generalized anxiety disorder

This quantitative comparative investigation evaluated and contrasted levels of state-trait anxiety and generalized anxiety symptoms between early and late adolescent cohorts (N = 100). A cross-sectional comparative survey design was employed using standardized psychometric instruments: the 40-item State-Trait Anxiety Inventory (STAI) and the Generalized Anxiety Disorder-7 scale (GAD-7). Non-parametric Mann-Whitney U tests and chi-square independence analyses revealed no statistically significant differences in overall anxiety scores between early and late adolescents across all dimensions (p > .26). However, over 47% of participants across both groups met clinical severity cut-offs ?10on GAD-7). State and trait anxiety demonstrated a robust positive association (? = 0.81, p < .001). The findings underscore an urgent imperative for universal, stage-independent psychological screening and preventive mental health frameworks within educational environments.

Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.

Background Digital mental health platforms routinely deliver self-administered symptom scales on the assumption that users with more severe symptoms are more likely to enter professional care. That assumption is rarely tested with linked participant-level data, and almost never in the Arabic-speaking Gulf. Objective To examine whether symptom severity at a user’s first self-assessment predicts booking a professional session within 90 days, across four symptom domains, on a Saudi commercial digital mental health platform. Methods Retrospective cohort analysis of 10,100 first assessments — depression, generalized anxiety, panic, and obsessive-compulsive scales — contributed by 5,524 unique users of the Talbinah platform and linked to demographic and session-booking records through a pseudonymous (SHA-256 hashed) user identifier. The primary outcome was any session booked within 90 days after the assessment. Severity was banded by the established cut-offs for the PHQ-9 and GAD-7, and by percentage of scale maximum for the panic and obsessive-compulsive measures, for which no severity thresholds are established. Per-scale multivariable logistic regression estimated adjusted odds ratios (aOR) for severity band (reference None/Minimal), adjusting for age, sex, and device type. Pre-specified sensitivity analyses used 30- and 180-day windows, an attended-session outcome, percentage-of-maximum banding applied to all four scales, and a subset with no prior booking (incident help-seeking). Reporting followed STROBE. Results Users were young (mean age 26.7 years, SD 8.1) and predominantly female (78.1%); 16.6% of first assessments were followed by a booking within 90 days. No severity band on any of the four scales was associated with higher odds of booking (severe vs None/Minimal: depression aOR 0.71, 95% CI 0.51–1.01; generalized anxiety 0.76, 0.49–1.16; panic 0.83, 0.52–1.31; obsessive-compulsive 1.01, 0.59–1.74). One severity contrast was statistically significant, in the opposite direction: moderate depression was associated with lower odds of booking (0.66, 95% CI 0.45–0.97). Older age (aOR ~1.2 per decade) and iOS device use (1.4–2.0) were associated with booking across scales. This absence of a positive severity–booking association was consistent across 30-, 90-, and 180-day windows, the attended-session outcome, and percentage-of-maximum banding; a nominal association for moderate anxiety seen under percentage banding did not persist with validated GAD-7 cut-offs. Estimates for the panic and obsessive-compulsive scales, which lack established severity thresholds, are exploratory. Conclusions On a Saudi digital mental health platform, greater self-reported symptom severity at first assessment was not followed by higher subsequent booking of professional care, consistently across specifications, and for moderate depression was associated with lower odds of booking; demographic and access-related attributes showed stronger associations with booking than symptom load did. Self-screening on its own appears insufficient as a pathway into care.

Background Depression and anxiety symptoms are common among college students. Behavioral and psychosocial indicators may support preventive campus mental health work, but risk-stratification frameworks require external validation. Methods We developed a construct-level model-explanation framework using questionnaire data from a development sample. The cleaned dataset included 1,267 students; internal-validation analyses included 1,096 students for depression risk and 1,095 for anxiety risk. Risk was defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) or Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) score of 10 or higher. The primary Feature set C random-forest (RF) pipelines integrated demographic, traditional, and emerging behavioral and psychosocial indicators. Fold-specific preprocessing and percentile cutoffs were used for internal validation. Locked pipelines were applied without retraining, predictor reselection, optimization, recalibration, or threshold adjustment to an independent university sample of 1,468 students. Results External area under the receiver operating characteristic curve (AUROC), area under the precision–recall curve (PR-AUC), and Brier scores were 0.813 (95% CI, 0.776–0.848), 0.402 (0.325–0.491), and 0.090 (0.083–0.098), respectively, for depression and 0.809 (0.765–0.851), 0.205 (0.144–0.300), and 0.063 (0.056–0.070), respectively, for anxiety. Ordinary participant-level bootstrap was the primary approach, with stratified bootstrap as a sensitivity analysis. Depression calibration was close to the prevalence baseline (Brier 0.091; intercept −0.668; slope 1.401), whereas anxiety showed miscalibration (Brier 0.063 vs. baseline 0.051; intercept −1.227; slope 1.102). The models supported external discrimination and risk ranking but did not validate individual absolute-risk probabilities or clinical thresholds. Conclusion Behavioral and psychosocial indicators supported externally validated risk stratification in an independent university sample. Anxiety-risk findings should be interpreted as preliminary because the number of positive cases was limited. Further evaluation is needed before wider implementation.

