Online learning

Abstract Online education in Japanese universities expanded rapidly during the COVID-19 pandemic, exposing both the genuine value of flexible learning formats and the structural conditions required to make them effective. While students consistently appreciated the temporal and spatial autonomy of online study, research has identified persistent challenges including isolation, physical and psychological fatigue, assignment overload, declining motivation, and inequities in digital access and ICT literacy. This paper presents a narrative synthesis of recent empirical studies on online learning in Japanese higher education, arguing that student success is associated with the coordinated integration of three interdependent dimensions. Drawing on national surveys, institutional reports, and case-based research, the paper proposes the Flexibility–Structure–Support (FSS) Model, in which flexibility without adequate pedagogical structure may increase the risk of disengagement, while structure without sufficient institutional support may contribute to uneven and inequitable learning experiences. Effective instructional design—integrating active learning, motivating assignments, meaningful feedback, and blended formats—must be accompanied by investment in infrastructure, systematic faculty development, and explicit support for student self-regulated learning. Implications for course design, program coordination, and institutional policy are discussed, along with limitations and directions for future research.

Online learning can improve access to educational materials, but it may also create additional demands for school-aged learners who experience learning disabilities. This study examined perceived academic, emotional, behavioural, and adaptation-related outcomes of online classes among students in Grades 1-10 with learning difficulties, drawing on student, parent, and teacher reports. The dissertation describes a quantitative, cross-sectional survey involving 95 participants and the use of the Learning Disabilities Checklist (LDC), Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), Online Learning Readiness Scale (OLRS), and a researcher-developed questionnaire. Reported findings indicate difficulties with attention, comprehension, task completion, and motivation in online settings, alongside lower perceived academic performance than in traditional classrooms. Parent and teacher reports were associated with students? reported learning difficulties. A significant association was reported between student and teacher reports, χ2(1, N = 95) = 20.5, p < .001, φ = .465; a similar association was reported for student and parent reports, χ2(1, N = 95) = 21.0, p < .001, φ = .471. Student and parent reports of emotional wellbeing were also positively correlated, ρ = .674, p < .001. The findings suggest that online learning requires structured routines, accessible teaching materials, trained educators, and coordinated family-school support to better accommodate learners with learning disabilities. Results should be interpreted cautiously because detailed descriptive scores and an effect estimate for the academic comparison were not reported consistently in the dissertation.

Background: Online learning outcomes may relate to students? preparedness and participation, but intention to continue is distinct from verified institutional retention. This study examined the associations among online learning readiness, student engagement, and retention intention among higher-education students in Kuwait. Methods: A quantitative cross-sectional questionnaire was administered online from 1-20 September 2026. The supplied dataset included 100 complete responses recruited through personal contacts and community WhatsApp groups. Readiness (20 items), engagement (24 items), and a broad continuation-related index (19 items) were scored as mean Likert responses. Analyses included descriptive statistics, internal consistency, Pearson and Spearman correlations, and a joint regression with HC3 robust coefficient inference. Results: Mean readiness was 4.398 (SD 0.716), engagement 4.353 (SD 0.727), and the broad continuation-related score 4.258 (SD 0.762), on a five-point scale. Pairwise associations were positive: readiness-engagement, r = .890; readiness-retention intention, r = .792; and engagement-retention intention, r = .832 (all p < .001). In the joint model, engagement remained positively associated with the outcome (B = 0.643, HC3 95% CI 0.382-0.903, p < .001), while the readiness coefficient was uncertain (B = 0.262, 95% CI -0.025-0.549, p = .073). The model explained 70.6% of sample variance; this is not evidence of out-of-sample prediction. A narrower, exploratory direct-intention item subset showed a similar pattern. Conclusion: In this convenience sample, higher self-reported readiness and engagement co-occurred with stronger continuation intentions, with engagement showing the more stable adjusted association. Cross-sectional self-report data, unvalidated item sets, influential observations, and nonprobability recruitment preclude causal or population-wide conclusions. No subsequent enrollment was measured; formal ethics approval was not obtained and requires transparent institutional guidance before publication.

Blended learning (BL) has become increasingly established in higher education, yet research has focused more on effectiveness, engagement, and learning regulation than on how face-to-face and online learning jointly facilitate value internalization. In Pancasila Education, this issue matters because learning outcomes extend beyond knowledge of values to students’ decision-making and relationships. This exploratory qualitative study analyzed open-ended questionnaire responses from 67 Universitas Pendidikan Indonesia students using directed qualitative content analysis, complemented by a contextual review of learning materials and activities available through SPOT UPI. The findings reveal four patterns. First, students perceived face-to-face learning primarily as a relational space for dialogue, clarification, deliberation, and collaboration. At the same time, online learning served mainly as a regulatory space for flexibility, access to materials, time management, and independence. These functions complemented each other but were not exclusive. Second, value internalization became visible when Pancasila shifted from content to be understood into a basis for decision-making, respect for differences, rule compliance, and responsibility. Third, good character was associated with relational pathways toward justice and collaboration and self-regulatory pathways toward discipline, responsibility, and work ethic. Social support, digital culture, and LMS reliability influenced these processes. Fourth, discrepancies between ideal values and reality triggered moral reflection for some students, described as productive moral dissonance. The study interprets BL as an architecture of relational-regulatory functions and suggests connecting social interaction, self-regulation, authentic cases, reflection, process assessment, and reliable digital infrastructure in Pancasila Education. Keywords: Pancasila education, Value internalization, Blended learning; Good character; Higher education

The purpose of this study is to give an overview of the evolution of digital learning paradigms, its implementation in Indian institutions and the challenges and opportunities which it provides. The review also seeks to identify gaps in the current research that can be used to direct future empirical and theoretical research. The study adopts a systematic literature review methodology to explore the academic literature on the topic of online education and digital learning paradigm in India. Secondary data sources such as peer-reviewed journal articles, conference proceedings, government reports, policy documents and institutional publications were referred for the exhaustive review of literature. The search strings and keywords used were in various combinations such as online education, digital learning, distance education, e-learning, MOOCs, SWAYAM, OER and ICT in education and e-learning in Indian higher education. Only English-language publications that had an Indian focus were considered. To ensure comprehensive coverage, conceptual, empirical and review studies were included. The literature was broken down into themes and the following main categories were identified: distance learning, online education models, digital learning technologies, OER initiatives and national educational platforms. This systematic synthesis enables the structured understanding of the developments, trends and research gaps in the field. It is evident in the literature that low completion rates, lack of multilingual content, digital divide issues as well as a lack of learner engagement and mentoring, are still issues. However, the platforms are crucial for lifelong learning and skill development.

The study aimed to find whether differences exist in the perspective of teachers towards online learning when grouped according to profile. Specifically, the study endeavored to describe the profile of the respondents in terms of age, gender, civil status, and educational attainment; determine the extent of teachers’ perspective towards online learning in the areas of access, interaction, response, and results; ascertain the level of teachers’ preparedness towards online learning in teaching social studies; and find out whether a significant difference exists in the preparedness of teachers towards online learning when grouped according to age, gender, civil status, and educational attainment. The study was conducted among the national high schools in the Division of Malaybalay City, Bukidnon for the School Year 2020-2021. A total of 96 Social Studies teachers were drawn from (6) national schools through purposive sampling. To gather relevant information needed for the study, the researcher adopted the questionnaire developed by Larsen (2012) and Lichoro (2015). Descriptive statistics such as frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and analysis of variance were used to treat the data. The majority of the teachers were in middle adulthood and were predominantly female. It is further revealed that most of them were single and bachelor’s degree holders. Access and interaction were observed in great extent, while responses and results were demonstrated in moderate extent, suggesting that the teachers’ perspective towards online learning showed certainty in the way they take online learning as a learning platform in this pandemic period. Similarly, teachers’ preparedness towards online learning yielded positive results in all indicators, implying that teachers consider online learning as a powerful tool for them to teach and support the learning of the students in response to the COVID-19 pandemic. There was a significant difference in the preparedness of teachers when they were grouped according to age, where younger teachers are construed to be ready for this kind of learning delivery, while sex, civil status, and educational attainment did not show significant differences. This means that regardless of their characteristics in these three variables, their preparedness for online learning is the same. Thus, school administrators have to consider teachers to acquire new skills, sharpen existing ones, perform better, increase productivity and be better teachers in this new way of approaching learning.

This study examined post-pandemic blended learning setups and academic engagement among senior high school students at St. Dominic College of Asia (SDCA). A descriptive, quantitative, non-experimental design was used with 100 respondents: 50 Grade 11 students and 50 Grade 12 students. A structured questionnaire gathered information about respondents’ demographic characteristics, perceptions of blended learning setups, behavioral, emotional, cognitive, and social engagement, and challenges encountered in blended learning. Descriptive statistics, Mann–Whitney U tests, one-way analysis of variance, Spearman’s rank-order correlation, and multiple regression were reported in the thesis. Asynchronous online learning received the highest mean among the three setup indicators (M = 3.87, SD = 0.58), while unreliable internet connectivity was the highest-rated challenge (M = 4.34, SD = 0.65). Reported correlations between blended learning setup scores and the four engagement dimensions were strong and positive (ρ = .898–.906, all p < .001). The thesis also reported statistically significant group differences across demographic categories. However, the regression model’s dependent-variable specification and several descriptive and inferential statistics require confirmation against the original dataset and statistical output before the results can be treated as definitive. The findings point to the importance of accessible learning materials, reliable connectivity, purposeful student interaction, and ongoing monitoring of engagement. A Blended Learning Engagement Framework is proposed to guide institutional assessment, planning, implementation, and continuous improvement.

