contextual moderators

BACKGROUND: Parenting programs grounded in social learning (SL) and attachment theory are widely implemented, yet few trials have directly compared their effects across multiple parenting domains in community contexts. This study examined the relative effectiveness of an SL-based program (Triple P - Level 4 Group) and an attachment-based program (Circle of Security - Parenting, COS-P) against treatment-as-usual (TAU) when delivered online through community agencies. METHODS: A three-arm randomized controlled trial was conducted across four community organizations in Ontario, Canada. Caregivers of children aged 2-6 years (N = 502) were randomized (1:1:1) to Triple P, COS-P, or TAU. Primary outcomes were child behavioral difficulties (SDQ-Total) and parental overreactivity with post-intervention, 6-, and 12-month follow-up. Secondary outcomes included parental attributions, parenting stress, and caregiver mental health. Analyses followed an intention-to-treat framework using mixed-effects models (ClinicalTrials.gov #NCT04702191). RESULTS: Relative to TAU, Triple P demonstrated significant short-term reductions in emotional symptoms and conduct problems, and immediate improvements in hostile and helpless parenting and anxiety; however, most between-group effects did not persist beyond post-intervention. Effects on total child behavior problems at 12 months were no longer significant after correction for multiple testing. Improvements in parental attributions were sustained at 12 months. COS-P differed from TAU on only one outcome, at one time point. Within-group improvements in child behavior, dysfunctional parenting, and caregiver mood were observed in TAU, with COS-P and Triple P showing similar trends. Exploratory analyses suggested broader benefits for Triple P relative to COS-P. CONCLUSIONS: Triple P demonstrated selective short-term benefits relative to TAU across child behavioral and parenting outcomes, with sustained effects limited to parental attributions. COS-P showed no measurable effects relative to TAU. These findings highlight the importance of behavioral management and self-regulation components and point to the need for further research examining contextual moderators, maintenance strategies, and sustainable delivery approaches, including digital formats.

زمینه: برنامه‌های فرزندپروری مبتنی بر یادگیری اجتماعی (SL) و نظریه دلبستگی به طور گسترده‌ای اجرا می‌شوند، اما تعداد کمی از کارآزمایی‌ها به طور مستقیم اثرات آن‌ها را در حوزه‌های مختلف فرزندپروری در بسترهای اجتماعی مقایسه کرده‌اند. این مطالعه اثربخشی نسبی یک برنامه مبتنی بر SL (Triple P - Level 4 Group) و یک برنامه مبتنی بر دلبستگی (Circle of Security - Parenting، COS-P) را در مقایسه با درمان معمول (TAU) هنگام ارائه آنلاین از طریق نهادهای اجتماعی بررسی کرد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی سه‌گروهی در چهار سازمان اجتماعی در انتاریو، کانادا انجام شد. مراقبان کودکان ۲ تا ۶ ساله (N = 502) به طور تصادفی (۱:۱:۱) به Triple P، COS-P یا TAU تخصیص یافتند. پیامدهای اولیه شامل مشکلات رفتاری کودک (SDQ-Total) و واکنش‌پذیری بیش از حد والدین با پیگیری پس از مداخله، ۶ و ۱۲ ماهه بود. پیامدهای ثانویه شامل اسنادهای والدینی، استرس فرزندپروری و سلامت روان مراقبان بود. تحلیل‌ها بر اساس چارچوب قصد درمان با استفاده از مدل‌های اثرات مختلط انجام شد (ClinicalTrials.gov #NCT04702191). یافته‌ها: نسبت به TAU، Triple P کاهش معنادار کوتاه‌مدت در علائم هیجانی و مشکلات رفتاری و بهبود فوری در فرزندپروری خصمانه و درمانده و اضطراب را نشان داد؛ با این حال، اکثر اثرات بین‌گروهی فراتر از پس از مداخله پایدار نماندند. اثرات بر مشکلات کلی رفتار کودک در ۱۲ ماه پس از اصلاح برای آزمون‌های متعدد دیگر معنادار نبود. بهبود در اسنادهای والدینی تا ۱۲ ماه پایدار ماند. COS-P فقط در یک پیامد و در یک نقطه زمانی با TAU تفاوت داشت. بهبودهای درون‌گروهی در رفتار کودک، فرزندپروری ناکارآمد و خلق مراقبان در TAU مشاهده شد و COS-P و Triple P روندهای مشابهی را نشان دادند. تحلیل‌های اکتشافی مزایای گسترده‌تری را برای Triple P نسبت به COS-P پیشنهاد کرد. نتیجه‌گیری: Triple P مزایای انتخابی کوتاه‌مدت نسبت به TAU در پیامدهای رفتاری کودک و فرزندپروری نشان داد، در حالی که اثرات پایدار به اسنادهای والدینی محدود بود. COS-P هیچ اثر قابل اندازه‌گیری نسبت به TAU نشان نداد. این یافته‌ها بر اهمیت مؤلفه‌های مدیریت رفتاری و خودتنظیمی تأکید می‌کند و نیاز به پژوهش‌های بیشتر درباره تعدیل‌کننده‌های زمینه‌ای، راهبردهای حفظ اثر و رویکردهای پایدار ارائه، از جمله قالب‌های دیجیتال را برجسته می‌سازد.

