prisoners

Given the theoretical and clinical importance of psychopathy, numerous assessment instruments have been developed, including the Comprehensive Assessment of Psychopathic Personality (CAPP). Although the CAPP has received increasing empirical support across cultures, research examining the validity of the Korean self-report version remains limited. The current study examined the validity of the Comprehensive Assessment of Psychopathic Personality-Self Report Korean Version (CAPP-SR) in Korea. To achieve this, we analyzed its concurrent validity with other psychopathy measures and a general personality model-based scale (HEXACO-100) in a sample of 311 Korean prison inmates. The results indicated moderate to large correlations between the CAPP-SR total and domain scores and scores from other psychopathy measures and the HEXACO-100. CAPP-SR symptom scales also predicted conceptually related factors. Compared to the TriPM and LSRP, the CAPP-SR contributed modest additional explanatory power in predicting the KORAS-G. This study has important implications as the first to examine the associations between psychopathy and general personality in Korea, and provides further support for the validity of the Korean CAPP-SR in a Korean correctional sample.

با توجه به اهمیت نظری و بالینی سایکوپاتی، ابزارهای ارزیابی متعددی توسعه یافته‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به ارزیابی جامع شخصیت سایکوپاتیک (CAPP) اشاره کرد. اگرچه CAPP در فرهنگ‌های مختلف حمایت تجربی فزاینده‌ای دریافت کرده است، پژوهش‌ها درباره روایی نسخه کره‌ای خودگزارش‌دهی آن محدود باقی مانده‌اند. مطالعه حاضر به بررسی روایی نسخه کره‌ای خودگزارش‌دهی ارزیابی جامع شخصیت سایکوپاتیک (CAPP-SR) در کره پرداخت. برای این منظور، روایی همزمان آن با سایر ابزارهای سنجش سایکوپاتی و یک مقیاس مبتنی بر مدل شخصیت عمومی (HEXACO-100) در نمونه‌ای متشکل از ۳۱۱ زندانی کره‌ای تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین نمرات کل و حوزه‌های CAPP-SR و نمرات سایر ابزارهای سنجش سایکوپاتی و HEXACO-100 همبستگی‌های متوسط تا بالا وجود دارد. مقیاس‌های نشانه‌ای CAPP-SR نیز عوامل مرتبط مفهومی را پیش‌بینی کردند. در مقایسه با TriPM و LSRP، CAPP-SR قدرت تبیین اضافی اندکی در پیش‌بینی KORAS-G داشت. این مطالعه به عنوان نخستین پژوهش بررسی‌کننده ارتباط بین سایکوپاتی و شخصیت عمومی در کره، دارای پیامدهای مهمی است و شواهد بیشتری برای روایی CAPP-SR کره‌ای در نمونه‌ای از زندانیان کره‌ای فراهم می‌کند.

Abstract In this article, I argue that Black Consciousness philosophy, as articulated by Steve Biko in I Write What I Like (2004), becomes philosophically universalizable only when it is reworked through a Black women's praxis, already enacted by Blackwomen political prisoners under Apartheid. I show that Blackwomen's praxis , exemplified by Caesarina Kona Makhoere in her autobiography, No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988), realizes the existential and political promises of Black Consciousness more fully than Biko's articulation, which often prioritized race. It should be noted that the goal of the essay is not to offer a corrective add‐on to Black Consciousness; rather, the objective is to build a philosophical reconstruction of its conditions of possibility and freedom in ways that are intersectional, analytical, and in praxis .

