱۹ مورد، ۱۲.۰٪) و عربی (۵ مورد، ۳.۲٪) قرار داشتند. نتیجه‌گیری: ارزیابی دیجیتال دست‌خط در ثبت فرایند به خوبی تثبیت شده است اما کمتر به تصمیمات کاربردی آموزشی یا بالینی ترجمه شده است. عملکرد طبقه‌بندی نباید معادل روایی تشخیصی تلقی شود. یک چارچوب چهارسطحی مبتنی بر نظریه و اصلاح‌شده توسط مرور، سیگنال‌های خام، ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی و تفسیر یا اقدام تجربی را سازمان‌دهی می‌کند بدون آنکه سلسله‌مراتب رشدی یا روان‌سنجی روایی‌شده‌ای را القا کند.

The purpose of this study is to evaluate the legibility of fourth-grade elementary school students' handwriting and to examine the differences and relationships between two evaluators: a human researcher and artificial intelligence (ChatGPT). To this end, the study was conducted using the descriptive survey model, one of the quantitative research approaches. The study sample consisted of 67 fourth-grade students attending a public elementary school. The students' handwriting was evaluated using the Multidimensional Legibility Scale. Writing samples were collected from each student, including copying samples, dictated samples, and free writing samples. One class period was allocated for each writing task. The 201 handwriting samples obtained from the 67 students were evaluated by a researcher (the second author) and artificial intelligence (ChatGPT). According to the findings, no significant differences were detected between the artificial intelligence and the researcher in any writing type or subdimension, except for the slant subdimension of free writing. However, a high level of positive and significant correlation was identified between the two raters. Findings indicate that artificial intelligence can produce results comparable to those of expert raters when evaluating handwriting legibility. The fact that differences among raters are not statistically significant suggests that AI-based handwriting evaluations could serve as an objective and reliable alternative.

هدف این پژوهش، ارزیابی خوانایی دست‌خط دانش‌آموزان پایه چهارم ابتدایی و بررسی تفاوت‌ها و روابط بین دو ارزیاب: یک پژوهشگر انسانی و هوش مصنوعی (ChatGPT) است. بدین منظور، پژوهش با استفاده از مدل پیمایش توصیفی که یکی از رویکردهای پژوهش کمی است، انجام شد. نمونه پژوهش شامل ۶۷ دانش‌آموز پایه چهارم یک مدرسه ابتدایی دولتی بود. دست‌خط دانش‌آموزان با استفاده از مقیاس چندبعدی خوانایی ارزیابی شد. نمونه‌های نوشتاری از هر دانش‌آموز جمع‌آوری گردید که شامل نمونه‌های رونویسی، نمونه‌های دیکته و نمونه‌های نوشتار آزاد بود. برای هر تکلیف نوشتاری یک جلسه کلاسی اختصاص داده شد. ۲۰۱ نمونه دست‌خط به‌دست‌آمده از ۶۷ دانش‌آموز توسط یک پژوهشگر (نویسنده دوم) و هوش مصنوعی (ChatGPT) ارزیابی شد. بر اساس یافته‌ها، به جز زیرمقیاس شیب در نوشتار آزاد، هیچ تفاوت معناداری بین هوش مصنوعی و پژوهشگر در هیچ‌یک از انواع نوشتار یا زیرمقیاس‌ها مشاهده نشد. با این حال، همبستگی مثبت و معنادار بالایی بین دو ارزیاب شناسایی گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند نتایجی قابل مقایسه با ارزیابان خبره در ارزیابی خوانایی دست‌خط ارائه دهد. عدم معناداری آماری تفاوت بین ارزیابان، حاکی از آن است که ارزیابی‌های دست‌خط مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان جایگزینی عینی و قابل اعتماد مورد استفاده قرار گیرد.