The educational inclusion of students with Down syndrome requires support systems capable of addressing diversity without replacing the student's own participation or shifting the pedagogical responsibility away from the classroom teacher. This study aimed to interpret the experiences of shadow teachers in providing inclusive educational support to students with Down syndrome in General Basic Education, within the framework of the university outreach project "El nuevo desafío de la inclusión universitaria: estrategias de refuerzo académico para jóvenes con diversidad funcional (discapacidad)". The research employed a qualitative approach, grounded in an interpretive paradigm and a hermeneutic-phenomenological design. Three shadow teachers (MSA1, MSW2, and MSB3) participated, selected through purposive, criterion-based non-probability sampling. Data were collected through individual, asynchronous semi-structured interviews via WhatsApp and analyzed using initial and analytical coding, alongside interpretive memos. Thematic sufficiency was assessed across the entire dataset. The participants' experiences were then compared and triangulated with the theoretical framework. The analysis yielded eight thematic axes: the value of the experience; the reality of educational inclusion; methodology and strategies; the role of the shadow teacher; challenges in providing support; support and collaboration networks; vocation and motivation; and proposals for improvement. The experiences analyzed suggest that this support functions as a mediating pedagogical practice that fosters student autonomy, the adaptation of strategies, and collaboration between families and teachers, though challenges persist regarding resources, teacher training, school pacing, and time constraints.
This study aims to examine the impact of parental involvement and socioeconomic status (SES) on academic achievement at public senior high schools in Tangerang Municipality. The study used a cross-sectional survey design. The study population consisted of students from public senior high schools in Tangerang Municipality. We applied Weighted Regression analysis utilizing a sample size of 893 participants. We used a validated questionnaire that was distributed via WhatsApp groups. The findings showed that parents with high SES tended to be more involved in their children's learning; however, high parental SES did not guarantee high academic achievement for their children. The mean difference tests revealed that academic achievement did not differ significantly by parental involvement, whereas it did differ significantly by parental SES. Researchers also found that parents’ involvement in education significantly boosted students' academic achievement. In contrast, parents' SES did not have a significant impact. Intensive discussions, good communication, full attention, giving gifts, and providing learning facilities are effective parental involvement actions that encourage increases in children's academic achievement. Parental involvement matters more than parental SES in improving students’ academic achievement. Therefore, maintaining strong relationships between schools and parents is essential to support students’ educational outcomes. Local governments need to strengthen regulations governing parents' roles at home and at school. Keywords: academic achievement, parental involvement, SES.
Background: Online learning outcomes may relate to students? preparedness and participation, but intention to continue is distinct from verified institutional retention. This study examined the associations among online learning readiness, student engagement, and retention intention among higher-education students in Kuwait. Methods: A quantitative cross-sectional questionnaire was administered online from 1-20 September 2026. The supplied dataset included 100 complete responses recruited through personal contacts and community WhatsApp groups. Readiness (20 items), engagement (24 items), and a broad continuation-related index (19 items) were scored as mean Likert responses. Analyses included descriptive statistics, internal consistency, Pearson and Spearman correlations, and a joint regression with HC3 robust coefficient inference. Results: Mean readiness was 4.398 (SD 0.716), engagement 4.353 (SD 0.727), and the broad continuation-related score 4.258 (SD 0.762), on a five-point scale. Pairwise associations were positive: readiness-engagement, r = .890; readiness-retention intention, r = .792; and engagement-retention intention, r = .832 (all p < .001). In the joint model, engagement remained positively associated with the outcome (B = 0.643, HC3 95% CI 0.382-0.903, p < .001), while the readiness coefficient was uncertain (B = 0.262, 95% CI -0.025-0.549, p = .073). The model explained 70.6% of sample variance; this is not evidence of out-of-sample prediction. A narrower, exploratory direct-intention item subset showed a similar pattern. Conclusion: In this convenience sample, higher self-reported readiness and engagement co-occurred with stronger continuation intentions, with engagement showing the more stable adjusted association. Cross-sectional self-report data, unvalidated item sets, influential observations, and nonprobability recruitment preclude causal or population-wide conclusions. No subsequent enrollment was measured; formal ethics approval was not obtained and requires transparent institutional guidance before publication.