The paper discusses teachers’ knowledge with the arrival of coronavirus pandemic, view of the need to know it better, as a condition to strengthen elementary education. The investigation intended to understand the meanings a Sociology teacher at elementary schools, who promoted the teaching-learning process, in 2020 and 2021, gave to her work and the professional knowledge she had previously built and/or mobilized when the classrooms became digital platforms and afterwards. The methodology, with a qualitative bias, consisted of monitoring online classes, producing a balance of knowledge and interviews, in the line of life history. The teacher used an amalgamation of all types of teachers’ knowledge to work aiming social transformation, which turned into a progressive methodology, focused on affectionate interaction with her students and mobilization for learning, which can be qualified as “enthusiastic”.

این مقاله به دانش معلمان با ورود همه‌گیری ویروس کرونا، از منظر ضرورت شناخت بهتر آن به عنوان شرطی برای تقویت آموزش ابتدایی می‌پردازد. هدف این پژوهش، فهم معانی‌ای بود که یک معلم جامعه‌شناسی در مدارس ابتدایی، که فرایند آموزش-یادگیری را در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ ارتقا داده بود، به کار خود و دانش حرفه‌ای پیش‌تر ساخته‌شده و/یا بسیج‌شده خود در زمانی که کلاس‌های حضوری به بسترهای دیجیتال تبدیل شدند و پس از آن، نسبت می‌داد. روش‌شناسی پژوهش با رویکرد کیفی، شامل مشاهده کلاس‌های آنلاین، تهیه گزارشی از دانش و انجام مصاحبه‌ها در چارچوب تاریخ زندگی بود. این معلم با به‌کارگیری تلفیقی از همه انواع دانش معلمان، با هدف تحول اجتماعی، رویکردی مترقی اتخاذ کرد که بر تعامل عاطفی با دانش‌آموزان و بسیج آن‌ها برای یادگیری متمرکز بود و می‌توان آن را «مشتاقانه» توصیف کرد.

The rapid expansion of online learning in higher education has transformed the way students interact with course content, instructors, and peers, making student engagement a critical indicator of learning success. This study investigates the influence of online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy on student engagement in an online learning environment. Using a quantitative research design, data were collected from university students through a structured questionnaire measuring the four key constructs. The data were analyzed using multiple regression analysis to examine the direct effects of each independent variable on student engagement. The results reveal that all three variables—online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy—have significant positive effects on student engagement. Among these, academic self-efficacy emerged as the strongest predictor, indicating that students’ confidence in their academic abilities plays a central role in shaping their level of participation and involvement. Online learning quality also significantly contributes to engagement, emphasizing the importance of well-designed, interactive, and accessible digital learning environments. Additionally, lecturer support was found to positively influence engagement, highlighting the role of instructor presence, feedback, and communication in fostering an engaging learning experience. These findings suggest that improving both structural and psychological aspects of online education can enhance student engagement. The study contributes to the growing body of literature on online learning by providing empirical evidence on key factors that influence engagement and offers practical implications for educators and institutions aiming to optimize online learning experiences.

The rapid development of digital technology has created opportunities to support Hifz al-Quran education through digital memorisation applications, interactive multimedia, online learning platforms and emerging artificial intelligence (AI) tools. However, the extent to which these technologies improve measurable Hifz outcomes remains unclear. This systematic literature review examined the roles, forms and reported effects of digital innovation in Tahfiz education. Searches were conducted in Scopus, Web of Science, Google Scholar and MyJurnal for studies published between 2020 and July 2026 in English or Malay. The manuscript records 280 identified records, of which 75 duplicates were removed; 205 records were screened, 50 full texts were assessed, and 24 studies were included in the synthesis. Thematic synthesis organised the literature into four dimensions: digital memorisation applications, interactive multimedia, digital learning platforms and AI. Across the included literature, digital tools were reported to support access to resources, repetition and murajaah, motivation, learner autonomy, monitoring and continuity of learning. Nevertheless, the evidence presented is more consistent for learning support and learner perceptions than for demonstrable improvements in memorisation accuracy, tasmi’ fluency, memorisation quantity or retention. Digital tools should therefore complement, rather than replace, teacher-guided talaqqi, musyafahah, tasmi’ and murajaah. The review identifies a need for transparent quality appraisal and further empirical studies using clearly defined Hifz outcome measures.

توسعهٔ سریع فناوری دیجیتال فرصت‌هایی را برای حمایت از آموزش حفظ قرآن از طریق برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری آنلاین و ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی (AI) فراهم کرده است. با این حال، میزان تأثیر این فناوری‌ها بر بهبود نتایج قابل سنجش حفظ قرآن همچنان نامشخص است. این مرور نظام‌مند ادبیات، نقش‌ها، اشکال و اثرات گزارش‌شدهٔ نوآوری دیجیتال در آموزش تحفیظ را بررسی کرده است. جستجوها در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، Google Scholar و MyJurnal برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های 2020 تا ژوئیهٔ 2026 به زبان انگلیسی یا مالایی انجام شد. در این مقاله، 280 رکورد شناسایی شد که پس از حذف 75 مورد تکراری، 205 رکورد غربالگری شد، 50 متن کامل ارزیابی گردید و 24 مطالعه در سنتز نهایی گنجانده شد. سنتز موضوعی، ادبیات را در چهار بُعد سازمان‌دهی کرد: برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری دیجیتال و هوش مصنوعی. در سراسر مطالعات مورد بررسی، گزارش شده است که ابزارهای دیجیتال از دسترسی به منابع، تکرار و مرور (مراجعه)، انگیزش، خودمختاری یادگیرنده، پایش و تداوم یادگیری حمایت می‌کنند. با این حال، شواهد ارائه‌شده بیشتر در زمینهٔ حمایت از یادگیری و ادراکات یادگیرندگان منسجم است تا بهبودهای قابل اثبات در دقت حفظ، روانی تسميع، کمیت حفظ یا نگهداری مطالب. بنابراین، ابزارهای دیجیتال باید مکمل، و نه جایگزین، آموزش معلم‌محور تلقی، مشافهه، تسميع و مراجعه باشند. این مرور، نیاز به ارزیابی شفاف کیفیت و مطالعات تجربی بیشتر با شاخص‌های خروجی حفظ به‌وضوح تعریف‌شده را شناسایی می‌کند.

Background Faculty development grant programs are strategic levers for improving teaching quality, curriculum design, and student learning, yet longitudinal evaluations remain scarce. In this study, we assess King Saud University's Program for Excellence in Learning and Teaching (PELT)— an early university-wide faculty teaching-grant initiative —examining its implementation, faculty uptake, and programmatic evolution over a decade. Methods Using a longitudinal, multi-source program-evaluation design, we analyzed eight PELT cycles through 157 completed grants, faculty ( n = 108) and student ( n = 413) surveys, and descriptive benchmarking against 11 international peers. Survey data were analyzed using descriptive statistics, and selected faculty ratings were compared using Mann–Whitney U -tests. Results PELT evolved from a high-volume inaugural phase (71 grants) to a more selective model (6–11 grants annually) with a 95.7% completion rate. Participation remained broadly balanced across Humanities (34.4%), Science (30.6%), and Health (28.0%), supporting cross-disciplinary engagement. Teaching and assessment strategies (51% of funded projects) consistently dominated, with targeted emphases on job-market skills and e-learning in specific cycles. Among student respondents, 71.9% prioritized professional skills for employability, 52% favored problem-based learning, and 57% preferred project-based assessment over traditional exams. Successful grantees reported high overall satisfaction with the program (mean = 4.5/5), whereas non-applicants highlighted awareness gaps (54.5%) and workload constraints (33.3%) as key barriers. A statistically significant perceptual divide emerged between accepted and rejected applicants ( p ≤ 0.001), and international benchmarking positioned PELT in alignment with corresponding teaching-grant schemes. Conclusions PELT offers a replicable model for university teaching-grant schemes that combines faculty development, student-centered priorities, and longitudinal evolution. The findings support strategies such as targeted outreach, formalized resubmission pathways, and tiered funding to advance pedagogical innovation and strengthen educational development.