Background Clinical research on psychedelic-assisted therapy (PAT) has expanded substantially in recent years, particularly for post-traumatic stress disorder (PTSD) and depressive disorders. Contemporary studies have generally evaluated psychedelic administration within controlled therapeutic settings that include psychological support, preparation, and integration. However, variability in clinical response and methodological challenges have highlighted the importance of individual, relational, and contextual factors, often described as “set and setting,” in understanding therapeutic outcomes. The role of psychotherapy and the broader therapeutic context therefore remains an important area of investigation. Objective This scoping review aimed to map the contemporary evidence on PAT, characterize the clinical and psychotherapeutic approaches used with psilocybin, MDMA, LSD, and DMT, summarize reported clinical and safety findings, and identify methodological, mechanistic, ethical, and implementation considerations across existing protocols. Methods A structured search of PubMed, PsycINFO, Scopus, and ClinicalTrials.gov was conducted on 23 February 2026. Sources published or publicly available between January 2020 and November 2025 were eligible. The review included peer-reviewed and relevant non-peer-reviewed sources addressing psychedelic-assisted interventions, including primary clinical studies, reviews, clinical trial registrations, regulatory documents, and other relevant contextual sources. Records were managed using Zotero and screened against predefined Population, Concept, and Context criteria. Findings were synthesized descriptively according to source type and evidence domain. Results The mapped evidence was most developed for MDMA-assisted therapy in PTSD and psilocybin-assisted interventions for depressive disorders. Randomized clinical trials reported reductions in PTSD and depressive symptoms following MDMA- and psilocybin-based interventions, respectively, while emerging clinical evidence also investigated LSD-based treatment for generalized anxiety disorder. Evidence for DMT-assisted therapy remained comparatively preliminary, with several available sources consisting of trial registrations or industry-reported information. Across the literature, preparation, supervised psychedelic administration, and integration were common therapeutic components, although the structure and intensity of psychotherapy varied substantially. Functional unblinding, expectancy effects, heterogeneity of psychotherapeutic approaches, and limitations in long-term safety data were recurring concerns. Ethical issues included informed consent during altered states of consciousness, therapist competence and boundaries, cultural considerations, and equitable access. Conclusion PAT represents a rapidly developing area of clinical research, but the evidence base remains heterogeneous across compounds, indications, therapeutic models, and levels of evidential maturity. Future research should improve the standardization and reporting of psychotherapeutic interventions, strengthen methods for assessing blinding and expectancy, establish consistent long-term safety monitoring, and develop robust ethical and equity frameworks. Clear distinction between peer-reviewed clinical findings and preliminary or contextual evidence will also be essential as PAT research progresses toward broader clinical implementation.

Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.

زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیب‌زا قرار می‌گیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالش‌های سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامه‌های کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده می‌کنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالش‌هایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاس‌پذیر و قابل دسترس ارائه می‌دهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامه‌ی eCBT شامل ماژول‌های اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصی‌سازی‌شده‌ی همزمان از سوی ارائه‌دهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار روان‌درمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفته‌ی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاس‌های معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون t زوجی، مدل‌های خطی آمیخته و محاسبه‌ی اندازه‌ی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازه‌ی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدل‌های خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف می‌کند. پژوهش‌های آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.