This study aims to describe and analyze the role of the Principal in planning, implementing, and analyze obstacles of digital marketing strategies at SDIT Imam Ahmad Perawang Barat, Tualang District, Siak Regency, Riau. This field research applies a qualitative approach with a case study design. Key informants were selected using purposive sampling, consisting of the Principal, coordinator of the creative media team, classroom teachers, foundation administrators, and representatives of new students' parents. Data collection techniques utilized include in-depth interviews, direct and digital observations, and documentation study. The results indicate that the Principal plays a central role as a strategic planner who successfully formulates a unique selling point based on the syar'i curriculum and Sunah manhaj without violating theological boundaries and religious visual ethics. The implementation of the educational services marketing mix (7P) is carried out dynamically and realistically by optimizing WhatsApp Business, websites, and the school's official YouTube channel. The primary obstacles identified include the lack of technical IT skills among public relations staff, limited teacher time allocation, and freeweb infrastructure limitations. Strategic solutions taken by the Principal include simplifying smartphone-based content production, providing budgets for regular IT training, and strengthening public relations partnerships. This study concludes that the prophetic and instructional leadership of the Principal is the main key to increasing competitiveness and trust of parents in semi-rural areas.
این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل نقش مدیر مدرسه در برنامهریزی، اجرا و تحلیل موانع راهبردهای بازاریابی دیجیتال در مدرسه SDIT Imam Ahmad Perawang Barat، بخش Tualang، شهرستان Siak، استان Riau انجام شده است. این پژوهش میدانی با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی صورت گرفته است. مطلعان کلیدی با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و شامل مدیر مدرسه، هماهنگکننده تیم رسانه خلاق، معلمان کلاس، مدیران بنیاد و نمایندگان والدین دانشآموزان جدید بودند. تکنیکهای گردآوری دادهها شامل مصاحبههای عمیق، مشاهدات مستقیم و دیجیتال و مطالعه اسناد است. نتایج نشان میدهد که مدیر مدرسه نقش محوری به عنوان برنامهریز راهبردی ایفا میکند که موفق به تدوین نقطه فروش منحصر به فرد بر اساس برنامه درسی شرعی و منهج سنت بدون نقض مرزهای الهیاتی و اخلاق بصری دینی شده است. اجرای آمیخته بازاریابی خدمات آموزشی (7P) به صورت پویا و واقعبینانه از طریق بهینهسازی WhatsApp Business، وبسایت و کانال رسمی YouTube مدرسه انجام میشود. موانع اصلی شناساییشده شامل کمبود مهارتهای فنی IT در میان کارکنان روابط عمومی، محدودیت تخصیص زمان معلمان و محدودیتهای زیرساخت freeweb است. راهحلهای راهبردی اتخاذشده توسط مدیر مدرسه شامل سادهسازی تولید محتوا مبتنی بر تلفن هوشمند، تخصیص بودجه برای آموزشهای منظم IT و تقویت مشارکتهای روابط عمومی است. این پژوهش نتیجه میگیرد که رهبری نبوی و آموزشی مدیر مدرسه، کلید اصلی افزایش رقابتپذیری و اعتماد والدین در مناطق نیمهروستایی است.
This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.
این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهرهبرداری از سامانههای مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیشدبستانی (PAUD) پس از همهگیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالشهای موجود در این زمینه انجام شدهاست. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا میکند، جمعآوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شدهاست. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شدهاست. یافتههای اصلی نشان میدهد که استفاده از Google Classroom بهصورت گزینشی و انطباقی انجام میشود و عمدتاً بهعنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیتهای عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاهها به کار میرود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابیها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیتهای مربوط به سهمیه ذخیرهسازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفتهاست. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیشدبستانی کمک میکند. یافتهها بر ضرورت سیاستهای نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعملهای زمینهایتر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهشهای بیشتر با مشارکت دامنه وسیعتری از آزمودنیها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه میشود.