زمینه و هدف: برنامه‌های اعطای گرنت توسعه اعضای هیئت علمی، اهرم‌های راهبردی برای ارتقای کیفیت تدریس، طراحی برنامه درسی و یادگیری دانشجویان هستند، با این حال ارزیابی‌های طولی آن‌ها همچنان نادر است. در این مطالعه، برنامه تعالی در یادگیری و تدریس (PELT) دانشگاه King Saud—به عنوان یکی از نخستین ابتکارات اعطای گرنت تدریس در سطح دانشگاه—از نظر اجرا، مشارکت اعضای هیئت علمی و تحول برنامه‌ای طی یک دهه مورد ارزیابی قرار گرفته است. روش‌ها: با استفاده از یک طرح ارزیابی برنامه‌ای طولی و چندمنبعی، هشت دوره PELT از طریق ۱۵۷ گرنت تکمیل‌شده، پرسشنامه‌های اعضای هیئت علمی (n = 108) و دانشجویان (n = 413) و بنچمارک توصیفی با ۱۱ دانشگاه بین‌المللی همتا تحلیل شد. داده‌های پرسشنامه با آمار توصیفی تحلیل گردید و ارزیابی‌های منتخب اعضای هیئت علمی با آزمون Mann–Whitney U مقایسه شد. یافته‌ها: PELT از یک فاز آغازین با حجم بالا (۷۱ گرنت) به مدلی گزینشی‌تر (۶ تا ۱۱ گرنت سالانه) با نرخ تکمیل ۹۵/۷٪ تحول یافت. مشارکت در سه حوزه علوم انسانی (۳۴/۴٪)، علوم پایه (۳۰/۶٪) و سلامت (۲۸/۰٪) به طور گسترده متوازن باقی ماند و از تعامل میان‌رشته‌ای حمایت کرد. راهبردهای تدریس و ارزیابی (۵۱٪ پروژه‌های تأمین مالی‌شده) همواره غالب بودند و در برخی دوره‌ها بر مهارت‌های بازار کار و آموزش الکترونیکی تأکید ویژه شد. در میان پاسخ‌دهندگان دانشجو، ۷۱/۹٪ مهارت‌های حرفه‌ای برای اشتغال‌پذیری را در اولویت قرار دادند، ۵۲٪ یادگیری مبتنی بر مسئله را ترجیح دادند و ۵۷٪ ارزیابی مبتنی بر پروژه را به آزمون‌های سنتی ترجیح دادند. دریافت‌کنندگان موفق گرنت رضایت کلی بالایی از برنامه گزارش کردند (میانگین = ۴/۵ از ۵)، در حالی که غیرمتقاضیان، کمبود آگاهی (۵۴/۵٪) و محدودیت‌های حجم کار (۳۳/۳٪) را به عنوان موانع اصلی مطرح کردند. شکاف ادراکی معناداری بین متقاضیان پذیرفته‌شده و ردشده مشاهده شد (p ≤ 0.001) و بنچمارک بین‌المللی، PELT را هم‌راستا با طرح‌های مشابه گرنت تدریس قرار داد. نتیجه‌گیری: PELT مدلی قابل تکرار برای طرح‌های گرنت تدریس دانشگاهی ارائه می‌دهد که توسعه اعضای هیئت علمی، اولویت‌های دانشجومحور و تحول طولی را ترکیب می‌کند. یافته‌ها از راهبردهایی مانند اطلاع‌رسانی هدفمند، مسیرهای رسمی بازارسال و تأمین مالی طبقه‌بندی‌شده برای پیشبرد نوآوری آموزشی و تقویت توسعه آموزشی حمایت می‌کند.

This study seeks to reveal the profile of collaboration skills (CS) and communication confidence (CC) of pre-service chemsitry teacher (PCT). Designed as a descriptive quantitative study, convenience sampling technique was adopted for this study. A total of 26 PCTs were involved as research samples. Data were obtained through two closed-ended questionnaires: the Collaborative Skill Questionnaire (CS-Q) and the Communication Confidence Questionnaire (CC-Q). Descriptive statistics were used to analyze the profile levels of the PCT-CS and PCT-CC. The level criteria were divided into five categories. Based on these results, the PCT-CS was generally at a good level. Meanwhile, the PCT-CC level was sufficient. Based on the research results that have gone through the data analysis stage, learning activities need to implement methods that are capable of training PCT-CS and PCT-CC such as collaborative learning methods.

این مطالعه با هدف آشکارسازی نمایه مهارت‌های همکاری (CS) و اعتماد به نفس ارتباطی (CC) دانشجومعلمان شیمی (PCT) انجام شده است. این پژوهش به صورت توصیفی-کمی طراحی شده و از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شده است. در مجموع ۲۶ نفر از دانشجومعلمان شیمی به عنوان نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها از طریق دو پرسشنامه بسته‌پاسخ جمع‌آوری شد: پرسشنامه مهارت همکاری (CS-Q) و پرسشنامه اعتماد به نفس ارتباطی (CC-Q). برای تحلیل سطوح نمایه PCT-CS و PCT-CC از آمار توصیفی استفاده شد. معیار سطوح به پنج دسته تقسیم گردید. بر اساس این نتایج، سطح PCT-CS به طور کلی در وضعیت خوب قرار داشت. در حالی که سطح PCT-CC در حد کافی بود. بر اساس نتایج پژوهش که مرحله تحلیل داده‌ها را طی کرده است، فعالیت‌های یادگیری نیازمند اجرای روش‌هایی هستند که قادر به تقویت PCT-CS و PCT-CC باشند؛ مانند روش‌های یادگیری مشارکتی.

Technology-enabled learning (TEL) enables institutions to provide flexible learning environments and technology-supported instructional practices, as it has become a central feature of online higher education. However, empirical evidence explaining how perceived learning outcomes (PLO) are associated with technology-enabled learning (TEL), particularly in developing-country contexts, remains limited. Using survey data collected from 434 undergraduate and postgraduate students enrolled in online higher education programmes in India, this study examines the relationships among TEL, flexible learning (FL), motivation (MO), self-regulated learning (SRL), and PLO. The proposed conceptual model was tested by employing Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM). The findings suggest that TEL is indirectly associated with PLO through FL, MO, and SRL. Learner motivation and self-regulated learning were positively related to Flexible Learning, which in turn, were associated with enhanced perceived learning outcomes. The model demonstrated substantial explanatory power, highlighting the importance of pedagogically designed technology-supported flexibility in online learning environments. The study provides empirical evidence that flexible learning functions as a key pedagogical mechanism linking technology-enabled learning with perceived learning outcomes, thereby contributing to the educational technology literature. The findings also offer practical implications for policymakers, higher education institutions and instructional designers, seeking to strengthen perceived learning outcomes through pedagogically informed technology-enabled learning strategies.

یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) این امکان را برای مؤسسات فراهم می‌کند تا محیط‌های یادگیری انعطاف‌پذیر و شیوه‌های آموزشی پشتیبانی‌شده توسط فناوری را ارائه دهند، چرا که این امر به ویژگی مرکزی آموزش عالی آنلاین تبدیل شده است. با این حال، شواهد تجربی که توضیح دهد چگونه پیامدهای ادراک‌شده یادگیری (PLO) با یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) مرتبط هستند، به‌ویژه در زمینه کشورهای در حال توسعه، همچنان محدود است. با استفاده از داده‌های پیمایشی گردآوری‌شده از ۴۳۴ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی ثبت‌نام‌شده در برنامه‌های آموزش عالی آنلاین در هند، این مطالعه روابط میان TEL، یادگیری انعطاف‌پذیر (FL)، انگیزش (MO)، یادگیری خودتنظیم‌شده (SRL) و PLO را بررسی می‌کند. مدل مفهومی پیشنهادی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) آزمون شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که TEL به‌طور غیرمستقیم از طریق FL، MO و SRL با PLO مرتبط است. انگیزش یادگیرنده و یادگیری خودتنظیم‌شده با یادگیری انعطاف‌پذیر رابطه مثبت داشتند که به نوبه خود با ارتقای پیامدهای ادراک‌شده یادگیری مرتبط بود. مدل مذکور قدرت تبیینی قابل توجهی را نشان داد و اهمیت انعطاف‌پذیری طراحی‌شده مبتنی بر فناوری در محیط‌های یادگیری آنلاین را برجسته ساخت. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که یادگیری انعطاف‌پذیر به عنوان سازوکار آموزشی کلیدی، یادگیری مبتنی بر فناوری را به پیامدهای ادراک‌شده یادگیری پیوند می‌دهد و بدین ترتیب به ادبیات فناوری آموزشی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران، مؤسسات آموزش عالی و طراحان آموزشی که در پی تقویت پیامدهای ادراک‌شده یادگیری از طریق راهبردهای یادگیری مبتنی بر فناوری با رویکرد آموزشی هستند، ارائه می‌دهد.

Background- Critical thinking is an important skill for students, particularly in learning science concepts such as Earth’s rotation. Preliminary assessment showed that students’ critical thinking ability had a low category. Objectives- This study aimed to develop and conduct a preliminary evaluation of Rotation Media Interactive (ROMI) using Articulate Storyline for sixth-grade. Method- This study employed the ADDIE development model. The participants were sixth-grade students at a public elementary school in Palembang. The developed media was evaluated through expert validation, individual and small-group trials, and a field evaluation involving 18 students. Data were collected using expert validation sheets, student response questionnaires, and critical thinking tests. Results- ROMI obtained an average feasibility score of 94.71% from material, media, and practitioner validation, categorized as very feasible. Student responses indicated high practicality, with average scores of 93.06% in the individual trial and 93.15% in the small-group trial. In the field evaluation, the mean critical thinking test score increased from 62.89 to 93.89 after implementation, with a mean N-Gain of 0.835, categorized as high. Conclusions- ROMI received favorable expert evaluations and student responses and showed promising results in the preliminary field evaluation. However, the observed score increase cannot be attributed solely to ROMI. Further evaluation using larger samples and controlled or comparative designs is needed.

