Capability approach

Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.

موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت می‌کنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آن‌ها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار می‌گیرد که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی می‌کند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت می‌تواند تضمین کند چیست، به گونه‌ای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرنده‌ای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال می‌کند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگی‌ها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد می‌کند: حداقل قانونی حفاظت‌شده‌ای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداهه‌پردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه می‌دهد و ارزیابی تجربی انجام نمی‌دهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح می‌کند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد می‌کند بیان می‌دارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آن‌ها را مشخص می‌کند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت می‌کنند را می‌دهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف می‌کند و این که آیا در عمل چنین می‌شود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.

This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.

این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهره‌برداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگ‌کننده تضمین کیفیت و همچنین بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینه‌های جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاست‌ها و نظام‌های حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها می‌توانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیت‌های دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیط‌های یادگیری پشتیبانی‌شده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالش‌های اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایه‌گذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاری‌جویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوت‌هایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیت‌های دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصت‌های یادگیری معنادار را نیز در بر می‌گیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک می‌کند. مطالعه حاضر توصیه می‌کند که مؤسسات ODeL چارچوب‌های ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرف‌نظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.

Van Orman et al. (2026) offer a framework of principles for equitable classroom assessment. They describe an important contribution to the field’s ongoing shift towards more learner-centred, contextually responsive assessment practices. I argue that although the framework represents a meaningful advance towards equity, particularly in its attention to sociocultural responsiveness, multiple forms of evidence, and student involvement in assessment, it operates largely within existing paradigms of classroom assessment and stops short of interrogating the historical and structural functions of grading itself. I offer three extensions: (a) reconsidering grading as a mechanism of ranking and sorting, (b) historicising assessment within longer trajectories of exclusion, and (c) interrogating the distribution of power in classroom assessment. These extensions suggest directions for a justice-oriented framework that does not replace the authors’ contribution but extends it into territory their framework leaves unmapped-territory that will require changes in individual teacher practice and institutional/structural formation to enact.

Van Orman و همکاران (2026) چارچوبی از اصول برای ارزشیابی کلاسی عادلانه ارائه می‌دهند. آن‌ها سهم مهمی در تغییر مستمر حوزه به سوی شیوه‌های ارزشیابی یادگیرنده‌محور و پاسخگو به بافت توصیف می‌کنند. من استدلال می‌کنم که اگرچه این چارچوب پیشرفتی معنادار به سوی عدالت است، به‌ویژه از حیث توجه به پاسخگویی جامعه‌شناختی، اشکال متنوع شواهد و مشارکت دانش‌آموزان در ارزشیابی، اما عمدتاً در چارچوب‌های موجود ارزشیابی کلاسی عمل می‌کند و از بررسی کارکردهای تاریخی و ساختاری نمره‌دهی خودداری می‌کند. من سه گسترش پیشنهاد می‌کنم: (الف) بازاندیشی نمره‌دهی به‌عنوان سازوکاری برای رتبه‌بندی و تفکیک، (ب) تاریخی‌کردن ارزشیابی در مسیرهای طولانی‌تر طرد و حذف، و (ج) واکاوی توزیع قدرت در ارزشیابی کلاسی. این گسترش‌ها جهت‌هایی را برای چارچوبی عدالت‌محور پیشنهاد می‌کنند که جایگزین سهم نویسندگان نمی‌شود، بلکه آن را به قلمرویی گسترش می‌دهد که چارچوب آنان ترسیم نکرده است؛ قلمرویی که تحقق آن مستلزم تغییر در عمل فردی معلمان و شکل‌گیری نهادی/ساختاری خواهد بود.