Background Globally, suicide is the fourth highest cause of adolescent mortality ( Suicide : https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide ). The effects of post‐primary school‐based suicide prevention (PSSP) on adolescent suicidal thoughts and behaviours (STBs) have not been comprehensively synthesised. We aim to estimate the population effect for PSSP interventions on adolescent STBs and explore how intervention effects vary based on intervention and contextual moderators. Methods Searches of PsycINFO, Medline, Education Source, ERIC, Web of Science, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials identified cluster randomised trials examining the effectiveness of PSSP on adolescent STBs. The Cochrane Risk of Bias tool assessed bias. Crude and adjusted back‐transformed odds ratios (ORs) were calculated. Multilevel random‐effects models accounted for dependencies of effects. Univariate meta‐regression explored variability of intervention and contextual moderators on pooled effects. Results There were 19 and 12 effects for suicidal ideation (SI) and suicide attempts (SA). Compared with controls, interventions were associated with 13% (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) and 34% (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) lower crude odds reductions for SI and SA, respectively. Effects were similar for adjusted SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) and SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) models. Within‐study (0.20–9.10%) and between‐study (0–51.20%) heterogeneity ranged for crude and adjusted SA models and SI heterogeneity was 0%. Moderator analyses did not vary SA effects ( p s > .05). Conclusions This meta‐analysis contributes to the PSSP evidence‐base by demonstrating that PSSP targeting STBs as both primary intervention outcomes and with other health and well‐being outcomes reduced SI and SA among 33,155 adolescents attending 329 schools, compared to controls. The number needed to treat estimates suggests the potential of reducing the incidence of SA and SI in one adolescent by implementing PSSP in 1–2 classrooms, supporting PSSP as a clinically relevant suicide prevention strategy. Although moderator analyses were nonsignificant and contained a small number of trials, larger SA effect sizes support particular effectiveness for interventions of a duration of ≤1 week, involving multiple stakeholders and with a 12‐month follow‐up.

زمینه: خودکشی در سطح جهانی چهارمین علت مرگ‌ومیر نوجوانان است (خودکشی: https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide). آثار پیشگیری از خودکشی مبتنی بر مدرسه پس از دوره ابتدایی (PSSP) بر افکار و رفتارهای خودکشی نوجوانان (STBs) به طور جامع تلفیق نشده است. هدف ما برآورد اثر جمعیتی مداخلات PSSP بر STBs نوجوانان و بررسی چگونگی تغییر آثار مداخله بر اساس عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای است. روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های PsycINFO، Medline، Education Source، ERIC، Web of Science و Cochrane Central Register of Controlled Trials، کارآزمایی‌های تصادفی خوشه‌ای را که اثربخشی PSSP بر STBs نوجوانان را بررسی کرده‌اند، شناسایی کرد. ابزار Cochrane Risk of Bias برای ارزیابی سوگیری به کار رفت. نسبت شانس خام و تعدیل‌شده (OR) پس‌گردانده محاسبه شد. مدل‌های تصادفی چندسطحی برای وابستگی آثار در نظر گرفته شد. فرارگرسیون تک‌متغیره برای بررسی تغییرپذیری عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای بر آثار تجمیعی به کار رفت. یافته‌ها: ۱۹ و ۱۲ اثر برای افکار خودکشی (SI) و اقدام به خودکشی (SA) وجود داشت. در مقایسه با گروه کنترل، مداخلات با کاهش ۱۳٪ (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) و ۳۴٪ (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) در نسبت شانس خام برای SI و SA همراه بود. آثار برای مدل‌های تعدیل‌شده SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) و SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) مشابه بود. ناهمگنی درون‌مطالعه‌ای (۰.۲۰–۹.۱۰٪) و بین‌مطالعه‌ای (۰–۵۱.۲۰٪) برای مدل‌های خام و تعدیل‌شده SA متغیر بود و ناهمگنی SI برابر با ۰٪ بود. تحلیل عوامل مداخله‌ای تفاوتی در آثار SA نشان نداد (ps > .05). نتیجه‌گیری: این فراتحلیل با نشان دادن اینکه PSSP که STBs را به عنوان پیامد اولیه مداخله و همراه با سایر پیامدهای سلامت و رفاه هدف قرار می‌دهد، SI و SA را در میان ۳۳٬۱۵۵ نوجوان حاضر در ۳۲۹ مدرسه نسبت به گروه کنترل کاهش داده است، به شواهد PSSP می‌افزاید. برآوردهای تعداد مورد نیاز برای درمان نشان می‌دهد که اجرای PSSP در ۱ تا ۲ کلاس می‌تواند بروز SA و SI را در یک نوجوان کاهش دهد و از PSSP به عنوان یک راهبرد پیشگیری از خودکشی با اهمیت بالینی حمایت می‌کند. اگرچه تحلیل عوامل مداخله‌ای معنادار نبود و شامل تعداد کمی کارآزمایی بود، اندازه اثر بزرگ‌تر SA از اثربخشی ویژه مداخلاتی با مدت ≤۱ هفته، با مشارکت ذینفعان متعدد و پیگیری ۱۲ ماهه حمایت می‌کند.