زمینه و هدف: تفکر انتقادی یکی از مهارت‌های مهم برای دانش‌آموزان، به‌ویژه در یادگیری مفاهیم علمی مانند گردش زمین است. ارزیابی مقدماتی نشان داد که توانایی تفکر انتقادی دانش‌آموزان در سطح پایینی قرار دارد. هدف: این پژوهش با هدف توسعه و ارزیابی مقدماتی رسانه تعاملی گردش (ROMI) با استفاده از نرم‌افزار Articulate Storyline برای دانش‌آموزان پایه ششم انجام شد. روش: این پژوهش از مدل توسعه ADDIE بهره برد. شرکت‌کنندگان شامل دانش‌آموزان پایه ششم یک مدرسه ابتدایی دولتی در پالمبانگ بودند. رسانه توسعه‌یافته از طریق اعتبارسنجی خبرگان، آزمون‌های فردی و گروهی کوچک، و ارزیابی میدانی با مشارکت ۱۸ دانش‌آموز مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از فرم‌های اعتبارسنجی خبرگان، پرسشنامه‌های پاسخ دانش‌آموزان و آزمون‌های تفکر انتقادی جمع‌آوری شد. یافته‌ها: رسانه ROMI میانگین امتیاز قابلیت استفاده ۹۴٫۷۱٪ را از اعتبارسنجی مواد، رسانه و متخصصان دریافت کرد که در دسته بسیار مطلوب قرار گرفت. پاسخ‌های دانش‌آموزان نشان‌دهنده عملی بودن بالای رسانه بود، به‌طوری که میانگین امتیاز در آزمون فردی ۹۳٫۰۶٪ و در آزمون گروهی کوچک ۹۳٫۱۵٪ بود. در ارزیابی میدانی، میانگین نمره آزمون تفکر انتقادی پس از اجرا از ۶۲٫۸۹ به ۹۳٫۸۹ افزایش یافت و میانگین N-Gain برابر با ۰٫۸۳۵ و در دسته بالا قرار گرفت. نتیجه‌گیری: رسانه ROMI ارزیابی‌های مطلوبی از سوی خبرگان و دانش‌آموزان دریافت کرد و در ارزیابی میدانی مقدماتی نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داد. با این حال، افزایش مشاهده‌شده در نمرات را نمی‌توان صرفاً به ROMI نسبت داد. ارزیابی‌های بیشتر با نمونه‌های بزرگ‌تر و طرح‌های کنترل‌شده یا مقایسه‌ای مورد نیاز است.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

Background Engagement and achievement gaps in higher education remain persistent, especially for students from lower socioeconomic and minority cultural backgrounds in digital learning environments. Objective This study examined whether participation in LMS-based courses implementing a Culturally Responsive Digital Differentiated Learning (CR-DDL) Framework was associated with greater improvements in student engagement and learning outcomes and with narrower observed engagement disparities compared with standard LMS-based instruction. Methods An explanatory sequential mixed-methods design was used with 252 undergraduates in public health and agrotechnology programmes at three Indonesian institutions, comparing CR-DDL courses ( n = 129) with standard LMS-based courses ( n = 123). Quantitative data included pre- and post-intervention Higher Education Student Engagement Scale scores, LMS-derived behavioural indicators, and final course scores. Outcomes were analysed using linear mixed-effects models with a random intercept for course to account for the clustering of students within the six participating course clusters. Eighteen students also participated in semi-structured interviews to provide contextual insight into their learning experiences. Results The CR-DDL group demonstrated a larger increase in total engagement than the comparison group (mean change, +0.52 vs. + 0.13; group × time estimate = 0.31, SE = 0.07, approximate Wald 95% CI 0.17–0.45, p < 0.001). Greater increases were also observed in LMS-based participation. After adjustment for prior-semester GPA and course-level clustering, CR-DDL participation was associated with a 3.41-point higher final course score on the 0–100 reporting scale (SE = 1.12, approximate Wald 95% CI 1.21–5.61, p = 0.003). Lower-SES students in CR-DDL courses showed larger descriptive engagement gains than their counterparts in comparison courses. Because the formal group × time × SES interaction could not be verified from the currently reported summary results, the SES findings are interpreted as exploratory subgroup patterns rather than definitive evidence of effect modification. Documented interview excerpts provided limited contextual insight into students’ experiences but were not treated as independently reproducible qualitative evidence. Conclusion The quantitative findings provide evidence that CR-DDL was associated with improved engagement, LMS participation, and course performance and with a narrowing of observed engagement disparities. The available qualitative material provides limited contextual insight into students’ experiences but should be interpreted cautiously because complete original qualitative records are currently unavailable.

زمینه: مشارکت و شکاف‌های پیشرفت تحصیلی در آموزش عالی همچنان پایدار باقی مانده‌اند، به‌ویژه برای دانشجویان با پیشینه‌های اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر و اقلیت‌های فرهنگی در محیط‌های یادگیری دیجیتال. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا شرکت در دوره‌های مبتنی بر سامانه مدیریت یادگیری (LMS) که چارچوب یادگیری دیجیتال تفکیک‌شده مبتنی بر پاسخ‌گویی فرهنگی (CR-DDL) را اجرا می‌کنند، با بهبود بیشتر در مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت نسبت به آموزش استاندارد مبتنی بر LMS همراه است یا خیر. روش‌ها: طراحی روش ترکیبی ترتیبی توضیحی با مشارکت ۲۵۲ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های بهداشت عمومی و فناوری کشاورزی در سه مؤسسه اندونزیایی به کار گرفته شد و دوره‌های CR-DDL (n = 129) با دوره‌های استاندارد مبتنی بر LMS (n = 123) مقایسه شدند. داده‌های کمی شامل نمرات مقیاس مشارکت دانشجویان آموزش عالی پیش و پس از مداخله، شاخص‌های رفتاری استخراج‌شده از LMS و نمرات نهایی دوره بود. پیامدها با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط با رهگیری تصادفی برای هر دوره به منظور در نظر گرفتن خوشه‌بندی دانشجویان در شش خوشه دوره شرکت‌کننده تحلیل شد. همچنین هجده دانشجو در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای ارائه بینش زمینه‌ای درباره تجربیات یادگیری خود شرکت کردند. نتایج: گروه CR-DDL افزایش بیشتری در مجموع مشارکت نسبت به گروه مقایسه نشان داد (تغییر میانگین، ‎+۰٫۵۲‎ در مقابل ‎+۰٫۱۳‎؛ برآورد گروه × زمان = ‎۰٫۳۱‎، SE = ‎۰٫۰۷‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۰٫۱۷–۰٫۴۵‎، ‎p < 0.001‎). افزایش بیشتری نیز در مشارکت مبتنی بر LMS مشاهده شد. پس از تعدیل برای معدل ترم قبل و خوشه‌بندی در سطح دوره، شرکت در CR-DDL با نمره نهایی دوره ‎۳٫۴۱‎ واحد بالاتر در مقیاس گزارش‌دهی ‎۰–۱۰۰‎ مرتبط بود (SE = ‎۱٫۱۲‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۱٫۲۱–۵٫۶۱‎، ‎p = 0.003‎). دانشجویان با وضعیت اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر در دوره‌های CR-DDL افزایش توصیفی بیشتری در مشارکت نسبت به همتایان خود در دوره‌های مقایسه‌ای نشان دادند. از آنجا که تعامل رسمی گروه × زمان × SES از نتایج خلاصه‌شده فعلی قابل تأیید نبود، یافته‌های مربوط به SES به عنوان الگوهای اکتشافی زیرگروهی تفسیر می‌شوند و نه شواهد قطعی از اصلاح اثر. گزیده‌های مستند مصاحبه‌ها بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه داد اما به عنوان شواهد کیفی مستقل و قابل بازتولید تلقی نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های کمی شواهدی ارائه می‌دهد که CR-DDL با بهبود مشارکت، مشارکت در LMS و عملکرد دوره و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت مرتبط است. مواد کیفی موجود بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه می‌دهد اما باید با احتیاط تفسیر شود زیرا سوابق کامل کیفی اصلی در حال حاضر در دسترس نیست.

urpose of the study: This study aims to develop an AI-integrated STEM-based Electronic Student Worksheet (E-LKPD) for science learning in elementary schools to improve students' science literacy in the digital era Methodology: This study employed a Research and Development (R&D) approach using the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, Evaluation). Data were collected through expert validation questionnaires from content experts, media experts, and practitioner teachers, as well as pre-post science literacy tests administered to Grade V elementary school students. Product validity, practicality, and effectiveness were analyzed using quantitative descriptive statistics and the normalized gain index (N-Gain) Main Findings: The developed E-LKPD achieved a validity score of 87.5% (highly valid), a practicality score of 89.3% (highly practical), and an N-Gain of 0.72 (high effectiveness). The product significantly improved students' science literacy across all four PISA dimensions: scientific context, scientific competence, scientific knowledge, and scientific attitude. AI-based features adaptive quizzes, personalized feedback systems, and virtual science simulations enabled interactive and personalized learning experiences Novelty/Originality of this study: This study introduces an innovative learning product that combines STEM education principles with AI-based adaptive features in a single E-LKPD platform, specifically designed for elementary school science learning in Indonesia. This dual integration addresses the challenge of Indonesia's low student science literacy as reflected in PISA 2022 data while meeting the growing need for AI-based digital learning in 21st-century classrooms