Objective Although the State–Trait Anxiety Inventory (STAI) is a well-established instrument for anxiety assessment, its length may limit feasibility in large-scale, longitudinal, and time-sensitive research settings. Existing abbreviated forms were mainly created for adults worldwide, including Türkiye. Accordingly, this study aimed to develop and psychometrically evaluate abbreviated versions of the STAI-State (STAI-S) and STAI-Trait (STAI-T) for Turkish adolescents. Method A two-phase psychometric validation design was implemented across two independent cohorts. Exploratory factor analysis (EFA) was initially conducted in Sample 1, comprising adolescents recruited from an outpatient child and adolescent psychiatry clinic ( n = 420), to identify the most parsimonious item configurations. Subsequently, confirmatory factor analysis (CFA) and criterion-related validity analyses were performed in Sample 2, consisting of public high school students ( n = 277). Measurement invariance across clinical/community status, sex, and age, comparisons with alternative factor models, and receiver operating characteristic analyses against the Generalized Anxiety Disorder-7 were examined. Results EFA supported a stable two-factor structure for both six-item scales, accounting for 53.7% of the total variance for the STAI-S and 57.3% for the STAI-T. Internal consistency was high for both abbreviated instruments ( α = 0.804). CFA indicated mixed but broadly acceptable fit for the two-factor solutions (STAI-S: χ 2 /df = 3.66, CFI = 0.979, SRMR = 0.033, RMSEA = 0.098; STAI-T: χ 2 /df = 3.28, CFI = 0.987, SRMR = 0.028, RMSEA = 0.091). Standardized factor loadings ranged from 0.61 to 0.92 across models. Invariance of item thresholds and factor loadings held across clinical/community status, sex, and age in analyses treating the items as ordered-categorical. The shortened versions also showed a high correlation with the original 20-item scales and preserved their criterion-related performance. Concurrent validity was supported by correlations with the Generalized Anxiety Disorder-7 and the Satisfaction with Life Scale. Conclusion The findings provide preliminary evidence supporting the reliability and structural validity of the six-item STAI-S and STAI-T in Turkish adolescents. The abbreviated forms appear suitable for research use, whereas their clinical utility requires confirmation in independent samples.

هدف: اگرچه پرسشنامه اضطراب حالتی-صفاتی (STAI) ابزاری معتبر برای سنجش اضطراب است، اما طولانی بودن آن ممکن است قابلیت استفاده را در پژوهش‌های وسیع، طولی و حساس به زمان محدود کند. فرم‌های کوتاه موجود عمدتاً برای بزرگسالان در سراسر جهان، از جمله ترکیه، تهیه شده‌اند. بر این اساس، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی روان‌سنجی نسخه‌های کوتاه‌شده STAI-State (STAI-S) و STAI-Trait (STAI-T) برای نوجوانان ترک انجام شد. روش: یک طرح اعتبارسنجی روان‌سنجی دو مرحله‌ای در دو گروه مستقل اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) ابتدا در نمونه ۱، شامل نوجوانان مراجعه‌کننده به درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان (n = 420)، به منظور شناسایی پیکربندی‌های بهینه سؤالات انجام شد. سپس، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل روایی ملاکی در نمونه ۲، متشکل از دانش‌آموزان دبیرستان‌های دولتی (n = 277)، صورت گرفت. ناوری اندازه‌گیری بر اساس وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن، مقایسه با مدل‌های عاملی جایگزین و تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده در مقایسه با Generalized Anxiety Disorder-7 بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار دو عاملی پایدار را برای هر دو مقیاس شش‌سؤالی تأیید کرد که به ترتیب ۵۳٫۷٪ از واریانس کل برای STAI-S و ۵۷٫۳٪ برای STAI-T را تبیین نمود. پایایی درونی برای هر دو ابزار کوتاه‌شده بالا بود (α = 0.804). تحلیل عاملی تأییدی برازش نسبتاً قابل قبول اما مختلطی را برای راه‌حل‌های دو عاملی نشان داد (STAI-S: χ2/df = 3.66، CFI = 0.979، SRMR = 0.033، RMSEA = 0.098؛ STAI-T: χ2/df = 3.28، CFI = 0.987، SRMR = 0.028، RMSEA = 0.091). بارهای عاملی استانداردشده در مدل‌ها بین 0.61 تا 0.92 متغیر بود. ناوری آستانه‌های سؤالات و بارهای عاملی در وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن در تحلیل‌هایی که سؤالات را به صورت ترتیبی-رده‌ای در نظر گرفتند، حفظ شد. نسخه‌های کوتاه‌شده همچنین همبستگی بالایی با فرم‌های ۲۰ سؤالی اصلی داشتند و عملکرد ملاکی آن‌ها حفظ شد. روایی همزمان با همبستگی با Generalized Anxiety Disorder-7 و مقیاس رضایت از زندگی تأیید شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها شواهد مقدماتی برای حمایت از پایایی و روایی ساختاری فرم‌های شش‌سؤالی STAI-S و STAI-T در نوجوانان ترک ارائه می‌دهد. فرم‌های کوتاه‌شده برای استفاده پژوهشی مناسب به نظر می‌رسند، در حالی که کاربرد بالینی آن‌ها نیازمند تأیید در نمونه‌های مستقل است.