در این مقاله استدلال می‌کنم که فلسفه آگاهی سیاه، همان‌گونه که توسط Steve Biko در اثر I Write What I Like (2004) بیان شده است، تنها زمانی قابلیت تعمیم فلسفی می‌یابد که از رهگذر پراتیک زنان سیاه‌پوست، که پیش‌تر توسط زندانیان سیاسی زن سیاه‌پوست در دوران آپارتاید به اجرا درآمده است، بازنگری شود. نشان می‌دهم که پراتیک زنان سیاه‌پوست، که نمونه بارز آن را می‌توان در زندگی‌نامه Caesarina Kona Makhoere با عنوان No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988) مشاهده کرد، وعده‌های اگزیستانسیال و سیاسی آگاهی سیاه را به‌مراتب کامل‌تر از بیان Biko، که اغلب بر نژاد اولویت می‌داد، محقق می‌سازد. شایان ذکر است که هدف این مقاله ارائه افزوده‌ای اصلاحی به آگاهی سیاه نیست؛ بلکه هدف، بازسازی فلسفی شرایط امکان و آزادی آن به شیوه‌هایی التقاطی، تحلیلی و مبتنی بر پراتیک است.

Introduction Given the high risk of suicide among female prisoners, investigating the internal risk factors and pathways associated with suicidal ideation holds substantial clinical and practical significance. Childhood trauma, a critical distal risk factor, is closely associated with suicidal behavior. However, the specific cognitive and affective mechanisms through which childhood trauma links to suicidal ideation remain underexplored. Drawing on Emotion Dysregulation Theory and related research, this study constructed a serial mediation model to explore the relationship between childhood trauma and suicidal ideation in female prisoners, as well as the mediating roles of intolerance of uncertainty and emotional problems. Methods A cross-sectional survey using standardized questionnaires was conducted with a sample of 1,086 female prisoners. Results The results indicated that childhood trauma showed a significant indirect association with suicidal ideation through intolerance of uncertainty and emotional problems. Specifically, emotional problems showed a significant independent mediating effect, and intolerance of uncertainty was involved in a significant serial mediation pathway linking childhood trauma to suicidal ideation. Furthermore, the direct paths from childhood trauma and intolerance of uncertainty to concurrent suicidal ideation were not statistically significant. Both variables were positively associated with emotional problems, which were associated with higher levels of suicidal ideation. Discussion This study delineates the cognitive-affective pathways through which early trauma is indirectly associated with suicidal ideation, providing empirical evidence for targeted suicide risk assessment and psychological interventions in correctional settings.

مقدمه: با توجه به خطر بالای خودکشی در میان زندانیان زن، بررسی عوامل خطر درونی و مسیرهای مرتبط با افکار خودکشی از اهمیت بالینی و عملی قابل توجهی برخوردار است. تروماهای دوران کودکی به عنوان یک عامل خطر دوردست مهم، ارتباط نزدیکی با رفتارهای خودکشی دارد. با این حال، سازوکارهای شناختی و عاطفی خاصی که از طریق آن‌ها تروماهای دوران کودکی به افکار خودکشی منجر می‌شوند، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با بهره‌گیری از نظریه اختلال در تنظیم هیجان و پژوهش‌های مرتبط، این مطالعه یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای را برای بررسی رابطه بین تروماهای دوران کودکی و افکار خودکشی در زندانیان زن و همچنین نقش‌های میانجی‌گری عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی طراحی کرد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۰۸۶ زندانی زن انجام شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که تروماهای دوران کودکی از طریق عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی با افکار خودکشی ارتباط غیرمستقیم معناداری دارد. به طور مشخص، مشکلات هیجانی دارای اثر میانجی‌گری مستقل معنادار بود و عدم تحمل ابهام نیز در مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای معناداری که تروماهای دوران کودکی را به افکار خودکشی مرتبط می‌کرد، نقش داشت. علاوه بر این، مسیرهای مستقیم از تروماهای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام به افکار خودکشی همزمان از لحاظ آماری معنادار نبودند. هر دو متغیر با مشکلات هیجانی رابطه مثبت داشتند و مشکلات هیجانی با سطوح بالاتر افکار خودکشی همراه بود. بحث: این مطالعه مسیرهای شناختی-عاطفی را که از طریق آن‌ها تروماهای اولیه به طور غیرمستقیم با افکار خودکشی مرتبط می‌شوند، تبیین می‌کند و شواهد تجربی برای ارزیابی هدفمند خطر خودکشی و مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های اصلاحی ارائه می‌دهد.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.