هدف مطالعه: این پژوهش با هدف توسعه برگه کار الکترونیکی دانش‌آموز (E-LKPD) مبتنی بر STEM و یکپارچه با هوش مصنوعی برای آموزش علوم در مدارس ابتدایی به منظور ارتقای سواد علمی دانش‌آموزان در عصر دیجیتال انجام شده است. روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE (تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا، ارزیابی) انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی خبرگان محتوا، خبرگان رسانه و معلمان مجری، همچنین آزمون‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون سواد علمی دانش‌آموزان پایه پنجم ابتدایی گردآوری شد. روایی، کاربردپذیری و اثربخشی محصول با استفاده از آمار توصیفی کمی و شاخص سود نرمال‌شده (N-Gain) تحلیل گردید. یافته‌های اصلی: E-LKPD توسعه‌یافته موفق به کسب امتیاز روایی ۸۷.۵٪ (بسیار معتبر)، امتیاز کاربردپذیری ۸۹.۳٪ (بسیار کاربردی) و N-Gain معادل ۰.۷۲ (اثربخشی بالا) شد. این محصول به طور معناداری سواد علمی دانش‌آموزان را در هر چهار بُعد PISA شامل زمینه علمی، شایستگی علمی، دانش علمی و نگرش علمی ارتقا داد. ویژگی‌های مبتنی بر هوش مصنوعی نظیر آزمون‌های تطبیقی، سیستم بازخورد شخصی‌سازی‌شده و شبیه‌سازی‌های مجازی علوم، تجربه یادگیری تعاملی و شخصی‌سازی‌شده را فراهم ساختند. نوآوری/اصالت این پژوهش: این مطالعه محصول یادگیری نوآورانه‌ای را معرفی می‌کند که اصول آموزش STEM را با قابلیت‌های تطبیقی مبتنی بر هوش مصنوعی در یک بستر E-LKPD واحد ترکیب نموده و به طور خاص برای آموزش علوم مدارس ابتدایی در اندونزی طراحی شده است. این یکپارچگی دوگانه، چالش پایین بودن سواد علمی دانش‌آموزان اندونزی مطابق با داده‌های PISA 2022 را هدف قرار داده و همزمان به نیاز روزافزون به یادگیری دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی در کلاس‌های قرن بیست و یکم پاسخ می‌دهد.

This study examined how structural and psychosocial differences across universities shape accounting students’ behavioural intention to use e-learning applications and their sense of belonging, as well as the interconnection between behavioural intention and a sense of belonging. Quantitative data were collected from accounting students at four South African universities using the Extended Unified Theory of Acceptance and Use of Technology (UTAUT2) model to explain behavioural intention to use e-learning technology, while themes related to a sense of belonging were identified in qualitative data collected from the same students. The results revealed positive aspects of e-learning, such as greater enjoyment, while other students reported a lack of engagement and difficulties with self-motivation and building peer networks. Challenges identified include technological barriers, a lack of social integration, inadequate support for technical issues, and a lack of personalised attention. These aspects diminish students’ sense of belonging to the academic community. The study makes three main contributions to scholarship: firstly, it provides a contextually grounded analysis of students’ engagement with e-learning and their sense of belonging in accounting education; secondly, it provides insights which are relevant in other developing regions; and lastly, it identifies key barriers that contribute to the challenges inherent in e-learning.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه تفاوت‌های ساختاری و روانی-اجتماعی در دانشگاه‌ها، قصد رفتاری دانشجویان حسابداری برای استفاده از برنامه‌های یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها را شکل می‌دهد و همچنین ارتباط متقابل بین قصد رفتاری و احساس تعلق را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌های کمی از دانشجویان حسابداری در چهار دانشگاه آفریقای جنوبی با استفاده از مدل توسعه‌یافته نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری (UTAUT2) برای تبیین قصد رفتاری استفاده از فناوری یادگیری الکترونیکی جمع‌آوری شد، در حالی که مضامین مرتبط با احساس تعلق در داده‌های کیفی جمع‌آوری‌شده از همان دانشجویان شناسایی گردید. نتایج جنبه‌های مثبتی از یادگیری الکترونیکی مانند لذت بیشتر را نشان داد، در حالی که برخی دیگر از دانشجویان به کمبود مشارکت و دشواری در انگیزش فردی و ایجاد شبکه‌های همتایان اشاره کردند. چالش‌های شناسایی‌شده شامل موانع فناورانه، فقدان ادغام اجتماعی، حمایت ناکافی در مسائل فنی و کمبود توجه شخصی بود. این عوامل احساس تعلق دانشجویان به جامعه دانشگاهی را کاهش می‌دهد. این پژوهش سه مشارکت اصلی در حوزه دانش ارائه می‌دهد: نخست، تحلیلی مبتنی بر زمینه از مشارکت دانشجویان با یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها در آموزش حسابداری ارائه می‌دهد؛ دوم، بینش‌هایی را فراهم می‌کند که در سایر مناطق در حال توسعه نیز قابل استفاده است؛ و در نهایت، موانع کلیدی را که به چالش‌های ذاتی یادگیری الکترونیکی منجر می‌شود، شناسایی می‌کند.

Introduction This explanatory sequential mixed-methods study examined associations of self-regulated learning (SRL) and online learning self-efficacy with perceived academic and cognitive performance among undergraduates recruited from five Vietnamese universities. Methods The quantitative phase analyzed 685 complete survey responses obtained through quota-guided convenience sampling and tested a four-construct covariance-based structural equation model. The qualitative phase involved 24 interview participants purposively selected from the survey pool to contextualize the observed structural associations. Results The measurement model showed good fit on the retained indices (χ²/df = 2.15, CFI = .962, TLI = .958, RMSEA = .041, SRMR = .038). SRL was positively associated with perceived academic performance ( β = .51) and perceived cognitive performance (β = .44), while online learning self-efficacy was associated with perceived academic performance ( β = .24) and perceived cognitive performance ( β = .36), all p < .001. The model accounted for 49.5% and 52.1% of the variance in the two outcomes, respectively. Interview accounts described SRL through scheduling, micro-deadlines, monitoring, distraction control, and strategy revision, whereas online learning self-efficacy was reflected in willingness to initiate tasks, explore unfamiliar tools, seek help, and persist through technological difficulty. Discussion The study contributes a theoretically integrated account of learner agency grounded in SRL theory, Social Cognitive Theory, and Self-Determination Theory. Because the design was cross-sectional and the sample was nonprobability-based, the findings are interpreted as sample-specific associations rather than causal or nationally representative effects.

مقدمه: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی به بررسی ارتباط یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی و شناختی ادراک‌شده در میان دانشجویان کارشناسی جذب‌شده از پنج دانشگاه ویتنام پرداخت. روش‌ها: در مرحله کمی، ۶۸۵ پرسشنامه کامل که از طریق نمونه‌گیری در دسترس هدایت‌شده با سهمیه جمع‌آوری شده بود، تحلیل شد و یک مدل معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس با چهار سازه آزمون گردید. در مرحله کیفی، ۲۴ شرکت‌کننده مصاحبه‌ای به‌صورت هدفمند از میان جامعه پرسشنامه انتخاب شدند تا ارتباطات ساختاری مشاهده‌شده را در بستر قرار دهند. نتایج: مدل اندازه‌گیری براساس شاخص‌های باقی‌مانده برازش مناسبی نشان داد (χ²/df = ۲.۱۵، CFI = ۰.۹۶۲، TLI = ۰.۹۵۸، RMSEA = ۰.۰۴۱، SRMR = ۰.۰۳۸). یادگیری خودتنظیمی با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۵۱) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۴۴) رابطه مثبت داشت، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۲۴) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۳۶) مرتبط بود (همه p < ۰.۰۰۱). مدل به‌ترتیب ۴۹.۵٪ و ۵۲.۱٪ از واریانس دو پیامد را تبیین کرد. روایات مصاحبه‌ای، یادگیری خودتنظیمی را از طریق زمان‌بندی، ضرب‌الاجل‌های خرد، پایش، کنترل حواس‌پرتی و بازنگری راهبردها توصیف کردند، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین در تمایل به آغاز وظایف، کاوش ابزارهای ناآشنا، جستجوی کمک و پایداری در مواجهه با دشواری‌های فناورانه بازتاب یافت. بحث: این پژوهش، گزارشی نظری و یکپارچه از عاملیت یادگیرنده مبتنی بر نظریه یادگیری خودتنظیمی، نظریه شناختی-اجتماعی و نظریه خودتعیین‌گری ارائه می‌دهد. با توجه به اینکه طرح پژوهش مقطعی بوده و نمونه مبتنی بر احتمال نبوده است، یافته‌ها به‌عنوان ارتباطات خاص نمونه تفسیر می‌شوند و نه به‌عنوان اثرات علی یا نماینده ملی.

Background: Photosynthesis involves interconnected and abstract biological processes that are difficult to visualize with conventional teaching materials. Research on code-enhanced digital worksheets for photosynthesis, particularly their validity, practicality, and contribution to conceptual understanding, remains limited. This study aimed to develop and evaluate a code-enhanced interactive digital worksheet on photosynthesis and effectiveness in improving students’ conceptual understanding. Methodology: The study employed a Research and Development approach using the ADDIE model, consisting of Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. The product was tested with 15 eleventh-grade students at Wira Bhakti Integrated High School. Data were collected using expert validation sheets, learning implementation observation sheets, teacher and student response questionnaires, and conceptual understanding tests. Data were analyzed using descriptive percentages and normalized gain (N-Gain). Findings: The digital worksheet obtained material and media validation scores of 84.29% and 87.78%, respectively, indicating high validity. Practicality was demonstrated by learning implementation, teacher response, and student response scores of 96.18%, 97.92%, and 94.88%, respectively, all categorized as highly practical. Students’ average score increased from 61.07 on the pretest to 86.73 on the posttest, with an N-Gain score of 0.66, indicating moderate improvement. Contribution: The findings provide preliminary evidence that the digital worksheet is valid and practical and may support conceptual understanding of photosynthesis. The contribution is a web-based worksheet integrating programmed interaction with animations, simulations, videos, quizzes, and learning activities.