Severe mental illness (SMI) often limits participation in traditional therapy due to motivational and cognitive deficits. We examined short-term clinical changes during use of a personalized video-based mobile app ( MARO )—providing psychoeducation, emotion regulation, cognitive restructuring, and behavioral activation—in community-dwelling individuals with SMI and explored whether the timing of minimal human coaching was associated with these outcomes. This 8-week exploratory randomized crossover trial compared an Immediate-Coaching group (app + coaching → app only) and a Delayed-Coaching group (app only → app + coaching); both groups used MARO throughout the study. Among 40 randomized participants, 27 completed all assessments. Depression (Patient Health Questionnaire-9), anxiety (Generalized Anxiety Disorder-7), and positive automatic thoughts (Automatic Thoughts Questionnaire–Positive) were assessed at baseline and after 4 and 8 weeks. Both groups showed decreases in PHQ-9 and GAD-7 scores over the 8-week intervention period, while ATQ-P scores increased. Overall PHQ-9 scores were lower and ATQ-P scores were higher in the Immediate-Coaching group than in the Delayed-Coaching group. These preliminary findings support further evaluation in larger, adequately powered controlled studies of personalized video-based mobile interventions as a potentially scalable digital–human approach to community-based care for individuals with severe mental illness. Trial Registration: CRIS, KCT0011492.

اختلال روانی شدید (SMI) اغلب به دلیل کمبودهای انگیزشی و شناختی، مشارکت در درمان‌های سنتی را محدود می‌کند. ما تغییرات بالینی کوتاه‌مدت را در طول استفاده از یک اپلیکیشن موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده (MARO) ــ که آموزش روانی، تنظیم هیجان، بازسازی شناختی و فعال‌سازی رفتاری را ارائه می‌دهد ــ در افراد ساکن در جامعه با SMI بررسی کردیم و همچنین بررسی شد که آیا زمان‌بندی دریافت حداقل راهنمایی انسانی با این پیامدها مرتبط است یا خیر. این کارآزمایی متقاطع تصادفی اکتشافی به مدت ۸ هفته، دو گروه دریافت‌کننده راهنمایی فوری (اپ + راهنمایی → فقط اپ) و گروه دریافت‌کننده راهنمایی با تأخیر (فقط اپ → اپ + راهنمایی) را مقایسه کرد؛ هر دو گروه در طول مطالعه از MARO استفاده کردند. از میان ۴۰ شرکت‌کننده تصادفی‌سازی‌شده، ۲۷ نفر تمامی ارزیابی‌ها را تکمیل کردند. افسردگی (پرسشنامه سلامت بیمار-۹)، اضطراب (اختلال اضطراب فراگیر-۷) و افکار خودکار مثبت (پرسشنامه افکار خودکار–مثبت) در ابتدا، پس از ۴ هفته و پس از ۸ هفته ارزیابی شدند. هر دو گروه در طول دوره مداخله ۸ هفته‌ای کاهش در نمرات PHQ-9 و GAD-7 را نشان دادند، در حالی که نمرات ATQ-P افزایش یافت. به طور کلی، نمرات PHQ-9 در گروه راهنمایی فوری پایین‌تر و نمرات ATQ-P بالاتر از گروه راهنمایی با تأخیر بود. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی بیشتر در مطالعات کنترل‌شده با توان آماری کافی از مداخلات موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده به عنوان رویکردی دیجیتال–انسانی و بالقوه مقیاس‌پذیر برای مراقبت مبتنی بر جامعه در افراد با اختلال روانی شدید حمایت می‌کند. ثبت کارآزمایی: CRIS, KCT0011492.