The integration of coding and Artificial Intelligence (AI) into vocational education is essential for equipping students with 21st-century digital competencies, yet implementation in remote and island regions like Bangka Belitung archipelago province remains fragmented and unsustainable. This study employs Developmental Evaluation (DE) a real-time, adaptive, and participatory evaluation approach (Patton, 2011) to analyze policy readiness and strengthen the digital ecosystem for coding and AI instruction across vocational schools in the province. Using qualitative methods, including in- depth interviews (n = 26), focus group discussions, classroom observations, and policy document analysis, the research assesses readiness across five core dimensions: (1) policy & governance, (2) human capacity, (3) digital infrastructure, (4) curriculum relevance, and (5) industry–academia partnerships. Findings reveal a critical policy–practice gap: while national frameworks such as the Grand Design for Vocational School Revitalization and Kurikulum Merdeka promote digital literacy, local implementation lacks binding regional regulations, standardized teacher competency pathways, equitable infrastructure distribution, and context-based curricula. Only 24% of ICT teachers had received AI-related training, and AI concepts were rarely taught in practice. Through DE cycles of exploration, collective sense-making, and prototyping, stakeholders co-designed adaptive solutions including a provincial roadmap for digital vocational education, offline AI learning modules via WhatsApp, and micro-innovation grants for teacher-led experimentation. The study demonstrates DE’s effectiveness in fostering adaptive capacity, surfacing systemic barriers, and enabling locally owned, sustainable digital transformation strategies.
ادغام برنامهنویسی و هوش مصنوعی (AI) در آموزش فنیوحرفهای برای تجهیز دانشآموزان به شایستگیهای دیجیتال قرن بیستویکم ضروری است، اما اجرای آن در مناطق دورافتاده و جزیرهای مانند استان مجمعالجزایر بانگکا بلیتونگ همچنان پراکنده و ناپایدار باقی ماندهاست. این مطالعه با بهرهگیری از رویکرد ارزیابی توسعهای (DE) که یک روش ارزیابی بلادرنگ، تطبیقی و مشارکتی است (Patton, 2011)، به تحلیل آمادگی سیاستی و تقویت زیستبوم دیجیتال برای آموزش برنامهنویسی و هوش مصنوعی در مدارس فنیوحرفهای این استان میپردازد. با استفاده از روشهای کیفی، از جمله مصاحبههای عمیق (n = 26)، بحثهای گروهی متمرکز، مشاهده کلاس درس و تحلیل اسناد سیاستی، پژوهش آمادگی را در پنج بُعد اصلی ارزیابی میکند: (۱) سیاست و حکمرانی، (۲) ظرفیت انسانی، (۳) زیرساخت دیجیتال، (۴) ارتباط برنامهدرسی و (۵) مشارکت صنعت و دانشگاه. یافتهها شکاف مهمی میان سیاست و عمل را نشان میدهد: در حالی که چارچوبهای ملی مانند طرح کلان نوسازی مدارس فنیوحرفهای و «کریکولوم مردکا» سواد دیجیتال را ترویج میکنند، اجرای محلی فاقد مقررات منطقهای الزامآور، مسیرهای استاندارد شایستگی معلمان، توزیع عادلانه زیرساخت و برنامهدرسی مبتنی بر زمینه است. تنها ۲۴٪ از معلمان ICT آموزش مرتبط با AI را دریافت کردهاند و مفاهیم AI به ندرت در عمل تدریس میشود. از طریق چرخههای DE شامل اکتشاف، معنابخشی جمعی و نمونهسازی، ذینفعان راهحلهای تطبیقی از جمله نقشهراه استانی برای آموزش دیجیتال فنیوحرفهای، ماژولهای یادگیری AI آفلاین از طریق WhatsApp و گرنتهای خرد نوآوری برای آزمایشگری معلمان را بهطور مشترک طراحی کردند. این مطالعه اثربخشی DE را در تقویت ظرفیت تطبیقی، آشکارسازی موانع نظاممند و امکانپذیر ساختن راهبردهای تحول دیجیتال بومی و پایدار نشان میدهد.
Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.
آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیستشناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفتهشدن گیاهان در زمینههای یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیستشناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. دادهها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافتهها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل میکند. مدل میانجیگری توضیح مفهومی قویتری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیشبینی کمی بهتری نشان داد. این یافتهها نشان میدهد که تلاشها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیستشناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیتهای یادگیری زمینهمحور، برنامههای حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاستهای آموزش عالی که از یادگیری زیستشناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت میکنند، ادغام نماید.
The development of digital technology has increased gadget use among elementary school-aged children, including students in Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah). This situation poses challenges in developing children's religious character, necessitating collaboration between teachers and parents. This study aims to analyze the forms of collaboration between teachers and parents in developing religious character amidst increasing gadget use. The study used a descriptive qualitative approach. Data collection techniques were conducted through observation, interviews, and documentation, while data validity was tested using source triangulation. The results showed that gadget use among students was relatively high, with an average duration of 2–5 hours per day, which resulted in a decline in religious discipline, the habit of reading the Quran, and participation in religious activities. Teachers attempted to shape religious character through the habit of praying together, tadarus (recitation of the Asmaul Husana), reciting the Asmaul Husana (Asmaul Husana), and praying Dhuha in congregation. However, these efforts were not optimal without family support. Collaboration between teachers and parents was carried out through WhatsApp group communication, reporting on student progress, and involvement in school activities, but this did not occur routinely and sustainably. The main obstacles included limited parental time, a lack of understanding of digital controls, and weak supervision of gadget use at home. This study concludes that effective collaboration between teachers and parents is an important factor in minimizing the negative impact of gadgets and strengthening children's religious character through intensive communication, consistent supervision, and the habituation of religious values at school and at home.
توسعه فناوری دیجیتال موجب افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند در میان کودکان سنین دبستان، از جمله دانشآموزان مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی) شده است. این وضعیت چالشهایی را در پرورش شخصیت دینی کودکان ایجاد میکند و نیازمند همکاری میان معلمان و والدین است. هدف این پژوهش تحلیل اشکال همکاری میان معلمان و والدین در پرورش شخصیت دینی در شرایط افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. تکنیکهای گردآوری دادهها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بوده و روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج نشان داد که میزان استفاده از ابزارهای هوشمند در میان دانشآموزان نسبتاً بالا بوده و میانگین مدت زمان استفاده روزانه ۲ تا ۵ ساعت است که این امر منجر به کاهش نظم دینی، عادت به قرائت قرآن و مشارکت در فعالیتهای دینی شده است. معلمان تلاش کردند تا از طریق ایجاد عادت نماز جماعت، تلاوت (تدارس) اسماالحسنی، قرائت اسماالحسنی و اقامه نماز ضحی به صورت جماعت، شخصیت دینی را شکل دهند. با این حال، این تلاشها بدون حمایت خانواده به طور مطلوب محقق نشد. همکاری میان معلمان و والدین از طریق ارتباط در گروه واتساپ، گزارشدهی پیشرفت دانشآموزان و مشارکت در فعالیتهای مدرسه انجام شد، اما این همکاری به صورت منظم و پایدار صورت نگرفت. مهمترین موانع شامل محدودیت زمانی والدین، فقدان درک کافی از کنترلهای دیجیتال و ضعف نظارت بر استفاده از ابزارهای هوشمند در منزل بود. این پژوهش نتیجه میگیرد که همکاری مؤثر میان معلمان و والدین عاملی مهم در کاهش تأثیرات منفی ابزارهای هوشمند و تقویت شخصیت دینی کودکان از طریق ارتباطات فشرده، نظارت مستمر و نهادینهسازی ارزشهای دینی در مدرسه و خانه است.