زمینه: فتوسنتز شامل فرایندهای زیستی به‌هم‌پیوسته و انتزاعی است که تجسم آن‌ها با مواد آموزشی سنتی دشوار می‌باشد. پژوهش‌ها دربارهٔ کاربرگ‌های دیجیتال تقویت‌شده با کد برای فتوسنتز، به‌ویژه از نظر روایی، کاربردپذیری و نقش آن‌ها در ارتقای درک مفهومی، محدود است. هدف این مطالعه توسعه و ارزیابی یک کاربرگ دیجیتال تعاملی تقویت‌شده با کد دربارهٔ فتوسنتز و اثربخشی آن در بهبود درک مفهومی دانش‌آموزان بود. روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه و با استفاده از مدل ADDIE شامل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی انجام شد. محصول با ۱۵ دانش‌آموز پایه یازدهم دبیرستان یکپارچه Wira Bhakti آزمون شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های اعتبارسنجی خبرگان، برگه‌های مشاهده اجرای یادگیری، پرسشنامه‌های پاسخ معلم و دانش‌آموز و آزمون‌های درک مفهومی گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از درصدهای توصیفی و بهرهٔ افزایش نرمال‌شده (N-Gain) تحلیل گردید. یافته‌ها: کاربرگ دیجیتال امتیاز روایی محتوا و رسانه به ترتیب ۸۴٫۲۹٪ و ۸۷٫۷۸٪ را کسب کرد که نشان‌دهندهٔ روایی بالا است. کاربردپذیری با امتیازهای اجرای یادگیری، پاسخ معلم و پاسخ دانش‌آموز به ترتیب ۹۶٫۱۸٪، ۹۷٫۹۲٪ و ۹۴٫۸۸٪، که همگی در دستهٔ بسیار کاربردی قرار گرفتند، نشان داده شد. میانگین نمرهٔ دانش‌آموزان از ۶۱٫۰۷ در پیش‌آزمون به ۸۶٫۷۳ در پس‌آزمون افزایش یافت و امتیاز N-Gain برابر با ۰٫۶۶ بود که نشان‌دهندهٔ بهبود متوسط است. مشارکت: یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که کاربرگ دیجیتال از روایی و کاربردپذیری بالایی برخوردار است و می‌تواند از درک مفهومی فتوسنتز حمایت کند. مشارکت این پژوهش ارائهٔ یک کاربرگ مبتنی بر وب است که تعامل برنامه‌ریزی‌شده با انیمیشن‌ها، شبیه‌سازی‌ها، ویدئوها، آزمونک‌ها و فعالیت‌های یادگیری را ادغام می‌کند.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

We present a STEM-based learning trajectory, centered on the phenomenon of earthquakes, that aims to develop spatial reasoning in eight-year-old children. The trajectory has as an end product the design of an evacuation route. Based on a framework integrating spatial reasoning actions, reference frames, and the differentiation of micro-, meso- and macrospaces, the trajectory tasks combine concrete resources (measuring tools, recycled materials) with digital ones (e.g., Google Maps, Google Earth, LightBot) so that students can analyze representations, measure distances, as well as construct and test instruments and artifacts (e.g., a seismograph) not usually included in the primary school curriculum. It is designed to help students articulate and move between different spatial sizes and their representations and use adequate measuring instruments for each. Within a design-based research (DBR) study, the trajectory was implemented with groups of children from a disadvantaged context in Mexico, in two phases and in different modalities: online, during the Covid-19 pandemic, and face-to-face the following year. We describe the pedagogical framework, learning environment, and trajectory design, and report results derived from the analysis of the implementation data –video and audio recordings, photos and student productions. We discuss the practical implications of combining digital and concrete resources, mathematics and the other STEM disciplines; we argue that this can be considered an extended sense of blended learning that helps build a classroom culture of inquiry and gives children agency over their own reasoning. We end by acknowledging the constraints of our work and discuss the accessibility limitations of the online modality in our implementation.

در این پژوهش، یک مسیر یادگیری مبتنی بر STEM با محوریت پدیده زلزله ارائه می‌شود که هدف آن توسعه استدلال فضایی در کودکان هشت‌ساله است. محصول نهایی این مسیر، طراحی مسیر تخلیه می‌باشد. بر اساس چارچوبی که کنش‌های استدلال فضایی، چارچوب‌های مرجع و تمایز بین فضاهای خرد، میانه و کلان را ادغام می‌کند، وظایف این مسیر منابع عینی (ابزارهای اندازه‌گیری، مواد بازیافتی) را با منابع دیجیتال (مانند Google Maps، Google Earth، LightBot) ترکیب می‌کند تا دانش‌آموزان بتوانند بازنمایی‌ها را تحلیل کنند، فاصله‌ها را اندازه‌گیری نمایند و همچنین ابزارها و مصنوعات (مانند یک لرزه‌نگار) را که معمولاً در برنامه درسی دبستان گنجانده نمی‌شوند، بسازند و آزمایش کنند. این مسیر به گونه‌ای طراحی شده است که به دانش‌آموزان کمک کند تا بتوانند بین اندازه‌های فضایی مختلف و بازنمایی‌های آن‌ها حرکت و ارتباط برقرار کنند و برای هر یک از ابزارهای اندازه‌گیری مناسب استفاده نمایند. در قالب یک مطالعه پژوهش مبتنی بر طراحی (DBR)، این مسیر با گروه‌هایی از کودکان در یک زمینه محروم در مکزیک، در دو مرحله و در قالب‌های مختلف اجرا شد: آنلاین، در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ و حضوری در سال بعد. چارچوب آموزشی، محیط یادگیری و طراحی مسیر شرح داده می‌شود و نتایج حاصل از تحلیل داده‌های اجرا – شامل ضبط‌های ویدئویی و صوتی، عکس‌ها و تولیدات دانش‌آموزان – گزارش می‌شود. پیامدهای عملی ترکیب منابع دیجیتال و عینی، ریاضیات و سایر رشته‌های STEM مورد بحث قرار می‌گیرد؛ استدلال می‌شود که این امر می‌تواند به عنوان معنای گسترده‌ای از یادگیری ترکیبی تلقی شود که به ایجاد فرهنگ پرسشگری در کلاس و اعطای عاملیت به کودکان در استدلال خود کمک می‌کند. در پایان، محدودیت‌های کار خود را اذعان کرده و محدودیت‌های دسترسی در قالب آنلاین اجرای خود را مورد بحث قرار می‌دهیم.

Critical appraisal of research literature is an important skill for graduates yet science graduate employers report dissatisfaction with skill levels. As scaffolding can assist in critical appraisal development, we aimed to develop and evaluate 2 adaptive e-tutorials for critical appraisal development of neuropharmacology research articles as part of the scaffolding process. We developed adaptive e-tutorials allowing personalised feedback and remediation. Results of an end-of-tutorial survey, and comparisons of institutional Unit of Study Survey ratings and exam results in the 2 years before, and during, the intervention were analysed. Over 4 years, 150 students participated. In the cohorts that did not complete the e-tutorial, there were significant differences in exam marks between students of different academic backgrounds (non-science < science < medicine backgrounds; p < 0.05), while no significant differences between groups were seen in students that completed the e-tutorial, and these marks were statistically equivalent. Students ranked their perceived benefit from the videos, increase in critical appraisal ability, and value of the e-tutorial with average rankings between 4.4–4.6 on a Likert scale (5 = strongly agree). Similarly, students who completed the e-tutorial showed a significant increase in rating of their critical thinking skills in the Unit of Study Survey (p < 0.05). Completion of the e-tutorial was associated with increased equitable development of critical appraisal. Students from non-science backgrounds showed the biggest increase in actual appraisal performance, suggesting that while the e-tutorial was associated with increased confidence for all students, the other features of the course may have developed appraisal levels to a stage sufficient for successful exam completion.

ارزیابی انتقادی متون پژوهشی یکی از مهارت‌های مهم برای فارغ‌التحصیلان است، اما کارفرمایان فارغ‌التحصیلان علوم از سطح این مهارت‌ها ابراز نارضایتی می‌کنند. از آنجا که حمایت آموزشی می‌تواند به توسعه ارزیابی انتقادی کمک کند، هدف ما توسعه و ارزیابی دو آموزش الکترونیکی تطبیقی برای ارتقای مهارت ارزیابی انتقادی مقالات پژوهشی نوروفارماکولوژی به عنوان بخشی از فرایند حمایت آموزشی بود. آموزش‌های الکترونیکی تطبیقی با امکان ارائه بازخورد شخصی‌سازی‌شده و جبران‌سازی طراحی شدند. نتایج نظرسنجی پایان آموزش، و مقایسه امتیازات نظرسنجی واحد درسی مؤسسه و نتایج امتحانات در دو سال پیش و حین مداخله مورد تحلیل قرار گرفت. طی چهار سال، ۱۵۰ دانشجو شرکت کردند. در گروه‌هایی که آموزش الکترونیکی را تکمیل نکردند، تفاوت معناداری در نمرات امتحان بین دانشجویان با پیشینه‌های تحصیلی مختلف (غیرعلوم < علوم < پزشکی؛ p < 0.05) مشاهده شد، در حالی که در دانشجویانی که آموزش الکترونیکی را تکمیل کردند، تفاوت معناداری بین گروه‌ها دیده نشد و این نمرات از لحاظ آماری معادل بودند. دانشجویان، میزان سودمندی ادراک‌شده از ویدئوها، افزایش توانایی ارزیابی انتقادی و ارزش آموزش الکترونیکی را با میانگین امتیاز بین ۴.۴ تا ۴.۶ در مقیاس لیکرت (۵ = کاملاً موافقم) ارزیابی کردند. به طور مشابه، دانشجویانی که آموزش الکترونیکی را تکمیل کردند، افزایش معناداری در ارزیابی مهارت‌های تفکر انتقادی خود در نظرسنجی واحد درسی نشان دادند (p < 0.05). تکمیل آموزش الکترونیکی با توسعه عادلانه‌تر مهارت ارزیابی انتقادی همراه بود. دانشجویان با پیشینه غیرعلوم بیشترین افزایش را در عملکرد واقعی ارزیابی نشان دادند که نشان می‌دهد اگرچه آموزش الکترونیکی با افزایش اعتماد به نفس در همه دانشجویان همراه بود، سایر ویژگی‌های دوره ممکن است سطح ارزیابی را تا حد کافی برای موفقیت در امتحان ارتقا داده باشد.