OBJECTIVE: Evaluate test-retest reliability, internal consistency, and construct validity of the Norwegian version of the Pediatric Family Needs Questionnaire (FNQ-P). DESIGN: Test-retest reliability, internal consistency, and construct validity. Subject/patients: Parents/caregivers of children (6-17 years) with ABI in the chronic phase who participated in the Child in Context Intervention (CICI) study. METHODS: Internal consistency was assessed with Cronbach's alpha, while test-retest reliability was explored with intraclass correlation coefficients (ICC), t-tests, and coefficients of variation. Standard error of measurement and minimal detectable change were also assessed. Construct validity in relation to Matrices and Similarities from WISC-V, Health and Behavior Inventory (HBI), Behavior Rating Inventory of Executive Function-2 (BRIEF-2), Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL), Tool to Measure Parenting Self-Efficacy (TOPSE), Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), and Generalized Anxiety Disorder Scale-7(GAD-7) was explored with correlation coefficients. RESULTS: Test-retest reliability of the total mean FNQ-P score was good (ICC = 0.84). Internal consistency was excellent with a Cronbach's alpha of 0.98. Construct validity was confirmed. The only significant correlations were weak correlations with parent anxiety (GAD-7) and child's emotional functioning (PedsQL). CONCLUSION: The Norwegian FNQ-P has good psychometric properties and can be used to obtain reliable and valid data regarding family needs.

هدف: ارزیابی پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه نسخه نروژی پرسشنامه نیازهای خانواده کودکان (FNQ-P). طرح: پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه. آزمودنی‌ها/بیماران: والدین/مراقبان کودکان (۶ تا ۱۷ سال) با آسیب مغزی اکتسابی (ABI) در مرحله مزمن که در مطالعه مداخله کودک در زمینه (CICI) شرکت کردند. روش‌ها: انسجام درونی با آلفای کرونباخ ارزیابی شد، در حالی که پایایی آزمون-بازآزمون با ضرایب همبستگی درون‌کلاسی (ICC)، آزمون t و ضرایب تغییرپذیری بررسی گردید. خطای استاندارد اندازه‌گیری و حداقل تغییر قابل تشخیص نیز ارزیابی شد. روایی سازه در ارتباط با ماتریس‌ها و شباهت‌ها از WISC-V، فهرست سلامت و رفتار (HBI)، فهرست رتبه‌بندی رفتار اجرایی-۲ (BRIEF-2)، پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان (PedsQL)، ابزار سنجش خودکارآمدی والدگری (TOPSE)، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و مقیاس اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7) با ضرایب همبستگی بررسی شد. نتایج: پایایی آزمون-بازآزمون نمره میانگین کل FNQ-P خوب بود (ICC = 0.84). انسجام درونی با آلفای کرونباخ 0.98 عالی بود. روایی سازه تأیید شد. تنها همبستگی‌های معنادار، همبستگی‌های ضعیف با اضطراب والدین (GAD-7) و عملکرد هیجانی کودک (PedsQL) بود. نتیجه‌گیری: نسخه نروژی FNQ-P دارای ویژگی‌های روان‌سنجی خوبی است و می‌تواند برای به‌دست‌آوردن داده‌های پایا و روا در مورد نیازهای خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.

زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شده‌اند. این مطالعه آینده‌نگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره شش‌ماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ می‌پردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روش‌ها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تاب‌آوری و عوامل جمعیت‌شناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخص‌های عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینه‌ای لحاظ شدند. یافته‌ها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخص‌های عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانه‌ای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوت‌های فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگی‌های خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیش‌بینی‌کننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تاب‌آوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانی‌مدت مرتبط با جنگ برجسته می‌کند.

BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.

زمینه: رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان تأکید می‌کند که بهزیستی باید در تمامی جنبه‌های آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبه‌های زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روش‌ها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از داده‌های پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدل‌های رگرسیون خطی سلسله‌مراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیت‌شناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارش‌شده (اندازه‌گیری‌شده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازه‌گیری‌شده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازه‌گیری‌شده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یک‌چهارم بر اساس آستانه‌های غربالگری معتبر، به طور خودگزارش‌شده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایین‌تر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیف‌تر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ما شواهدی ارائه کرده‌ایم که ورزش و مراقبت از خود می‌تواند حوزه‌هایی باشد که دانشگاه‌ها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصت‌ها برای دانشجویان از تمامی پیشینه‌ها، امکانات و توانایی‌ها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.

