Talca no es Santiago: Moral geography, rurality, and infrastructure of possibility in LGBTIQA+ violence and survival
تالکا سانتیاگو نیست: جغرافیای اخلاقی، روستایی بودن و زیرساخت امکان در خشونت و بقا افراد LGBTIQA+
چکیده
Background Violence against LGBTIQA+ individuals is not limited to discrete acts of aggression. It also constitutes a territorial ecology that unevenly distributes habitability, safety, and recognition. This study examines how the statement “Talca is not Santiago” works as more than a comment on city size: it names a moral geography where reputation, social surveillance, and uneven access to infrastructure produce distinct thresholds of visibility, risk, and agency. Methods We used Reflexive Thematic Analysis (RTA) following Braun and Clarke to analyze a subcorpus of seven individual interviews and one focus group (n = 7) conducted in Talca and one focus group (n = 5) conducted in Santiago, drawn from a broader research project according to predefined criteria (density of territorial references and representation of both study sites). Reporting follows COREQ guidelines (S1 Checklist). We recruited participants through LGBTIQA+ organizations and social networks; participants self-identified with non-hegemonic sexual-gender identities, were over 18, and reported subjective experiences of violence. The analytical sample is composed predominantly of young (19–35 years) university-educated participants, with representation of cisgender, transmasculine, and non-binary identities and no trans women. We calibrate the scope of our conclusions accordingly. Results We constructed three themes: (1) Infrastructure of possibility—LGBTIQA+ life becomes practicable or precarious depending on available circuits of information, networks, and spaces; (2) Surveillance and reputation—in medium-sized cities and rural environments, social legibility intensifies daily control and shrinks the margin to maneuver, which also affects the possibility of leaving violent relationships; (3) Mobility and education as partial territorial rupture—moving for studies and traveling through urban circuits reconfigures future horizons without erasing access asymmetries. Conclusions Within the scope of a young, predominantly cisgender, university-educated sample, territorial scale operates as a constitutive condition of violence and survival, not as a backdrop. Interventions on LGBTIQA+ violence therefore need to address territorial conditions: connectivity, information circulation, community spaces, and confidentiality safeguards adapted to medium-sized cities and ruralities.
زمینه: خشونت علیه افراد LGBTIQA+ محدود به اعمال مجزای پرخاشگری نیست، بلکه یک بوم‌شناسی سرزمینی را نیز شکل می‌دهد که قابلیت زیست‌پذیری، امنیت و به‌رسمیت‌شناسی را به‌طور نابرابر توزیع می‌کند. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه عبارت «تالکا سانتیاگو نیست» فراتر از یک اظهار نظر درباره اندازه شهر عمل می‌کند: این عبارت نام‌گذار جغرافیای اخلاقی است که در آن شهرت، نظارت اجتماعی و دسترسی نابرابر به زیرساخت‌ها آستانه‌های متفاوتی از دیده‌شدن، ریسک و عاملیت را ایجاد می‌کند. روش‌ها: ما با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی (RTA) بر اساس رویکرد Braun و Clarke، زیرمجموعه‌ای از هفت مصاحبه فردی و یک گروه متمرکز (n = 7) انجام‌شده در تالکا و یک گروه متمرکز (n = 5) انجام‌شده در سانتیاگو را که از یک پروژه پژوهشی گسترده‌تر بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده (تراکم ارجاعات سرزمینی و نمایندگی هر دو محل مطالعه) انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل‌های COREQ (S1 Checklist) انجام شده است. شرکت‌کنندگان از طریق سازمان‌ها و شبکه‌های اجتماعی LGBTIQA+ جذب شدند؛ شرکت‌کنندگان خود را دارای هویت‌های جنسی-جنسیتی غیرهژمونیک معرفی کردند، بالای ۱۸ سال بودند و تجربیات ذهنی خشونت را گزارش دادند. نمونه تحلیلی عمدتاً شامل شرکت‌کنندگان جوان (۱۹ تا ۳۵ سال) با تحصیلات دانشگاهی است که هویت‌های سیس‌جندر، ترنس‌مسکولین و نان‌باینری را نمایندگی می‌کنند و هیچ زن ترنس در نمونه وجود ندارد. دامنه نتایج بر این اساس تنظیم می‌شود. نتایج: سه تم استخراج شد: (۱) زیرساخت امکان—زندگی LGBTIQA+ بسته به مدارهای اطلاعاتی، شبکه‌ها و فضاهای در دسترس، عملی یا متزلزل می‌شود؛ (۲) نظارت و شهرت—در شهرهای متوسط و محیط‌های روستایی، خوانایی اجتماعی کنترل روزمره را تشدید و حاشیه مانور را محدود می‌کند که این امر بر امکان ترک روابط خشونت‌آمیز نیز تأثیر می‌گذارد؛ (۳) تحرک و آموزش به‌عنوان گسست جزئی سرزمینی—جابجایی برای تحصیل و سفر در مدارهای شهری افق‌های آینده را بازپیکربندی می‌کند بدون آنکه نابرابری‌های دسترسی را از میان ببرد. نتیجه‌گیری: در دامنه نمونه‌ای جوان، عمدتاً سیس‌جندر و دارای تحصیلات دانشگاهی، مقیاس سرزمینی به‌عنوان یک شرط سازنده خشونت و بقا عمل می‌کند، نه صرفاً یک پس‌زمینه. بنابراین مداخلات در حوزه خشونت علیه LGBTIQA+ باید شرایط سرزمینی را هدف قرار دهند: اتصال، گردش اطلاعات، فضاهای اجتماعی و تضمین‌های محرمانگی متناسب با شهرهای متوسط و مناطق روستایی.