Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.
دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.
Experiences of minority stress likely contribute to elevated levels of depression and suicidal ideation among LGBT individuals. We examined whether the self-reported frequency of exposure to hate speech targeting gay men and lesbians was associated with these outcomes and whether family acceptance of one’s sexual orientation attenuated these associations. We used data from a national survey of the Polish LGBTQiA community ( N = 3827 gay men and lesbians). Participants reported the severity of eight symptoms of depression, as well as the frequency of suicidal ideation. They also indicated how often they had encountered homophobic hate speech, and which categories of close family members accepted their sexual orientation. A higher self-reported frequency of exposure to homophobic hate speech was associated with greater severity of depressive symptoms and more frequent suicidal ideation. These associations were moderated by family acceptance, such that they were weaker among participants with higher family acceptance scores. Our findings provide evidence that family acceptance may buffer negative mental health outcomes of hate speech exposure among gay men and lesbians.
تجارب استرس اقلیت احتمالاً به سطوح بالاتر افسردگی و افکار خودکشی در میان افراد LGBT منجر می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا فراوانی گزارش‌شده مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز که مردان و زنان همجنس‌گرا را هدف قرار می‌دهد، با این پیامدها مرتبط است و آیا پذیرش خانواده از گرایش جنسی فرد این ارتباطات را تضعیف می‌کند یا خیر. ما از داده‌های یک پیمایش ملی جامعه LGBTQiA لهستان (N = 3827 مرد و زن همجنس‌گرا) استفاده کردیم. شرکت‌کنندگان شدت هشت نشانه افسردگی و همچنین فراوانی افکار خودکشی را گزارش کردند. آن‌ها همچنین بیان کردند که چند وقت یک‌بار با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه مواجه شده‌اند و کدام دسته از اعضای نزدیک خانواده گرایش جنسی آن‌ها را پذیرفته‌اند. فراوانی بالاتر مواجهه گزارش‌شده با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه با شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی و فراوانی بیشتر افکار خودکشی مرتبط بود. این ارتباطات توسط پذیرش خانواده تعدیل شد، به‌گونه‌ای که در میان شرکت‌کنندگانی که نمرات پذیرش خانواده بالاتری داشتند، این ارتباطات ضعیف‌تر بود. یافته‌های ما شواهدی ارائه می‌دهد که پذیرش خانواده می‌تواند پیامدهای منفی سلامت روان ناشی از مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز را در میان مردان و زنان همجنس‌گرا کاهش دهد.