Huge citizens expose to social media during a novel coronavirus disease (COVID-19) outbroke in Wuhan, China. We assess the prevalence of mental health problems and examine their association with social media exposure. A cross-sectional study among Chinese citizens aged ≥18 years old was conducted during Jan 31 to Feb 2, 2020. Online survey was used to do rapid assessment. Total of 4872 participants from 31 provinces and autonomous regions were involved in the current study. Besides demographics and social media exposure (SME), depression was assessed by The Chinese version of WHO-Five Well-Being Index (WHO-5) and anxiety was assessed by Chinese version of generalized anxiety disorder scale (GAD-7). multivariable logistic regressions were used to identify associations between social media exposure with mental health problems after controlling for covariates. The prevalence of depression, anxiety and combination of depression and anxiety (CDA) was 48.3% (95%CI: 46.9%-49.7%), 22.6% (95%CI: 21.4%-23.8%) and 19.4% (95%CI: 18.3%-20.6%) during COVID-19 outbroke in Wuhan, China. More than 80% (95%CI:80.9%-83.1%) of participants reported frequently exposed to social media. After controlling for covariates, frequently SME was positively associated with high odds of anxiety (OR = 1.72, 95%CI: 1.31–2.26) and CDA (OR = 1.91, 95%CI: 1.52–2.41) compared with less SME. Our findings show there are high prevalence of mental health problems, which positively associated with frequently SME during the COVID-19 outbreak. These findings implicated the government need pay more attention to mental health problems, especially depression and anxiety among general population and combating with “infodemic” while combating during public health emergency.

در جریان شیوع بیماری جدید کروناویروس (COVID-19) در ووهان چین، شمار زیادی از شهروندان در معرض رسانه‌های اجتماعی قرار گرفتند. ما شیوع مشکلات سلامت روان را ارزیابی کرده و ارتباط آن‌ها با مواجهه با رسانه‌های اجتماعی را بررسی کردیم. یک مطالعه مقطعی در میان شهروندان چینی با سن ≥۱۸ سال در بازه زمانی ۳۱ ژانویه تا ۲ فوریه ۲۰۲۰ انجام شد. برای ارزیابی سریع، از پرسشنامه آنلاین استفاده گردید. در مجموع ۴۸۷۲ شرکت‌کننده از ۳۱ استان و منطقه خودمختار در این مطالعه شرکت داشتند. علاوه بر اطلاعات جمعیت‌شناختی و مواجهه با رسانه‌های اجتماعی (SME)، افسردگی با نسخه چینی شاخص بهزیستی پنج‌گانه سازمان جهانی بهداشت (WHO-5) و اضطراب با نسخه چینی مقیاس اختلال اضطراب فراگیر (GAD-7) ارزیابی شد. برای شناسایی ارتباط بین مواجهه با رسانه‌های اجتماعی و مشکلات سلامت روان پس از کنترل متغیرهای مداخله‌گر، از رگرسیون لجستیک چندمتغیره استفاده گردید. شیوع افسردگی، اضطراب و ترکیب افسردگی و اضطراب (CDA) به ترتیب ۴۸/۳٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۴۶/۹٪‏-۴۹/۷٪‏)، ۲۲/۶٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۲۱/۴٪‏-۲۳/۸٪‏) و ۱۹/۴٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۱۸/۳٪‏-۲۰/۶٪‏) در طول شیوع کووید-۱۹ در ووهان چین بود. بیش از ۸۰٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۸۰/۹٪‏-۸۳/۱٪‏) از شرکت‌کنندگان گزارش کردند که به طور مکرر در معرض رسانه‌های اجتماعی قرار دارند. پس از کنترل متغیرهای مداخله‌گر، مواجهه مکرر با رسانه‌های اجتماعی به طور مثبت با احتمال بالاتر اضطراب (OR = 1.72، ۹۵٪‏ فاصله اطمینان: 1.31–2.26) و CDA (OR = 1.91، ۹۵٪‏ فاصله اطمینان: 1.52–2.41) در مقایسه با مواجهه کمتر مرتبط بود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که شیوع بالایی از مشکلات سلامت روان وجود دارد که به طور مثبت با مواجهه مکرر با رسانه‌های اجتماعی در طول شیوع کووید-۱۹ مرتبط است. این یافته‌ها دلالت بر آن دارد که دولت باید توجه بیشتری به مشکلات سلامت روان، به ویژه افسردگی و اضطراب در جمعیت عمومی و مقابله با «اینفودمیک» همزمان با مدیریت شرایط اضطراری سلامت عمومی داشته باشد.