Rapid technological improvements present both opportunities and difficulties for teaching and learning, elevating digital media to the forefront of vocational education discussions. This study investigates the evolution of digital media research in vocational education to determine its impact on current and future educational practices. The Scopus database was used to conduct a bibliometric analysis of 28 publications published between 2005 and 2024. Despite rare oscillations, the main research trend is steadily increasing, particularly after 2020. The analysis identified four key research areas: (1) innovative digital learning via virtual reality, simulation, and e-learning platforms; (2) technological adaptation and teacher preparedness; (3) industry relevance and employability enhancement; and (4) inclusive and ethical digital transformation. Co-authorship and keyword network studies show that developing nations have contributed very little to this field's research, which is still largely regional in scope. The focus of recent research has switched to data analytics, immersive learning, and artificial intelligence (AI)-driven personalization, which reflects the intersection of emerging technologies and digital pedagogy. This paper proposes the Digital Media Integration Framework for Vocational Education Transformation, which links digital media platforms, AI integration, pedagogical innovation, and institutional preparation, based on the findings presented. The findings highlight the need for inclusive, interdisciplinary, and policy-supported strategies to assist the digital transformation of vocational learning and provide valuable insights about how digital media is changing in Technical and Vocational Education and Training (TVET).

پیشرفت‌های سریع فناوری فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و یادگیری ایجاد کرده و رسانه‌های دیجیتال را به محور بحث‌های آموزش فنی و حرفه‌ای تبدیل کرده است. این مطالعه به بررسی تحول پژوهش‌های رسانه‌های دیجیتال در آموزش فنی و حرفه‌ای می‌پردازد تا تأثیر آن را بر رویه‌های آموزشی کنونی و آینده مشخص کند. برای انجام تحلیل کتاب‌سنجی، از پایگاه داده Scopus استفاده شد و ۲۸ مقاله منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفت. با وجود نوسانات اندک، روند اصلی پژوهش‌ها به طور پیوسته رو به افزایش است، به ویژه پس از سال ۲۰۲۰. این تحلیل چهار حوزه کلیدی پژوهشی را شناسایی کرد: (۱) یادگیری دیجیتال نوآورانه از طریق واقعیت مجازی، شبیه‌سازی و بسترهای آموزش الکترونیکی؛ (۲) سازگاری فناورانه و آمادگی معلمان؛ (۳) ارتباط با صنعت و ارتقای قابلیت اشتغال؛ و (۴) تحول دیجیتال فراگیر و اخلاق‌مدار. مطالعات هم‌نویسندگی و شبکه کلیدواژه‌ها نشان می‌دهد که کشورهای در حال توسعه سهم بسیار اندکی در این حوزه پژوهشی داشته‌اند و این حوزه همچنان عمدتاً منطقه‌ای باقی مانده است. تمرکز پژوهش‌های اخیر به تحلیل داده‌ها، یادگیری فراگیر و شخصی‌سازی مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) تغییر یافته است که بازتابی از تلاقی فناوری‌های نوظهور و آموزش دیجیتال است. این مقاله چارچوب «ادغام رسانه‌های دیجیتال برای تحول آموزش فنی و حرفه‌ای» را بر اساس یافته‌های ارائه‌شده پیشنهاد می‌کند که پیوند میان بسترهای رسانه دیجیتال، ادغام هوش مصنوعی، نوآوری آموزشی و آمادگی نهادی را برقرار می‌سازد. یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای فراگیر، میان‌رشته‌ای و مبتنی بر سیاست برای حمایت از تحول دیجیتال یادگیری فنی و حرفه‌ای تأکید می‌کند و بینش‌های ارزشمندی درباره چگونگی تغییر رسانه‌های دیجیتال در آموزش و تربیت فنی و حرفه‌ای (TVET) ارائه می‌دهد.

This study aimed to investigate the effectiveness of a professional development training program in enhancing teachers’ skills in designing virtual learning environments in the Ramtha District Education Directorate, Jordan. To achieve the objectives of the study, a test measuring virtual learning environment design skills was developed. The test consisted of 30 multiple-choice items, each with four alternatives, and its validity and reliability were verified using appropriate procedures. The study was applied to teachers at Al-Khansa Mixed Basic School, affiliated with the Ramtha District Education Directorate in Irbid Governorate, Jordan. The school was selected purposively because the researcher works as an assistant principal there. The participants were selected from teachers who agreed to participate in the training program after providing written consent and committing to its requirements. The study employed a quasi-experimental one-group pretest-posttest design, with an experimental group consisting of 15 female teachers. The findings revealed a statistically significant difference between the pretest and posttest scores on the virtual learning environment design skills test in favor of the posttest. This indicates the effectiveness of the professional development training program in enhancing teachers’ skills in designing virtual learning environments. The study recommended adopting similar school-based professional development programs to equip teachers with the necessary skills for designing and implementing virtual educational environments.

این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی یک برنامه آموزش توسعه حرفه‌ای در ارتقای مهارت‌های معلمان در طراحی محیط‌های یادگیری مجازی در اداره آموزش و پرورش منطقه رمثا، اردن انجام شد. به منظور دستیابی به اهداف پژوهش، آزمونی برای سنجش مهارت‌های طراحی محیط یادگیری مجازی تدوین گردید. این آزمون شامل ۳۰ سؤال چهارگزینه‌ای بود و روایی و پایایی آن با استفاده از روش‌های مناسب تأیید شد. این پژوهش بر روی معلمان مدرسه مختلط ابتدایی خنساء، وابسته به اداره آموزش و پرورش منطقه رمثا در استان اربد، اردن اجرا شد. این مدرسه به صورت هدفمند انتخاب شد زیرا پژوهشگر به عنوان معاون آموزشی در آنجا فعالیت می‌کند. شرکت‌کنندگان از میان معلمانی انتخاب شدند که پس از ارائه رضایت‌نامه کتبی و تعهد به الزامات برنامه، موافقت خود را برای شرکت در برنامه آموزشی اعلام کردند. این پژوهش از طرح شبه‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده کرد و گروه آزمایشی شامل ۱۵ معلم زن بود. یافته‌ها تفاوت معنادار آماری بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون آزمون مهارت‌های طراحی محیط یادگیری مجازی را به نفع پس‌آزمون نشان داد. این امر بیانگر اثربخشی برنامه آموزش توسعه حرفه‌ای در ارتقای مهارت‌های معلمان در طراحی محیط‌های یادگیری مجازی است. پژوهش توصیه کرد که برنامه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور مشابه برای تجهیز معلمان به مهارت‌های لازم جهت طراحی و اجرای محیط‌های آموزشی مجازی مورد استفاده قرار گیرد.

Educational psychology plays a critical role in preparing future Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers by supporting evidence-based instructional practices and the development of transversal competencies. This study evaluates the effectiveness of Educational Psychology in a STEM Fields module developed within the Erasmus+ academy for STEM teachers project for preservice science teachers. A quantitative single-group pre-test–post-test quasi-experimental design is employed with 54 participants. The blended 4-week module integrates face-to-face and online learning activities focusing on educational psychology, teacher proactivity, time management, and collaborative work. The results indicate a statistically significant improvement in participants’ transversal STEM competencies following the intervention, with no significant gender differences observed. Descriptive findings further show notable improvements in inclusive instructional design, educational psychology-based decision-making, and collaborative learning. Participants also report high levels of self-perceived thematic competence and overall satisfaction with the module. Overall, the findings suggest that integrating educational psychology into STEM teacher education can effectively enhance pre-service teachers’ pedagogical competencies, foster essential transversal skills, and support more inclusive and evidence-informed STEM teaching.

