ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.
چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.
PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.
هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.
The current study was designed to examine the relation between intimate partner violence (IPV) and children's memory and drew from a socioeconomically and racially diverse sample of children living in and around a midsized southeastern city (n = 140). Mother-reported IPV when the children were 30 months old was a significant predictor of children's short-term, working, and deliberate memory at 60 months of age, even after controlling for the children's sex and race, the families' income-to-needs ratio, the children's expressive vocabulary, and maternal harsh-intrusive parenting behaviors. These findings add to the limited extant literature that finds linkages between IPV and children's cognitive functioning and suggest that living in households in which physical violence is perpetrated among intimate partners may have a negative effect on multiple domains of children's memory development.
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خشونت شریک صمیمی (IPV) و حافظه کودکان طراحی شده است و از نمونه‌ای با تنوع اقتصادی-اجتماعی و نژادی از کودکان ساکن در یک شهر متوسط در جنوب شرقی ایالات متحده و اطراف آن (n = 140) بهره برده است. گزارش مادران از خشونت شریک صمیمی زمانی که کودکان ۳۰ ماهه بودند، پیش‌بینی‌کننده معناداری برای حافظه کوتاه‌مدت، حافظه فعال و حافظه عمدی کودکان در سن ۶۰ ماهگی بود؛ حتی پس از کنترل جنسیت و نژاد کودک، نسبت درآمد به نیاز خانواده، واژگان بیانی کودک و رفتارهای فرزندپروری خشن-مداخله‌گر مادرانه. این یافته‌ها به ادبیات محدود موجود که ارتباط بین خشونت شریک صمیمی و عملکرد شناختی کودکان را نشان می‌دهد، می‌افزاید و حاکی از آن است که زندگی در خانواده‌هایی که در آن‌ها خشونت فیزیکی میان شرکای صمیمی رخ می‌دهد، می‌تواند تأثیر منفی بر حوزه‌های مختلف رشد حافظه کودکان داشته باشد.