روان‌شناسی تربیتی نقش حیاتی در آماده‌سازی معلمان آینده علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) ایفا می‌کند، از طریق حمایت از شیوه‌های آموزشی مبتنی بر شواهد و توسعه شایستگی‌های عرضی. این پژوهش اثربخشی روان‌شناسی تربیتی در یک ماژول حوزه‌های STEM را که در چارچوب پروژه آکادمی Erasmus+ برای معلمان STEM برای معلمان پیش‌خدمت علوم توسعه یافته است، ارزیابی می‌کند. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی تک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون به صورت کمی با ۵۴ شرکت‌کننده اجرا شده است. این ماژول ترکیبی چهار هفته‌ای، فعالیت‌های یادگیری حضوری و آنلاین را با تمرکز بر روان‌شناسی تربیتی، پیش‌فعالی معلم، مدیریت زمان و کار گروهی تلفیق می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که پس از مداخله، بهبود معنادار آماری در شایستگی‌های عرضی STEM شرکت‌کنندگان مشاهده شده است و تفاوت معناداری از نظر جنسیت وجود ندارد. یافته‌های توصیفی همچنین بهبود قابل توجهی را در طراحی آموزشی فراگیر، تصمیم‌گیری مبتنی بر روان‌شناسی تربیتی و یادگیری مشارکتی نشان می‌دهد. شرکت‌کنندگان همچنین سطوح بالایی از شایستگی موضوعی ادراک‌شده و رضایت کلی از ماژول را گزارش کردند. در مجموع، یافته‌ها حاکی از آن است که ادغام روان‌شناسی تربیتی در آموزش معلمان STEM می‌تواند به طور مؤثری شایستگی‌های آموزشی معلمان پیش‌خدمت را ارتقا دهد، مهارت‌های عرضی اساسی را تقویت کند و از آموزش STEM فراگیرتر و مبتنی بر شواهد حمایت نماید.

Introduction Digital transformation in higher education has increased the demand for instructional approaches that promote learner engagement, inclusivity, information literacy, and self-directed learning. Although microlearning, Universal Design for Learning (UDL), and constructive alignment have individually demonstrated educational benefits, limited research has explored their integration within a unified pedagogical framework. This study designed and evaluated a novel digital teaching and learning process that integrates microlearning, connective alignment, and the principles of UDL to enhance teaching and learning in higher education. Methods To evaluate the impact of the novel digital teaching and learning process, a case study was conducted in the “Evidence-Based Practice in Physiotherapy” course in the BSc in Physiotherapy curriculum. A mixed-methods proof-of-concept study employing a randomized crossover design was conducted to evaluate the academic effectiveness, the students’ perceptions of the teaching, and the students’ satisfaction. Quantitative data were collected using assessments of academic performance, information literacy, and perception of the educational environment. Paired and independent t -tests were used to compare learning outcomes between intervention conditions. Linear mixed-effects modeling was used to account for repeated measures. Qualitative data from focus group discussions were analyzed using thematic analysis to explore the students’ experiences of the novel educational process. Results Students demonstrated higher academic performance when learning through the proposed digital educational process compared with conventional instruction, with an estimated mean difference of approximately 18 points on a 100-point assessment scale. Participants also reported more positive perceptions of the learning environment and high levels of satisfaction with the digital learning experience. Qualitative findings revealed enhanced learner engagement, flexibility, accessibility, peer interaction, and opportunities for self-directed learning. Students particularly valued the microlearning structure, social learning features, and learner-centered design of the intervention. Discussion The findings provide preliminary evidence that integrating microlearning, connective alignment, and UDL principles within a digital learning environment may support improved learning outcomes and positive learner experiences in higher education. However, the study was conducted within a single institution and in a single discipline and employed adapted instruments without formal psychometric validation. Therefore, further multi-institutional, multi-disciplinary research with longer implementation periods and rigorous validation procedures is required to confirm the effectiveness and generalizability of the proposed digital teaching and learning process.

مقدمه: تحول دیجیتال در آموزش عالی، تقاضا برای رویکردهای آموزشی که موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، شمول‌پذیری، سواد اطلاعاتی و یادگیری خودراهبر می‌شوند را افزایش داده است. اگرچه ریزآموزی (microlearning)، طراحی جهانی برای یادگیری (Universal Design for Learning یا UDL) و هم‌ترازی سازنده (constructive alignment) هر یک به طور جداگانه مزایای آموزشی را نشان داده‌اند، پژوهش‌های محدودی به بررسی ادغام آن‌ها در یک چارچوب آموزشی یکپارچه پرداخته‌اند. این مطالعه به طراحی و ارزیابی یک فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال که ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی (connective alignment) و اصول UDL را برای ارتقای آموزش و یادگیری در آموزش عالی تلفیق می‌کند، پرداخته است. روش‌ها: به منظور ارزیابی تأثیر فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال، یک مطالعه موردی در درس «شواهد مبتنی بر عمل در فیزیوتراپی» در برنامه کارشناسی فیزیوتراپی انجام شد. یک مطالعه اثبات مفهوم با روش ترکیبی و طراحی تصادفی متقاطع جهت ارزیابی اثربخشی آموزشی، ادراک دانشجویان از آموزش و میزان رضایت آن‌ها اجرا گردید. داده‌های کمی با استفاده از ارزیابی عملکرد تحصیلی، سواد اطلاعاتی و ادراک محیط آموزشی جمع‌آوری شد. برای مقایسه نتایج یادگیری بین شرایط مداخله، از آزمون t زوجی و مستقل استفاده شد. مدل‌سازی اثرات مختلط خطی برای لحاظ کردن اندازه‌گیری‌های تکراری به کار رفت. داده‌های کیفی حاصل از بحث‌های گروهی متمرکز با تحلیل تماتیک به منظور بررسی تجارب دانشجویان از فرایند آموزشی نوین تحلیل شد. نتایج: دانشجویان هنگام یادگیری از طریق فرایند آموزشی دیجیتال پیشنهادی در مقایسه با آموزش سنتی، عملکرد تحصیلی بالاتری نشان دادند و تفاوت میانگین برآورد شده حدود ۱۸ امتیاز در مقیاس ارزیابی ۱۰۰ امتیازی بود. شرکت‌کنندگان همچنین ادراک مثبت‌تری از محیط یادگیری و سطوح بالای رضایت از تجربه یادگیری دیجیتال گزارش کردند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش مشارکت یادگیرندگان، انعطاف‌پذیری، دسترسی‌پذیری، تعامل همتایان و فرصت‌های یادگیری خودراهبر بود. دانشجویان به ویژه ساختار ریزآموزی، ویژگی‌های یادگیری اجتماعی و طراحی یادگیرنده‌محور مداخله را ارزشمند دانستند. بحث: یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که ادغام ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی و اصول UDL در یک محیط یادگیری دیجیتال می‌تواند به بهبود نتایج یادگیری و تجارب مثبت یادگیرندگان در آموزش عالی کمک کند. با این حال، مطالعه حاضر در یک مؤسسه و یک رشته انجام شده و از ابزارهای اقتباس‌شده بدون اعتبارسنجی روان‌سنجی رسمی استفاده کرده است. بنابراین، پژوهش‌های چندمؤسسه‌ای و چندرشته‌ای با دوره‌های اجرای طولانی‌تر و رویه‌های اعتبارسنجی دقیق‌تر برای تأیید اثربخشی و قابلیت تعمیم فرایند پیشنهادی آموزش و یادگیری دیجیتال مورد نیاز است.

Studies on how college/university students approach online education and courses have been conducted. The purposes of such studies, including the current paper, is to assess the students’ use of online resources to identify patterns and any room for improvement of their online experience. The author has used the Canvas Learning Management System (LMS) to deliver asynchronous instruction in an undergraduate course and to facilitate communication and course organization in a face-to-face graduate course. This paper analyzes student access and usage data from both courses to identify meaningful patterns and insights. The collected data are examined in relation to course enrollment and major course milestones. Information obtained directly from Canvas is supplemented with basic statistical analyses, including descriptive measures such as averages. The findings are then discussed to provide insights into the advantages and limitations of online teaching and learning. Findings include reduced student engagement with online content over time. Graduate students are more likely to stay engaged online versus undergraduate students. Lastly, online group work shows the free-rider effect where some students rely on other group members to finish assigned tasks.

پژوهش‌هایی درباره نحوه رویکرد دانشجویان دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی به آموزش و دوره‌های آنلاین انجام شده است. اهداف این‌گونه پژوهش‌ها، از جمله مقاله حاضر، ارزیابی استفاده دانشجویان از منابع آنلاین به منظور شناسایی الگوها و هرگونه امکان بهبود تجربه آنلاین آن‌ها است. نویسنده از سامانه مدیریت یادگیری Canvas (LMS) برای ارائه آموزش غیرهمزمان در یک دوره کارشناسی و تسهیل ارتباط و سازماندهی دوره در یک دوره حضوری کارشناسی ارشد استفاده کرده است. این مقاله داده‌های مربوط به دسترسی و استفاده دانشجویان از هر دو دوره را به منظور شناسایی الگوها و بینش‌های معنادار تحلیل می‌کند. داده‌های جمع‌آوری‌شده در ارتباط با ثبت‌نام در دوره و نقاط عطف اصلی دوره بررسی می‌شوند. اطلاعات به‌دست‌آمده مستقیماً از Canvas با تحلیل‌های آماری پایه، از جمله شاخص‌های توصیفی مانند میانگین‌ها، تکمیل شده است. یافته‌ها سپس مورد بحث قرار می‌گیرند تا بینش‌هایی درباره مزایا و محدودیت‌های آموزش و یادگیری آنلاین ارائه شود. یافته‌ها شامل کاهش مشارکت دانشجویان با محتوای آنلاین در طول زمان است. دانشجویان کارشناسی ارشد نسبت به دانشجویان کارشناسی احتمال بیشتری دارند که به صورت آنلاین فعال باقی بمانند. در نهایت، کار گروهی آنلاین اثر سواری رایگان را نشان می‌دهد که در آن برخی دانشجویان برای انجام وظایف محوله به سایر اعضای گروه متکی هستند.